III SA/Wa 1841/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Gurba po rozpoznaniu w dniu 25 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r., 2019 r., 2020 r. i 2021 r. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 12 lipca 2022 r. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r., 2019 r., 2020 r. i 2021 r. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału III z 11 sierpnia 2022 r. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki w dacie jego udzielenia oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została odebrana przez Skarżącą 23 sierpnia 2022 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 30 sierpnia 2022 r. Do dzisiejszego dnia nie zostały uzupełnione braki formalne skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "P.p.s.a".), wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z treści art. 29 P.p.s.a. wynika, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie odpowiednim dokumentem. Pierwszą czynnością w postępowaniu sądowoadministracyjnym było wniesienie skargi, a zatem na pełnomocniku ciążył obowiązek wykazania prawidłowego umocowania do działania w imieniu Spółki. Niedołączenie takiego dokumentu stanowi brak formalny skargi, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Wezwanie wystosowane przez tutejszy Sąd wyraźnie wskazywało, jakie dokumenty należy przedłożyć celem usunięcia braków. Podkreślić należy, że wykazanie przez pełnomocnika procesowego umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną wymaga złożenia nie tylko dokumentu pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, ale także dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu osoby prawnej. Właściwym dokumentem do wykazania, że organ osoby prawnej, jaką w sprawie jest Spółka, jest umocowany do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, stanowi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny w dniu udzielenia pełnomocnictwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2008 r., II OSK 704/07, LEX nr 486490, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2022 r., I FZ 138/22, LEX nr 3365105 i wskazane tam orzecznictwo). Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest odrzucenie skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Stosownie do art. 216 P.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Jak stanowi art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Do opłat sądowych należy wpis (art. 212 § 1 P.p.s.a.). Na podstawie art. 233 P.p.s.a. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Przepis § 1 tego rozporządzenia stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Natomiast zgodnie z tezą uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I FPS 7/07, w świetle art. 231 w zw. z art. 215 i art. 216 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, została skutecznie doręczona pełnomocnikowi reprezentującemu Skarżącą 23 sierpnia 2022 r. z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania tych czynności. Siedmiodniowy termin do wykonania nałożonego na Skarżącą obowiązku procesowego upływał zatem 30 sierpnia 2022 r. Do dzisiejszego dnia ani Skarżąca ani jej pełnomocnik nie uzupełnili ww. braków formalnych skargi. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że ziściły się przesłanki do odrzucenia wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.