II OSK 2111/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 57/22 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 24 listopada 2021 r., znak: WIN-II.7840.4.138.2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomostu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 24 listopada 2021 r., znak: WIN-II.7840.4.138.2021. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 57/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpatrzeniu wniosku A. H., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 24 listopada 2021 r., znak: WIN-II.7840.4.138.2021, utrzymującej w mocy decyzję Starosty Olsztyńskiego z dnia 16 września 2021 r., nr Sta/171/2021, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie [...] pozwolenia na budowę pomostu spacerowego dwuczęściowego na działce nr [...] w M., obręb [...], gmina [...]. Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji jest niezasadny, gdyż strona skarżąca nie powołała żadnej konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na istnienie przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Skarżąca nie uzasadniła w ogóle wniosku, a jedynie poprzestała na ogólnikowym wskazaniu, że inwestor może rozpocząć realizację inwestycji. Sąd odwołał się także do charakteru decyzji objętej przedmiotowym wnioskiem, podnosząc, że skutki wynikające z ew. wstrzymania decyzji mogą objąć także inwestora, przy czym zaznaczył, że prowadzenie prac odbywa się na ryzyko inwestora, który powinien być świadomy niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), orzekł jak w postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 57/22, oddalił skargę A. H. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 24 listopada 2021 r., znak: WIN-II.7840.4.138.2021. Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożyła A. H. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Jednocześnie w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Podstawą do podjęcia takiego orzeczenia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 633/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca kasacyjnie nie wykazała by w niniejszej sprawie do takiej zmiany okoliczności, w rozumieniu ww. art. 61 § 4 p.p.s.a., doszło. Wnosząca skargę kasacyjną, podobnie jak w poprzednim postępowaniu wpadkowym, mającym za przedmiot udzielenie ochrony tymczasowej, nie uprawdopodobniła, że w stosunku do jej osoby zachodzą przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania określonego rozstrzygnięcia musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonego aktu, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek złożony przez skarżącą kasacyjnie zawiera jedynie odwołanie się do treści przepisu, tj. przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Nie zawiera on odrębnego uzasadnienia. Z analizy skargi kasacyjnej można pośrednio wywieść argumentację przemawiającą za wstrzymaniem wykonania decyzji - co nie powinno być rolą Sądu, gdyż to do wnioskodawcy należy prawidłowe uzasadnienie wniosku. Skarżąca kasacyjnie wskazuje na możliwy wpływ inwestycji na ekosystem jeziora, jednakże jest to twierdzenie gołosłowne, nie poparte żadnymi konkretnymi opracowaniami. Ponadto, podkreślenia wymaga, że prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, ponieważ kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie gdyby okazało się, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona, będzie obciążać właśnie jego. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę, że skarżąca kasacyjnie nie uprawdopodobniła przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4, art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.