II SA/Op 228/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2008 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia z [...], nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszonego przez A. C. zamiaru wykonania budowy wolno stojącej wiaty, na działce nr [...] k. m. [...] przy ul. [...] w O. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu swojego stanowiska organ podniósł, iż zgłoszony zamiar, pismem z dnia 21 marca 2008r., dotyczy budowy na działce inwestora o pow. 337 m2, zaś zgodnie z art. 29 ust. 1 punkt 2 Prawa budowlanego, zmierzenie budowlane zwolnione jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdy ma miejsce na działce o powierzchni co najmniej 500 m2. Od tej decyzji odwołał się A. C. podnosząc, że naruszono prawo, bowiem art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego, stanowi o liczbie (ilości) obiektów budowlanych, natomiast przedmiotowe zwolnienie nie jest uwarunkowane od wielkości działki. Cytując powyższy przepis podkreślił, że łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekroczyć dwóch na każde 500 m 2. Dodał, że ograniczenie wielkości działki występowało "kiedyś" w art. 29 Prawa budowlanego. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...], nr [...] postanowił utrzymać w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że z przekazanych akt sprawy przez Prezydenta Miasta [...] wynika, że A. C. zgłosił zamiar przystąpienia do wykonania robót budowlanych, polegających na budowie wiaty o wymiarach 3,55 m x 4,11 m przy ul. [...] w O. Do omawianego zgłoszenia wnioskodawca dołączył opis zamierzonych robót (rodzaj, zakres i sposób wykonania), szkice usytuowania wiaty i rozwiązania konstrukcyjne wiaty oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu odwoławczego, skoro wymienione zgłoszenie nie odpowiadało przepisom, słusznie Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa Budowlanego wniósł sprzeciw do przedmiotowej inwestycji. W tej sprawie ma zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W przepisie tym ustawodawca zamieścił ograniczenie (łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki). Intencją ustawodawcy było zapewnienie ładu przestrzennego i niedopuszczenie do nadmiernej zabudowy działek wyżej wymienionymi obiektami. Organ dodał, że gdyby przyjąć, jak to sugeruje skarżący, iż przepis ten umożliwia wzniesienie wiaty na podstawie zgłoszenia na działce mniejszej niż 500 m2 to równocześnie należałoby stwierdzić, że nie obowiązuje opisany wyżej zakaz, a zatem na tak małej działce inwestor mógłby zrealizować więcej takich obiektów. Oznacza to, że na działce mniejszej niż 500 m2 mogą być wybudowane wyżej opisane obiekty budowlane jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten nie zwalnia zatem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiaty, skoro została ona zaprojektowana na działce mniejszej niż 500 m2. Odnosząc się do stwierdzenia, że ,,kiedyś" w art. 29 Prawa budowlanego był warunek dotyczący powierzchni działki, organ podniósł, iż rozpatrując indywidualną sprawę dokonuje się wykładni wyłącznie na mocy obowiązujących przepisów prawa. Na powyższą decyzję Wojewody [...], A. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podtrzymując zarzuty odwołania skarżący stwierdził, że organy obu instancji wydały rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, poprzez dokonanie błędnej interpretacji przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a tym samym nastąpiło naruszenie również przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo. Przedmiotem oceny przez tut. Sąd była decyzja Wojewody [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w wyniku zgłoszenia przez skarżącego zamiaru wykonania budowy wolno stojącej wiaty o wymiarach 3,55 m x 4,11 m, na działce o pow. 337 m2 przy ul. [...] w O. Postępowanie administracyjne przed ww. organami administracji architektoniczno-budowlanej zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 21 marca 2008 r., dokonującego - na formularzu urzędowym - zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Na wstępie odnotować trzeba, iż w przepisie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego ustawodawca przyjmuje zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże ustawodawca, w stosunku do tej regulacji (zasady) wprowadza ściśle określone wyjątki, które wylicza w art. 29 Prawa budowlanego. Przy czym, większość obiektów i robót wskazanych tym przepisem, dla spełnienia warunku legalizacji ich wykonywania podlega uproszczonej procedurze w postaci zgłoszenia zamiaru ich wykonywania (art. 30 ust.1 Prawa budowlanego). Zamiar wykonywania takich robót budowlanych - nie wymagających pozwolenia na budowę - podlega ocenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej z punktu widzenia zgodności z przepisami Prawa budowlanego i sprowadza się albo do wyrażenia domniemanej zgody na ich prowadzenie (w przypadku niewniesienia sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia), albo wniesienia takiego sprzeciwu w formie decyzji administracyjnej (art. 30 ust. 6). Z treści art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego wynika, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie organy zgodnie uzasadniały wniesiony sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, uznając, iż dokonane zgłoszenie dotyczy budowy wiaty na działce o pow. 337 m2, a zatem w ocenie organu nie spełnia ono wymogu z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem przy zgłoszeniu tego typu obiektu minimalna powierzchnia działki powinna wynosić minimum 500 m2, stąd zgłoszona budowa wiaty (na działce mniejszej niż 500 m2) wymaga pozwolenia na budowę. W związku z powyższym stanowiskiem organu, kwestią sporną między stronami jest treść wskazanego przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z przepisu tego wynika, iż uzyskanie pozwolenia na budowę nie jest konieczne dla określonych w tym przepisie obiektów budowlanych o ograniczonej powierzchni zabudowy oraz występujących w określonej minimalnej liczbie przypadającej na każde 500 m2 powierzchni działki. Bezsporną okolicznością jest, iż omawiane w niniejszej sprawie zgłoszenie dotyczy jednej wiaty o powierzchni zabudowy 16,6 m2, a zatem powierzchnia zabudowy mieści się w granicach wskazanych tym przepisem, czyli warunek wielkości gabarytowej został spełniony. Z treści art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że ograniczenie budowy na podstawie zgłoszenia obiektów wskazanych tym przepisem dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy budowli tych jest więcej niż jedna, bo wówczas powierzchnia minimalna działki powinna wynosić 500 m2. Ustawodawca w tym przepisie zawarł wskaźnik zagęszczenia (liczbę) obiektów budowlanych na podstawie zgłoszenia, stanowiąc, iż nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2, co oznacza, iż minimalna powierzchnia działki dla dwóch obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wynosi 500 m2 . W przypadku zgłoszenia budowy jednego obiektu wskazanego w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ustawodawca nie przewidział ograniczeń powierzchni działki. W tym miejscu zasygnalizować jedynie można, że ograniczenie powierzchni działki przewidywał omawiany przepis przed nowelizacją tj. do 26 września 2005 r., który stanowił, iż "powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 500 m2". Skoro ograniczenie powierzchni działki nie obowiązuje przy zgłoszeniu zamiaru wybudowania jednego obiektu wskazanego w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nie jest wymagane pozwolenie na budowę, a wniesiony sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1, z uwagi na konieczność uzyskania pozwolenia dla takiego obiektu na działce poniżej 500 m2 należy uznać za bezpodstawny. Na działce o powierzchni mniejszej niż 500 m2 mogą być usytuowane dwa obiekty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (zob. Szuster Sergiusz - Komentarz do ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw - LEX/el 2005) W rozpoznawanej sprawie organy orzekające obu instancji dokonały błędnej interpretacji art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przyjmując, że budowa jednej wolno stojącej wiaty o wymiarach 3,55 m x 4,11 m, na działce o pow. 337 m2 wymaga pozwolenia na budowę "skoro została zaprojektowana na działce mniejszej niż 500 m2 ". W tym stanie rzeczy, należało przyjąć, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Uchylenie decyzji organu I instancji wynika z art. 135 tej ustawy. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 , a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.