III SA/Wa 2830/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2013 r. postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz T. B. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Skarżąca – T. B. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2014 r., nr [...], wydanych w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2013 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Na powyższą decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2019 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej - "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast w myśl § 2 wskazanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że o ile wskazane wymogi nie zostaną zachowane skarga nie jest dopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie Skarżąca wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2019 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r., poz. 900 ze zm.; dalej: O.p.). Należy wskazać, iż sprawy dotyczące stwierdzenia nieważności są sprawami podlegającymi rozpatrzeniu zgodnie z przepisami działu IV O.p. Jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest zasada dwuinstancyjności (art. 127 O.p.), która dotyczy również postępowania w trybach nadzwyczajnych. Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 poz. 426), dalej jako ustawa o rehabilitacji do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 22b, art. 23, art. 29 ust. 3a1, 3b, 3c i 3g, art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 33 ust. 4a, 4a1, 4c, 7 i 7a, oraz art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm.) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Stosownie do art. 49 ust. 4 ustawy o rehabilitacji od decyzji Prezesa Zarządu Funduszu dotyczących wpłat, o których mowa w ust. 1, pracodawcy przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z dyspozycją art. 221 O.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. W związku z treścią powyższych przepisów w stanie faktycznym niniejszej sprawy Skarżącej przysługiwało odwołanie od decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2019 r. znak: [...]. Zatem skargę Skarżąca mogła wnieść dopiero od decyzji wydanej w drugiej instancji ewentualnie przy tym dodatkowo wnosząc o uchylenie orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych sprawy Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2019 r. Tym samym dopiero od orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania powyższego odwołania Skarżącej będzie przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W sytuacji, gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest zaś skarga na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono decyzję wydaną w pierwszej instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu postanowiono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.