III SA/Gd 1004/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 września 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 września 2017 r. nr [...] UZASADNIENIE T K. działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 września 2017 r., mocą której organ I instancji cofnął z tym dniem (tj. 4 września 2017 r.), udzieloną skarżącemu w dniu [...] 2015 r. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową. W złożonej skardze pełnomocnik powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania przez Sąd decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 września 2017 r. [...] w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy – m.in. decyzji pierwszoinstancyjnych ( zob. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, publ.: Lex nr 1121276). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony podnosi, że wykonanie decyzji o cofnięciu licencji na wykonywanie przewozów wiąże się z tym, że: "skarżący mógłby utracić jedyne źródło utrzymania, co w efekcie groziłoby ubóstwem", "spowoduje niemożność prowadzenia dalszej działalności gospodarczej i pozbawi skarżącego zupełnie środków do życia", "może doprowadzić do pozbawiania strony skarżącej dalszych dochodów, a tym samym zniweczy wszelkie działania organów mające na celu ściągniecie zaległości". Zdaniem pełnomocnika strony, tego rodzaju uzasadnienie wniosku świadczy, że skarżący dostatecznie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w kontekście dalszej egzystencji skarżącego może wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wbrew przekonaniu pełnomocnika strony, Sąd stwierdza, że przestawione wyżej uzasadnienie wniosku jest niewystarczające dla dokonania oceny wystąpienia w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Pełnomocnik strony sprzecznie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. przyjmuje, że za wystąpienie przesłanek należy uznać już samo prawdopodobieństwo ich wystąpienia. Stąd też uzasadniając wniosek nie przestawia żadnych konkretnych okoliczności, ani dokumentów, które świadczyłyby o rzeczywistym wystąpieniu, a nie tylko potencjalnej możliwości zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Po drugie, pełnomocnik błędnie przyjmuje że Sąd ma nieograniczony wnioskiem strony obowiązek poszukiwania, czy w sprawie nie występują okoliczności wskazujące na konieczność wstrzymanie wykonania decyzji, nawet jeżeli nie powołuje się na nie sam wnioskodawca. Powyższe w żaden sposób nie wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. i pozostaje w sprzeczności z istotą opisanej w tym przepisie instytucji. Na gruncie procedury sądowoadmisnitracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji nigdy nie jest bowiem stosowna z urzędu i rozważana w każdej zawisłej przed Sądem sprawie, lecz tylko na wniosek strony skarżącej Zasadą pozostaje zatem, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę, a nie przez Sąd. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale przede wszystkim ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Do wykazania, zaistnienia ww. przesłanek nie jest więc wystarczające, choćby bardzo prawdopodobne, samo twierdzenie strony, że wystąpienie określonych okoliczności (odebranie licencji) będzie miało dany skutek (całkowita utrata dochodów prowadząca do ubóstwa i zagrażająca egzystencji wnioskodawcy). Uzasadnienie wniosku powinno bowiem pozwalać na stwierdzenie, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy, w związku z zaistnieniem konkretnych okoliczności, które jednocześnie mogą być łatwo zweryfikowane przez Sąd. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 11 marca 2016 r. II FSK 402/16, z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) W tym kontekście Sąd wskazuje, że utrata licencji na prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej, może powodować utratę jedynego źródła utrzymania, zagracić egzystencji rodziny, a nawet doprowadzić do ubóstwa. Z uzasadnienie wniosku nie wynika jednak, że takie konsekwencje rzeczywiście zagrażają T. K. ponieważ wnioskodawca w żaden sposób tego nawet nie uprawdopodobnił. Sądowi nie jest znana sytuacja majątkowa ani życiowa skarżącego. Na tą okoliczność wnioskodawca nie przestawił żadnych dokumentów. Na podstawie akt sprawy nie można również w żaden sposób zweryfikować, czy świadczenie usług przewozu osób taksówką jest istotnie jednym źródłem utrzymania skarżącego. Nie oceniając zasadności złożonej skargi wskazać bowiem należy, że skarżący kwestionował zasadność opłacania zaległych składek ZUS podnosząc, że nie wyrejestrował działalności dotyczącej świadczenia usług w Polsce ponieważ pracuje obecnie w Anglii. W tej sytuacji mające uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji twierdzenie o utracie przez skarżącego jedynego źródła utrzymania jest w ocenie Sądu mało wiarygodne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na postawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.