II OSK 1082/07

TEZY "Zawarcie wytycznych dla organu administracji uznawane jest za obligatoryjny element uzasadnienia w sytuacji uwzględnienia skargi kasacyjnej (art. 141 par. 4 zdanie drugie ppsa). Brak bezpośredniego odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu wyroku nie zawsze oznaczać będzie jednak, że sąd uchybił temu obowiązkowi". SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Ludwik Żukowski Sędzia NSA Teresa Kobylecka Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 16 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 2272/03 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 z późn. zm.) nakazał inwestorowi - Spółce Mieszkaniowej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. – przywrócenie do stanu pierwotnego inwestycji zabudowy działki szeregowej na działce [...] obr [...] przy ul. [...] w K., ze względu na jej zrealizowanie w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na skutek odwołania Spółki Mieszkaniowej [...] Sp. z o.o. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]. (znak: [...]) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie przed organem I instancji w przedmiocie wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę z dnia [...], zostało wszczęte w dniu [...]. na wniosek W. Z.. W trakcie postępowania ustalono, że wysokość inwestycji przekroczyła dozwoloną wysokość 13 m. co spowodowało niezgodność z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K.. Dodatkowo organ podniósł, że w trakcie postępowania odwoławczego, organ I instancji przesłał wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. uchylający decyzje organów administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu od zgłoszenia do użytkowania trzech budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej na działce nr [...] obr [...] K. przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że inwestor w dniu [...] dokonał skutecznego zgłoszenia do użytkowania przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy zwrócił się do Urzędu Miasta K. o udzielenie informacji w przedmiocie przebiegu postępowania w sprawie pismami z dnia [...]. oraz [...]. W otrzymanej odpowiedzi, Urząd wyjaśnił, że w konsekwencji ww. wyroku NSA w obiegu prawnym nie funkcjonuje decyzja o sprzeciwie wobec zgłoszenia zamiaru użytkowania, tak więc należy uznać, że obiekt został przyjęty do użytkowania i postępowanie w tej sprawie zostało zakończone. W świetle powyższego, organ odwoławczy przyjął, że zgłoszenie obiektu do użytkowania było skuteczne, co obligowało organ do umorzenia postępowania, na podstawie art. 105 § 1 kpa ze względu na to, że stało się ono bezprzedmiotowe. Powyższa decyzja została zaskarżona przez W. Z. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł, że w świetle ustaleń organu pierwszej instancji, przedmiotowa inwestycja przekroczyła dopuszczalną maksymalną wysokość, przewidzianą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podniósł, że zrealizowana inwestycja została wykonana niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, a tym samym realizacja części inwestycji została dokonana bezprawnie. Zdaniem skarżącego, obiekt budowlany powinien podlegać rozbiórce, stosownie do art. 48 Prawa budowlanego. Skarżący zaznaczył, że art. 48 Prawa budowlanego może mieć zastosowanie nie tylko do całości inwestycji lecz również do części, które zostały wybudowane niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. W opinii skarżącego oddanie obiektu do użytkowania nie wyklucza nakazania przywrócenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Dodatkowo skarżący podniósł, że obowiązujące prawo nie wyłącza obowiązku organu publicznej do wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem w obiektach użytkowanych w przypadku stwierdzenia odstępstw od decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt II SA/Kr 2272/03) uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając jej wydanie z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu sąd podkreślił, że organ odwoławczy w sprawie stanął na stanowisku, że skuteczne zgłoszenie do użytkowania inwestycji przesądza o tym, że brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia obiektu do zgodności z udzielonym pozwoleniem na budowę lub przepisami obowiązującego prawa. Zdaniem WSA, taki pogląd jest nie do zaakceptowania, bowiem prowadzić może do obejścia przepisów prawa, a przede wszystkim pozostaje w sprzeczności z art. 54 ustawy – Prawo budowlane. Sąd podkreślił, że zgodnie z poglądem reprezentowanym w literaturze i orzecznictwie NSA, zawiadomienie o zakończeniu budowy dotyczy budowy prowadzonej legalnie, a więc na podstawie pozwolenia na budowę. Tak więc, zawiadomienie o zakończeniu budowy skuteczne jest tylko odnośnie do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka Mieszkaniowa [...] sp. z o.o. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa procesowego: art. 141 § 4 w zw. z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz ustalenia stanu faktycznego na podstawie którego sąd I instancji oparł swoje orzeczenie oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 174 pkt 2 tejże ustawy poprzez niedokonanie kontroli działalności administracji publicznej. Dodatkowo skarżąca zarzuciła wydanie wyroku z naruszeniem prawa materialnego – tj. art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zawiadomienie o zakończeniu budowy dotyczy budowy prowadzonej legalnie oraz uznaniu, że jest ono skuteczne wyłącznie w stosunku do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem budowlanym i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne i nie wyjaśnia motywów podjętego rozstrzygnięcia, czym narusza wymogi art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącej sąd stwierdził jedynie, że zaskarżona decyzja narusza prawo, bez wskazania na czym to naruszenie polega. Stwierdzenie, że zawiadomienie o zakończeniu budowy jest skuteczne wyłącznie odnośnie do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę, bez wskazania podstawy prawnej takiej tezy, narusza zdaniem skarżącej zasadę wynikającą z art. 8 kpa oraz uniemożliwia zrozumienie przesłanek wydanego orzeczenia stronom postępowania. Dodatkowo skarżąca podniosła, że sąd pierwszej instancji nie wskazał w uzasadnieniu ustaleń faktycznych, na podstawie których podjął rozstrzygnięcie. Zaskarżone orzeczenie nie zawiera ponadto, wbrew treści art. 141 § 4 zd. 2 wskazań co do dalszego postępowania w sprawie. Skarżąca powołując się na orzecznictwo NSA (wyrok z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II GSK 332/05, niepublik. oraz wyrok z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2123/04, ONSAiWSA 2006/1/9) podniosła, że wskazane naruszenia świadczą o naruszeniu przez WSA w Krakowie wymogów przewidzianych w art. 141 § 2 ppsa. Skarżąca podkreśliła, że jej zdaniem WSA w Krakowie nie dokonał rzetelnej kontroli decyzji organu II instancji, a przynajmniej nie zawarł przekonujących twierdzeń w tym przedmiocie w uzasadnieniu orzeczenia. Zdaniem skarżącej trudno uznać za wystarczające podstawy prawnej rozstrzygnięcia numeru przepisu, bez wyjaśnienia na czym naruszenie tego przepisu przez organ administracyjny polegało. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 54 ustawy – Prawo budowlane – skarżąca podkreśliła, że z przepisu tego nie wynika, że z instytucji zakończenia procesu budowlanego, jakim jest zgłoszenie obiektu budowlanego do użytkowania, inwestor może skorzystać wyłącznie jeśli budowa prowadzona jest zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, oraz że zawiadomienie o zakończeniu budowy jest skuteczne tylko w stosunku do obiektów wybudowanych zgodnie z prawem budowlanym i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącej, z przepisu tego wynika wyłącznie, że inwestor może legalnie przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, jeśli po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, organ ten w określonym terminie, nie zgłosi sprzeciwu w formie decyzji. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie dopełniła obowiązku zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy, stosownie do art. 54 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, a sprzeciw organu nie został skutecznie wniesiony. W tej sytuacji, w opinii skarżącej, w pełni uzasadnione było, w związku z przyjęciem przez organ obiektu budowlanego do użytkowania, umorzenie postępowania przez organ II instancji jako bezprzedmiotowego. Skarżąca podkreśliła, że w jej ocenie, brak wniesienia sprzeciwu w terminie należy uznać za milczące udzielenie zgody, będące w świetle art. 104 k.p.a. rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, w formie decyzji administracyjnej. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie zgłoszenia do użytkowania przedmiotowego obiektu dokonano skutecznie, zatem nie jest możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego inwestycji, nawet przy przyjęciu, że uzasadnione było stwierdzenie przez organ I instancji realizacji inwestycji w sposób odbiegający od warunków wynikających z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącej, w tej sytuacji organ administracji zobligowany był do wniesienia w określonym prawem terminie sprzeciwu, a w sytuacji braku takiego sprzeciwu – inwestor może realizować swój zamiar zgodnie z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, Dz. U. z 2004 r. Nr 162 poz. 1692, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - Powiat Grodzki w K. z dnia [...] oraz umarzająca postępowanie w sprawie. W sprawie bezsporne jest, że w wyniku stwierdzonych przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji istotnych odstępstw wybudowanego obiektu budowlanego od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, organ ten zobowiązany był nałożyć na inwestora obowiązek podjęcia działań mających na celu przywrócenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Sporne zagadnienie w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy w świetle skutecznie dokonanego przez inwestora zgłoszenia zakończenia robót budowlanych tejże inwestycji zgodnie z postanowieniami art. 54 ustawy – Prawo budowlane, postępowanie wszczęte decyzją organu pierwszej instancji stało się bezprzedmiotowe. W istocie zatem ocenie Sądu pierwszej instancji podana została prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej skarżący zarzuca, że przeprowadzona przez WSA w Krakowie kontrola została przeprowadzona zarówno z naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 3 oraz art. 141 par. 4 ppsa) jak i prawa materialnego (art. 54 ustawy – Prawo budowlane). W tej sytuacji, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po ustaleniu, że Sąd pierwszej instancji rozpatrując skargę nie dopuścił się istotnych uchybień proceduralnych, możliwa jest kontrola zaskarżonego orzeczenia pod kątem naruszenia przez WSA w Krakowie prawa materialnego. Przechodząc do oceny wskazanych przez skarżącego zarzutów, za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 3 ustawy ppsa, określający zakres kognicji sądów administracyjnych. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżąca uzasadnia naruszenie tego przepisu faktem niedokonania przez WSA w Krakowie kontroli działalności administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie przed sądem pierwszej instancji dotyczy orzekania w sprawie skargi na decyzje administracyjne, a tego rodzaju kontrola mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 2 ppsa). Jeśli intencją skarżącej było podniesienie zarzutu wydania przez WSA w Krakowie rozstrzygnięcia bez wszechstronnej analizy całokształtu okoliczności faktycznych i uregulowań prawnych mających zastosowanie w sprawie, to zarzut taki powinien zostać sformułowany z powołaniem się na art. 134 § 1 ppsa, co w niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca. Pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione przez skarżącą dotyczą braków orzeczenia w świetle wymogów określonych w art. 141 § 4 ppsa. W tym zakresie skarżąca podnosi, że wydając zaskarżony wyrok WSA w Krakowie nie uzasadnił w dostateczny sposób motywów podjętego rozstrzygnięcia, nie wskazał jasno przyczyny uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Dodatkowo, zdaniem skarżącej, sąd nie wyjaśnił w wystarczający sposób stanu faktycznego, na jakim oparł zaskarżony wyrok. Należy podkreślić, że art. 141 ustawy ppsa określa m.in. wymogi odnośnie do treści uzasadnienia rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Zgodnie § 4 tego przepisu, uzasadnienie powinno objemować zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Dodatkowo, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Analizując zaskarżony wyrok pod kątem naruszenia art. 141 § 4 ppsa, należy zgodzić się ze skarżącą, że uzasadnienie wyroku sformułowane zostało w sposób bardzo ogólnikowy. WSA w Krakowie, podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie w sposób lakoniczny, co mogło spowodować u skarżącej poczucie braku rozpatrzenia wszelkich okoliczności sprawy. Nie można jednak zgodzić się ze skarżącą, że zaskarżony wyrok narusza postanowienia art. 141 § 4 w sposób uzasadniający jego uchylenie. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie, mimo jego ogólności i lakoniczności, wyraźnie wynika, że powodem stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest błędne przyjęcie przez organ administracji, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. O ile należy zgodzić się ze skarżącą, że uzasadnienie wyroku w tym zakresie powinno zawierać bardziej szczegółowe odniesienie poszczególnych twierdzeń sformułowanych przez Sąd pierwszej instancji do konkretnych okoliczności rozpatrywanej sprawy, to jednak zawarte w uzasadnieniu ogólne twierdzenia bez wątpienia odnoszą się do okoliczności rozpatrywanej sprawy, wskazując powody uznania kontrolowanej decyzji za sprzeczną z prawem. Wbrew zarzutom skarżącej, WSA w Krakowie dostatecznie wskazał elementy stanu faktycznego będące podstawą podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności wskazując na czym w okolicznościach konkretnej sprawy polega sprzeczność z prawem rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania administracyjnego. Zawarcie wytycznych dla organu administracji uznawane jest za obligatoryjny element uzasadnienia, w sytuacji uwzględnienia skargi kasacyjnej (art. 141 § 4 zdanie drugie ppsa). Brak bezpośredniego odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu wyroku nie zawsze oznaczać będzie jednak, że sąd uchybił temu obowiązkowi. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest ocena legalności decyzji w sprawie umorzenia postępowania, wykazanie przez sąd powodów jej niezgodności z prawem oznacza jednocześnie udzielenie organowi administracji wskazówek, co do prawidłowego sposobu postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Taka sytuacja ma, zdaniem składu orzekającego, miejsce w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraźnie wskazano, że decyzja organu administracji o umorzeniu postępowania oparta była na błędnym założeniu, co do bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania, wskutek uchylenia przez NSA sprzeciwu wniesionego od złożonego przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy. Tego rodzaju stwierdzenie wydaje się być wystarczające dla wskazania organowi prawidłowego sposobu załatwienia sprawy. Warto podkreślić, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie dotyczy w istocie przesądzenia, czy organ był uprawniony, w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego do umorzenia prowadzonego postępowania. Sformułowane więc przez WSA wytyczne nie musiały odnosić się do kwestii merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wystarczające jest więc wykazanie, że organ nie był uprawniony do umorzenia postępowania, co WSA wykazał w dostateczny sposób. Rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy należeć zaś będzie do organu administracji, który zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia sprawy. Ponadto należy wskazać, że skarżąca ograniczyła się do wskazania poszczególnych naruszeń art. 141 § 4 ppsa, nie wykazała jednak, że naruszenia te mają istony wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie. Samo stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie w pełni odniósł się do wszystkich argumentów podnoszonych przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, czy też nie zawarł w uzasadnieniu swojego orzeczenia wszystkich elementów wymaganych zgodnie z art. 141 § 4 ppsa, nie uprawnia do skutecznego żądania uchylenia takiego orzeczenia w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej nie wykazano, że tego rodzaju braki procesowe zaskarżanego orzeczenia mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącej w kwestii naruszenia prawa materialnego – tj. art. 54 ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię. Skarżąca w uzasadnieniu wskazanego naruszenia podnosi, że w sytuacji, gdy inwestor dokonał skutecznego zawiadomienia właściwego organu stosowanie do postanowień art. 54 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, to obiekt budowlany użytkowany jest legalnie, a więc organy nadzoru budowlanego nie mogą prowadzić w stosunku do takiej inwestycji postępowania w sprawie nałożenia obowiązku przywrócenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Tym samym skuteczne złożenie przez skarżącą zawiadomienia o zakończeniu budowy uzasadnia umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Skład orzekający w niniejszej sprawie, co do zasady podziela stanowisko skarżącej, że dokonanie zgłoszenia zakończenia robót budowlanych i milczenie właściwego organu wywołuje skutek w postaci możliwości legalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a tym samym kończy proces inwestycyjno budowlany. Należy jednak mieć na uwadze, że kwestię legalności przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego należy rozpatrywać nie tylko na gruncie przywołanego przez organ art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane, ale również w kontekście pozostałych przepisów rozdziału 5 tej ustawy dotyczących budowy i oddawania do użytku obiektów budowlanych. Istotne znaczenie ma zwłaszcza przepis art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. ustawy, który nakazuje do zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych dołączyć również oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. W ust. 2 przywołanego przepisu wskazuje się zaś, że w przypadku zmian nieodstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został ustanowiony. Wreszcie z ust. 4 wynika, że inwestor obowiązany jest uzupełnić dokumenty wymienione w ust. 1-3 jeżeli, w wyniku ich sprawdzenia przez właściwy organ, okaże się, że są one niekompletne lub posiadają braki lub nieścisłości. Ponadto ustawodawca dopuścił możliwość ujęcia w zgłoszeniu również robót, które w sposób nieistotny odbiegają od pozwolenia na budowę. Należy zatem zgodzić się z prezentowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, że zawiadomienie o którym mowa w art. 54 ustawy - Prawo budowlane dotyczy budowy prowadzonej legalnie, a więc na podstawie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy tylko w odniesieniu do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę lub ze zmianami nieodstępującymi w sposób istotny od tych warunków (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 maja 2003 r., sygn. akt IV SA 2176/01, niepubl., a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1264/06 (LEX nr 276509), por. także Z. Niewiadomski [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", Warszawa C.H. Beck 2006, s. 594). Tym samym trafnie WSA w Krakowie przyjął, że w świetle przepisów Prawa budowlanego nie sposób zaakceptować twierdzeń organu, że niedopuszczalne jest badanie przez organy nadzoru budowlanego zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych, nawet w sytuacji, gdy przystąpiono do użytkowania obiektu budowlanego, po uprzednim zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54 Prawa budowlanego), nawet jeśli nie wniesiono sprzeciwu w drodze decyzji. Ponadto należy podkreślić, że w sytuacji, gdy obiekt budowlany został wybudowany, można mówić jedynie o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę (v. wyrok SN z 12.03.1993., IIIARN 2/93), nie oznacza to jednak, że postępowanie stało się w ogóle bezprzedmiotowe. Kiedy bowiem bezspornym jest, że obiekt budowlany został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie budowy, nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, dająca podstawę do umorzenia postępowania. W świetle powyższych ustaleń, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione, NSA na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.