I SA/Wa 729/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania oddala skargę UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B. L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2019 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] nr hip. [...], stanowiąca obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] oraz nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2 objęta jest działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące - uprawnieni byli w ciągu 6-ciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego (dawniej prawa własności czasowej) z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Gmina miała obowiązek uwzględnienia wniosków, jeżeli korzystanie z gruntów przez dotychczasowych właścicieli dało się pogodzić z przeznaczeniem tych gruntów określonym w planie zabudowania. W sposób odmienny została potraktowana sprawa własności budynków znajdujących się na gruntach [...]. Zgodnie z przepisami cyt. dekretu budynki przechodziły na własność gminy tylko wówczas, gdy dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni nie złożyli w terminie wniosków o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub gdy ww. wnioski zostały załatwione odmownie. Objęcie niniejszego gruntu w posiadanie przez gminę [...] nastąpiło [...] czerwca 1947 r. tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...]. Jak wynika z materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy, w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie został złożony wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) przez dawnych właścicieli. Jednakże w aktach sprawy znajduje się wniosek Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego w [...] z dnia [...] września 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Obecnie w skład przedmiotowej nieruchomości hipotecznej wchodzi działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], która stanowi własność Skarbu Państwa oraz działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], która jest własnością [...]. Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego w [...] Oddział [...] nr [...] z [...] kwietnia 1948 r. tytuł własności nieruchomości oznaczonej jako "w Mieście [...] pod [...]" przy ul. [...] zapisany był na imię A. P. i L. K. z mocy aktu kupna z [...] kwietnia 1938 r. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1950 r. nr [...] odmówiono ustanowienia użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z [...] sierpnia 2001 r. [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej. Decyzją z [...] października 2001 r. [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2003 r., sygn. akt I SA 3330/01 oddalił skargę w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Wnioskami z [...] sierpnia 1957 r. A. P., z [...] marca 1990 r. W. P., z [...] czerwca 1995 r. W. P. i B. L. oraz z [...] sierpnia 2014 r. B. L. strony wystąpiły o ustalenie odszkodowania za połowę nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] nr hip. [...], która stanowiła własność A. P.. Następstwo prawne wnioskodawcy udowodnili przedkładając: - postanowienie Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z [...] marca 1994r. sygn. akt. [...] na podstawie, którego stwierdzono m.in., że spadek po A. P. zmarłym [...] stycznia 1970 r. nabyli na podstawie ustawy syn W. L. J. P. i córka B. L. z domu P. w 1/2 części każde z nich: - postanowienie Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z [...] lutego 2004 r. sygn. akt [...], na podstawie którego stwierdzono, że spadek po W. P. zmarłym [...] listopada 2003 roku nabyli na podstawie ustawy żona S. P., dzieci E. S. i D. W. oraz wnuk M. M. każdy w 1/4 części; - akt poświadczenia dziedziczenia Rep. [...] z [...] lipca 2019 r., na podstawie którego spadek po S. P., zmarłej [...] stycznia 2019 r., na podstawie ustawy nabyli D. W., E. S. i M. M. w 1/3 części każde z nich. Decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] nr hip. [...], stanowiącej obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] oraz nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Niniejsze postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane pismem B. L. z [...] grudnia 2019 r., które stanowi odwołanie od ww. decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B. L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2019 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że w zaskarżonej decyzji nr [...] z [...] grudnia 2019 r. Prezydent [...] odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] z uwagi na niespełnienie przesłanki związanej z utratą faktycznej możliwości władania działką po dniu [...] kwietnia 1958 r. Natomiast w zakresie drugiej przesłanki, organ I instancji doszedł do wniosku, że ww. nieruchomość mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne przed dniem wejścia w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. W kwestii przesłanki dotyczącej przeznaczenia działki pod budownictwo jednorodzinne wskazano, że art. 215 ust. 2 u.g.n. należy rozpatrywać według kryteriów obowiązujących przed wejściem w życie dekretu z 26 października 1945 r. Pojęcie "dom jednorodzinny" należy rozumieć w znaczeniu, jakie mu wówczas nadawano - był to budynek zaspokajający potrzeby mieszkaniowe jednej rodziny, bez ograniczeń powierzchni czy liczby pomieszczeń, które to ograniczenia wprowadzono w późniejszym okresie. W przedmiotowej sprawie kwestię spełnienia pierwszej z przesłanek wyznaczonych przez art. 215 u.g.n. - czyli możliwości przeznaczenia działki pod budownictwo jednorodzinne oceniono na podstawie planu zabudowania istniejącego w dniu wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r.. Planem takim był Ogólny Plan Zabudowania [...] - plan strefowy, zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r.. Zgodnie z ww. Ogólnym planem zabudowania [...], obowiązującym w dacie wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r., nieruchomość położona przy dawnej ul. [...] znajdowała się w strefie, w której obowiązywała zabudowa zwarta do 4 kondygnacji do wysokości [...] m oraz 70 % powierzchni zabudowania. Podkreślono, że na tej podstawie organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne przed dniem wejścia w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Wojewoda odnosząc się do prawidłowości powyższego ustalenia, stanął na stanowisku, że potraktowanie owego planu jako dowodu adekwatnego do ustalenia przesłanki możliwości przeznaczenia działki pod budownictwo jednorodzinne jest w niniejszej sprawie wystarczające. Z jednej strony należy wziąć pod uwagę ogólny charakter wspomnianego planu, którego celem było m.in. ustalenie kierunków i perspektyw rozwoju urbanistycznego W., w tym maksymalnych normatywów zabudowy. Ponadto wskazania przedmiotowego planu co do przeznaczenia nieruchomości oznaczały wielkości progowe, a zatem bez naruszenia planu możliwe było realizowanie budynków o parametrach mniejszych. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, prawidłowe jest uznanie, że przy parametrach zabudowy przedmiotowej nieruchomości przy dawnej ul. [...] istniała potencjalna możliwość przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne przed dniem wejścia w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. W kwestii drugiej przesłanki tj. pozbawienia byłych właścicieli faktycznej możliwości władania działką po [...] kwietnia 1958 r., opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że przez faktyczne władanie rozumie się nie tylko efektywne korzystanie z nieruchomości, ale także możliwość takiego korzystania, choćby władający nieruchomością nie czynił z niej użytku. Podkreślono ponadto, że negatywna przesłanka w postaci pozbawienia faktycznej możliwości władania działką po [...] kwietnia 1958 r. może być dostatecznie zobiektywizowana w zasadzie wyłącznie poprzez ustalenie o objęciu faktycznego, rzeczywistego władztwa przez Państwo. Chodzi tu o faktyczne przejęcie władztwa, a nie o objęcie w posiadanie w rozumieniu dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Nadto, faktyczna możliwość władania, o której mowa w art. 215 u.g.n. odnosi się do stanu faktycznego, tzn. takiego, w którym poprzedni właściciel lub jego następcy prawni mogli korzystać z nieruchomości. Mając powyższe na względzie podkreślono, że działka objęta roszczeniem o przyznanie odszkodowania objęta została w posiadanie na rzecz Skarbu Państwa protokołem z [...] czerwca 1950 r. Potwierdzają to akta własnościowe nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Podkreślono, że z opisu stanu zabudowania nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], nr hip. [...] z [...] czerwca 1950r., wykonanego przez pracowników Wydziału Polityki Budowlanej Prezydium Rady Narodowej w [...] na podstawie rejestracji nieruchomości dokonanej przez Resort Techniczno - Budowlany Zarządu Miejskiego w 1948 r., wynika, że na posesji znajdują się 4 budynki, w tym: budynek frontowy, murowany, pow. budynku [...] m2, stos gruzu oraz trzy oficyny: lewa, poprzeczna i prawa, murowane, o pow. budynku [...] m2, [...] m2 i [...] m2. Z kolei, w aktach lokalizacyjnych przedmiotowej nieruchomości znajduje się protokół oględzin z [...] kwietnia 1948 r., dokonanych przez Wydział Inspekcji Budowlanej Zarządu Miejskiego w [...], potwierdzający stan zabudowania nieruchomości przed datą jej przejęcia w posiadanie przez Skarb Państwa. W protokole tym stwierdzono ponadto, że z uwagi na zaawansowany stopień zniszczeń obiektów budowlanych posadowionych na nieruchomości nie istnieje możliwość ich odbudowy. Z uwagi na powyższe, jak wskazuje zawartość poświadczonych urzędowo kopii akt lokalizacyjnych, Zarząd Miejski w [...], pismem z [...] kwietnia 1948 r. zwrócił się do tamtejszego Wydziału Inspekcji Budowlanej z wnioskiem o dokonanie rozbiórki pozostających na gruncie nieruchomości przy ul. [...] w [...] budynków, tj. pozostałych murów budynku frontowego i oficyny. Zlecenie na roboty rozbiórkowe wystawiła [...] Dyrekcja Odbudowy [...] kwietnia 1948 r. za nr [...]. W sprawozdaniu Wydziału Inspekcji Budowlanej Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1950 r., [...] stwierdzono, że prace rozbiórkowe zostały wykonane, a teren przydzielony Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Podkreślono ponadto, że na potrzeby niniejszego postępowania odszkodowawczego, na zalecenie organu je prowadzącego w pierwszej instancji sporządzona została opinia geodezyjna z dnia [...] lutego 2016 r. Autorem opinii geodezyjnej jest A. K. - geodeta uprawniony (nr uprawnień [...]). Z treści ww. dowodu wynika, że księga hipoteczna nr [...] została założona w 1878 r. Powierzchnia nieruchomości wynosi [...] ha. Granice opiniowanej nieruchomości przedstawione zostały na szkicu pomiarowym terenu oznaczonego ulicami [...], [...], [...] i [...] w [...], sporządzonym przez mierniczego przysięgłego W. B. w załączniku do opinii geodezyjnej [...] grudnia 1948 r. Na podstawie ww. pomiaru oraz szkicu pomiarowego Nier. Hip. nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], sporządzonego [...] września 1938 r. przez mierniczego przysięgłego W. S., w obecne granice geodezyjne nieruchomości hip. nr [...] - działki nr [...] o pow. [...] ha i [...] - cz. o pow. [...] ha, z obrębu [...], biegła wkreśliła jej dawne granice hipoteczne oraz rozliczyła ich powierzchnię. Ponadto, w opinii powyższej biegła zawarła ustalenie, że obecnie na nieruchomości posadowiony jest jedenastokondygnacyjny budynek dawnego Hotelu [...] (obecnie Hotel [...]) o adresie [...]. Na przedmiotowej nieruchomości znajduje się również chodnik, podjazd oraz parking. Jak podała biegła "opiniowany teren wraz z powyższymi elementami zabudowy zostały w całości przejęte pod inwestycję przed dniem [...] kwietnia 1958 r., czego dowodem jest zdjęcie panoramy [...] wykonane w 1957 r. z tarasu widokowego [...], na którym widoczny jest ww. budynek hotelu". Organ uznał, że powyższa opinia jako sporządzona przez osobę posiadającą udokumentowaną wiedzę specjalistyczną z zakresu geodezji, opierająca się na wiarygodnym materiale źródłowym oraz niezawierająca wewnętrznych sprzeczności ani oczywistych błędów, może zostać uznana, zgodnie z art. 75 w związku z art. 76 k.p.a., za część materiału dowodowego w tej sprawie. Wojewoda wskazał również, że z danych powszechnie dostępnych wynika, że budynek [...] Hotel wzniesiono w latach 1954-1957, według projektu architektów S. B. i S. R., jako integralną część planowanej dzielnicy rządowej. Pierwotnie nosił on nazwę [...] Hotel [...] i przeznaczony był dla gości sąsiednich ministerstw. Pozyskana przez organ I instancji z Wojskowego Biura Historycznego odbitka zdjęcia lotniczego wykonanego dla rejonu przedmiotowej nieruchomości w 1955 r. potwierdza, że cały obszar nieruchomości nr [...] zajęty był w tym roku pod teren budowy Hotelu [...] (działka ew. nr [...]) oraz jako teren chodnika wzdłuż ulicy [...] (działka ew. nr [...]). Obecnie, zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla działki nr [...], z obrębu [...], jej właścicielem jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym O. S.A., z kolei, jak wynika z informacji z ewidencji gruntów z [...] września 2018r., działka nr [...] pozostaje własnością [...] i stanowi teren drogi publicznej gminnej na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2008 r., znak [...]. W ocenie Wojewody powyższe ustalenia poparte stosowną dokumentacją lokalizacyjną oraz opinią biegłego geodety odnośnie daty zagospodarowania działki hip. nr [...] pod budowę budynku hotelu, dają podstawę do stwierdzenia, że utrata faktycznej możliwości władania ww. nieruchomością przez dawnych właścicieli, nastąpiła przed dniem [...] kwietnia 1958 r. W rezultacie uprawnione jest zdaniem Wojewody stwierdzenie organu I instancji o utracie faktycznej możliwości władania nieruchomością przed [...] kwietnia 1958r., gdyż opiera się nie tylko na dokumentacji planistycznej inwestycji takiej jak: protokół przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa (1950 r.), ale również wykonawczej, takiej jak: nakaz rozbiórki, sprawozdanie z jej wykonania, zdjęcia ujawniające stan zabudowania działki hipotecznej w 1955 r. Jest to właściwy kierunek wykładni przesłanki związanej z utratą faktycznej możliwości władania, zawartej w art. 215 ust. 2 u.g.n.. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020r. wniosła B. L. wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stan faktyczny i prawny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez Wojewodę [...] dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Dla przedmiotowej sprawy fundamentalne znaczenie ma kwestia dotycząca oceny przez organy powołanego stanu faktycznego i prawnego przez pryzmat art. 215 ust. 2 u.g.n. Należy zwrócić przy tym uwagę, że przewidziana w tym przepisie możliwość zastosowania przepisów o odszkodowaniach za wywłaszczenie nieruchomości do niektórych kategorii nieruchomości przejętych przez państwo (dom jednorodzinny, działka) na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, jest formą zadośćuczynienia, aczkolwiek ograniczoną, wobec właścicieli pozbawionych możliwości uzyskania rekompensaty w trybie uregulowanym w dekrecie. Dlatego też stosowanie przepisów o odszkodowaniach w sytuacjach, o jakich mowa w art. 215 u.g.n., musi uwzględniać zasadę słusznego odszkodowania, bowiem - jak wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny - w procesie interpretacji pojęć konstytucyjnych normy Konstytucji powinny narzucać sposób i kierunek wykładni postanowień zawartych w innych aktach normatywnych (z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2000 sygn. akt P 5/99 (OTK 2000/2/60)). Użyte w art. 215 ust. 2 u.g.n. sformułowanie "mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne" oznacza potencjalną możliwość wzniesienia na przedmiotowej nieruchomości domu, który będzie zaspokajał potrzeby jednej rodziny. Niedopuszczalne jest w tym zakresie stosowanie zawężających formalnych interpretacji pojęcia domu jednorodzinnego zawartych w aktach prawnych okresu PRL, które nie obowiązywały w polskim systemie prawa w dniu wejścia w życie dekretu [...]. Przedmiotowa nieruchomość w dniu wejścia w życie dekretu była objęta tylko i wyłącznie Ogólnym Planem Zabudowania W. zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych z [...] sierpnia 1931 r., który określał przeznaczenie nieruchomości jako położonej w strefie, gdzie dopuszczało się odpowiednio 4 -kondygnacyjną zabudowę mieszkaniową do wysokości [...] m. i przy 70 % powierzchni zabudowy. Był to plan ogólny, którego celem było jedynie ustalenie maksymalnych normatywów zabudowy i w żadnym razie nie wykluczało wzniesienie mniejszego budynku, czy też wzniesienie 4 kondygnacyjnego budynku, ale przy np. 20 % zabudowie działki. Prawo do odszkodowania na podstawie tego przepisu wynika zatem z potencjalnej możliwości budowy domu jednorodzinnego, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie zaistniała. Zasadnie jednak organy stwierdziły brak spełnienia kolejnej wymaganej prawem przesłanki związanej z faktyczną możliwością władania przedmiotową nieruchomością. Podkreślić należy, że przepis art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 r. ze zm.) ma charakter szczególny w stosunku do ogólnych zasad przyznawania odszkodowania przewidzianych w tej ustawie. Oznacza to m.in., że jest on wyłączną podstawą ustalenia przesłanek do przyznania odszkodowania, bez potrzeby sięgania do innych przepisów tejże ustawy. Szczególny charakter tego przepisu nakazuje ścisłą jego wykładnię. Przepis ten przesądza, że chodzi o zaspokojenie roszczeń tylko tych poprzednich właścicieli lub ich następców prawnych, których nieruchomości spełniają wszystkie wymienione w powołanym przepisie przesłanki. Niespełnienie którejkolwiek powoduje brak podstaw do przyznania odszkodowania. Faktyczna możliwość władania, o której mowa w art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami odnosi się do stanu faktycznego, tzn. takiego, w którym poprzedni właściciel lub jego następcy prawni mogli korzystać z nieruchomości. Możliwość władania nieruchomością to nie tylko efektywne z niej korzystanie, lecz także sama tylko możliwość takiego korzystania, choćby władający nie czynił z niej użytku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. I S.A./Wa 2138/05 LEX nr 219405, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1998 r. sygn. IV S.A. 311/96 LEX nr 45948). Zatem w ocenie Sądu uprawniona była odmowa przyznania odszkodowania za udział ½ w nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], bowiem przeprowadzone w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe przez organy obu instancji, uzasadniało stwierdzenie o utracie faktycznej możliwości władania nieruchomością przed [...] kwietnia 1958r. przez poprzednich właścicieli lub ich następców prawnych, gdyż oparło się ono nie tylko na dokumentacji planistycznej inwestycji takiej jak: protokół przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa (1950 r.), ale również wykonawczej, takiej jak: nakaz rozbiórki, sprawozdanie z jej wykonania, zdjęcia ujawniające stan zabudowania działki hipotecznej w 1955 r. Zdaniem Sądu jest to właściwy kierunek wykładni przesłanki związanej z utratą faktycznej możliwości władania, zawartej w art. 215 ust. 2 u.g.n.. Podkreślić należy, że wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dokładnie wyjaśnione, w tym w szczególności; kiedy nastąpiło faktyczne przejęcie nieruchomości, a zatem także pozbawienie poprzednich właścicieli możliwości faktycznego władania nieruchomością. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, a decyzje wydane zostały w sposób prawidłowy i w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a..