II GSK 4007/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 709/15 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 709/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] maja 2014 r. inspektorzy inspekcji transportu drogowego w miejscowości B. na odcinku drogi krajowej nr [...] zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki Volvo o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. P., wykonujący przewóz drogowy na rzecz przedsiębiorcy W. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w miejscowości D. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. K. karę pieniężną w łącznej wysokości 5.500 zł za: - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; - naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. GITD, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. s, art. 92 a, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.), lp. 6.2.1, lp. 6.3.12 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 ze zm.), art. 23a, art. 23 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE Nr L 2014 60.1 ze zm.), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję wniósł W. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ocenił jako trafne ustalenia faktyczne organu, zgodnie z którymi, kierowca pomiędzy godziną 00:32 a godziną 01:20 prowadził pojazd bez włożonej do tachografu cyfrowego karty kierowcy. O godzinie 01:20 włożył do tachografu kartę kierowcy. Skarżący w złożonych wyjaśnieniach wskazał, że w tym czasie osobiście prowadził pojazd, a należąca do niego karta kierowcy była uszkodzona. Stwierdził, że po odkryciu tego faktu niezwłocznie zawiadomił wytwórnię papierów wartościowych i złożył wniosek o wydanie nowej karty. Zdaniem Sądu organy orzekające prawidłowo uznały, że analiza dokumentów wykazała, że zarówno przed okresem, w którym wyjęto kartę, jak i po jego zakończeniu pojazd prowadził M. P., tego samego dnia kierowca został bowiem zatrzymany do kontroli. Jego karta kierowcy rejestrowała prawidłowo. To kontrolowany kierowca musiał zatem prowadzić pojazd. Ponadto, jak zauważył za organami WSA, do dnia 30 czerwca 2014 r. PWPW nie odnotowała zwrotu wystawionej karty nr [...] należącej do przedsiębiorcy. PWPW potwierdziła, że w dniu 20 maja 2014 r. otrzymała przesyłkę zawierającą pustą kopertę bez karty ani innego dokumentu. Dodatkowo poinformowano, że w dniu 4 czerwca 2014 r. skarżący złożył wniosek o wymianę karty z dwóch wskazanych powodów - utrata oraz uszkodzenie. Wraz z wnioskiem nadesłane zostało wyjaśnienie o braku możliwości odesłania karty [...] z powodu jej zagubienia. Sąd podzielił także argumentację organów, że twierdzenia strony, iż w dniu 6 maja 2014 r. karta W. K. nie logowała się w tachografie, więc wysłał kartę do organu wydającego, obalone zostały przeprowadzoną w dniu 2 czerwca 2014 r. kontrolą pojazdu należącego do przedsiębiorcy. Bowiem na zapisanych danych z przeprowadzonej kontroli pojazdu [...] wynika, że karta o nr [...] była włożona w tachograf o godzinie 19:57 dnia 8 maja 2014 r. i wyjęta 9 maja 2014 r. o godzinie 01:20. Stąd Sąd wywiódł, że sporna karta w dniu kontroli była sprawna, a tachograf w żaden sposób nie zarejestrował w swych danych jakiekolwiek próby logowania karty W. K. Zasadnie zatem zdaniem WSA organy orzekające stwierdziły, że opis wydarzeń przedstawiony przez stronę jest niewiarygodny, ponieważ karta była używana w dniu 2 czerwca 2014 r. Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego w dniu 2 czerwca 2014 r. zarejestrowano aktywność na niesprawnej, jak podnosi, karcie kierowcy. Następnie Sąd I instancji przytoczył treść art. 92 c ust. 1 u.t.d. i stwierdził, że wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy może nastąpić wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. gdy podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów dotyczących transportu drogowego. Zdaniem WSA, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek ze wskazanego przepisu wskazujących na możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Za prawidłowe i należycie uzasadnione Sąd uznał również ustalenia organu dotyczące naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu, w okolicznościach kontrolowanej sprawy organy trafnie zastosowały ten przepis. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dowodzi, że przekroczono 90-dniowy termin na wczytanie danych z karty kierowcy o 4 dni. Bowiem dane z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...] zostały pobrane w dniu 1 lutego 2014 r., a zatem do dnia kontroli w dniu 6 maja 2014 r. upłynęło 94 dni. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego tj. art. 92 a ust. 1-6 i art. 92 c. u.t.d., zaś postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wystarczający i zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) Art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1-6 oraz art. 92b, art. 92c u.t.d. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie przez Sąd art. 92b oraz 92c tej ustawy, a w konsekwencji uznanie przez Sąd, że organ zasadnie wymierzył skarżącemu karę w wysokości 5.500 zł w okolicznościach, gdy według dyspozycji art. 92b i art. 92c u.t.d. organ powinien odstąpić od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na fakt, że skarżący jako przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą do prowadzenia przewozów. Zarzucono także naruszenie przez Sąd art. 32 ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji nieumorzenie postępowania w tym zakresie. 2) Art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjny (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 7, 77, i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, mimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę, czy skarżący jako przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy, w szczególności nie ustalono która z osób zainteresowanych w sprawie, czy skarżący czy kierowca M. P. w czasie objętym sprawą posiadał kartę i jaką, czy i kto kierował samochodem ciężarowym wykonując przejazdy, na czyjej karcie były wykonywane przejazdy, czy w pojeździe przed i w czasie objętym sprawą nie logowały się poza tymi osobami z postępowania karty innych kierowców. 3) Art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez znaczące braki w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym z uwagi na okoliczność, że skarżący przedstawił dokumenty mające istotne znaczenie dla sprawy, z których jednoznacznie wynika, że skarżący jako przedsiębiorca nie miał wpływu na powstałe naruszenia w szczególności dowodu dokumentów w postaci raportu z tachografu auta kierowcy z których to jednoznacznie wynika, że kierowca M. P. dysponował jeszcze rezerwą czasową pracy kierowcy i mógł w czasie objętym przedmiotem sprawy tego dnia pokonać jeszcze znaczny dystans w przedziale czasowym na własnej karcie, więc z punktu widzenia pracodawcy nie zostały naruszone zasady dotyczące norm czasu pracy pracowników ponieważ kierowca mógł i powinien wykonać przejazd na swojej karcie, natomiast okoliczność skorzystania bezzasadnego z cudzej karty w żaden sposób nie wynikała z okoliczności zależnych od pracodawcy, więc pracodawca w zakresie organizacji pracy kierowcy nie naruszył żadnych swoich obowiązków oraz dowód w postaci wykresu tygodniowego, który z kolei skarżący załączył na okoliczność, że w okresie tygodniowym dla wykazania, że w tym czasie żadna inna karta się nie logowała co oznacza że sytuacja stanowiącą stan faktyczny niniejszej sprawy miała charakter wyłącznie incydentalny. 4) Naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności dotyczącego nałożonej na stronę kary pieniężnej objętej zał. nr 3 do u.t.d. Lp 6.2.1 poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ I instancji, że zasadne jest wymierzenie kary w wysokości 5.500 zł na działalność prowadzoną przez skarżącego; zarzucono również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia co do wysokości nałożonej kary co wobec możliwości zastosowania przez organ łagodniejszych i innych środków dolegliwości typu karnego - zdaniem skarżącego powinno być przedmiotem rozważań organu i powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu. W tym zakresie zarzucono także: naruszenie przez Sąd art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. 5) Zarzucono także naruszenie przez WSA zasady równego traktowania strony przez organ (co zdaniem skarżącego jest znane temu Sądowi z urzędu) - poprzez naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., albowiem organ wykłada w podobnych sytuacjach faktycznych różną interpretacje obowiązujących przepisów skutkującą w konsekwencji dla strony obciążaniem, tj. karą finansową. W związku z powyższym autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania, przewidziane w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem władny samodzielnie badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane ramach w podstawach kasacyjnych, ani też domyślać się w czym naruszenie mogło się przejawiać. Konsekwencją związania Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną jest więc wymóg prawidłowego określenia zarzutów - przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym (zdaniem strony) uchybił Sąd I instancji oraz uzasadnienie zarzutu ich naruszenia. Zgłoszenie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut błędnej wykładni powinien zawierać wywód co do tego, jak należy rozumieć wskazany przepis oraz dlaczego dokonana w uzasadnieniu wyroku interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego konieczne jest zaś wyjaśnienie, dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym. Rozpoznając sprawę według przedstawionych zasad Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec podstaw, na których skargę kasacyjną oparto, ocenę ich zasadności poprzedzić wypada przypomnieniem, że zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę na decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5500 zł - w tym 500 zł za opisane w l.p. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym "Naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego" (z uchybieniem obowiązku przewidzianego art. 1 ust. 3 lit. a rozporządzenia WE nr 581/2010) oraz 5000 zł za "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi" (l.p. 6.2.1). W skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów naruszenia przepisów postępowania - celem podważenia ustaleń ani co do faktu naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, ani też co do faktu nierejestrowania - w określonym decyzją czasie - za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W zakresie powyższych naruszeń - mimo twierdzeń o niezasadności wymierzenia kary w wysokości 5500 zł - wskazano jedynie na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie l.p.6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Oznacza to, że kwestia ustaleń co do naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego i zastosowanie l.p. 6.3.12 powołanego załącznika do ustawy pozostaje poza kontrolą kasacyjną. Skarga kasacyjna nie wyjaśnia, w czym przejawia się błędna wykładnia regulacji zawartej w l.p.6.2.1 ani też jak ten zapis załącznika do ustawy - jednoznacznie określający sposób naruszenia podlegający grzywnie w wysokości 5000 zł - powinien być rozumiany. Brak też uzasadnienia dlaczego w stanie faktycznym sprawy (w tym zakresie - z braku stosownych zarzutów - niespornym) zastosowanie wskazanej normy jest podważane. Z podanych powodów zarzut sformułowany w pkt 4. petitum skargi kasacyjnej nie mógł być zatem uznany za skuteczny. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1-6 oraz art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym (bez dookreślenia jednostek redakcyjnych) trzeba wskazać, że powołane przepisy regulują różną materię. Pierwszy z przepisów zawiera definicję obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Art. 92a ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega określonej przepisem karze pieniężnej. Kolejne jednostki redakcyjne określają dopuszczalne wysokości łącznej kary (ust.2-3), precyzują pojęcie kierowcy dla potrzeb stosowania przepisu (ust. 4) i regulują zasady odpowiedzialności administracyjnej w sytuacji, gdy naruszenie przepisów przez osobę fizyczną wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia (ust.5), odsyłają w kwestii wykazu naruszeń do załącznika do ustawy (ust. 6). Kolejne przepisy (art. 92b i art. 92 c) dotyczą sytuacji nienakładania kar (mimo stwierdzonych naruszeń) i niewszczynania/umarzana postępowania. W ocenie składu orzekającego tak sformułowany zarzut, w którym pomieszczono grupę przepisów regulujących w istocie różne kwestie - bez wskazania na czym ma polegać naruszenie każdego z tych przepisów osobno - uznać należy za nieprawidłowy, niepoddający się kontroli (por. np. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1053/10). Można jednak przyjąć, że skoro wnoszący skargę kasacyjną - wskazując w zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) na uchybienie tych przepisów - twierdził, że zachodziły podstawy do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na fakt, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy - to znaczy, że omawiana podstawa kasacyjna sprowadza się do zarzutu niezastosowania art. 92b (ust. a pkt 1) - literalnie dotyczącego tych właśnie kwestii. Powołany przepis stanowi bowiem, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów, wskazanych w tym przepisie. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie/niezastosowanie polega tymczasem na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. W konsekwencji zarzut uchybienia prawu materialnemu przez wadliwe pominięcie/niezastosowanie przepisu wymaga wykazania związku stanu faktycznego z tym przepisem. Wprawdzie skarżący kasacyjnie wskazał też na naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. (pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej). Sposób sformułowania zarzutu uchybienia tym regulacjom - z racji tego, że sądy administracyjne nie stosują przepisów kodeksu postępowania administracyjnego a jedynie kontrolują prawidłowość ich zastosowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a) - budzi wątpliwości, czy zarzut skargi kasacyjnej w istocie stawiany jest Sądowi I instancji. Pomijając powyższe skarżący kasacyjnie nie wyjaśnia, jakich dowodów nie przeprowadzono, których z dowodów zgromadzonych w sprawie nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący, i odnośnie których z dowodów przekroczono granice swobodnej ich oceny. Należy też zauważyć, że twierdzenia skarżącego kasacyjnie - że nie naruszono norm czasu pracy kierowców a sytuacja zaistniała w sprawie była "incydentalna" - nie pozostają w związku ze stwierdzonym w sprawie naruszeniem. Nałożona kara nie dotyczy naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów lecz - jak już wskazano - jest konsekwencją stwierdzenia niedopełnienia obowiązku rejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi i naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego. Uzasadnienia nie znajduje też zarzut naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. Ustawa o transporcie drogowym w załączniku nr 3 - stanowiącym integralną jej część - przypisuje konkretnym naruszeniom jednoznacznie określoną wysokość kary. Fakt, że kwestia ta nie była przedmiotem wyjaśnień, nie znaczy, że Sąd I instancji miał podstawy, by stwierdzić naruszenie przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) czy też zasady przekonywania, wyjaśniania stronom przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy (art.11 k.p.a.). Mając na uwadze, że skarga kasacyjna skutecznie nie podważa ustaleń faktycznych sprawy ani też wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 4 petitum - zarzut wadliwego zastosowania tych przepisów także nie ma usprawiedliwiania. W konsekwencji - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - Sąd I instancji nie miał podstaw, by zarzucić organom, że naruszyły obowiązek działania zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.). Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2 sentencji) rozstrzygnięto stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).