II SA/Go 60/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Koła Łowieckiego [...] na rozporządzenie Wojewody z dnia [...] r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń u dzików na terenie powiatu [...] oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Rozporządzeniem Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń u dzików na terenie powiatu [...] (Dz. Urz. Woj., poz. 2998), zmienionym rozporządzeniami tego organu z dnia [...] listopada 2019 r. (Dz. Urz. Woj., poz. 3016); z dnia [...] listopada 2019 r. (Dz. Urz. Woj., poz. 3024), z dnia [...] listopada 2019 r. (Dz. Urz. Woj., poz. 3090), z dnia [...] listopada 2019 r. (Dz. Urz. Woj., poz. 3103) oraz z dnia [...] listopada 2019 r. (Dz. Urz. Woj., poz. 3163), organ określił obszar skażony afrykańskim pomorem świń u dzików obejmując nim, między innymi obszar Powiatu [...]. Na obszarze tego powiatu znajdują się obwody łowieckie Koła Łowieckiego [...]. W stosunku do tego obszaru został wprowadzony zakaz organizowania polowań z jednoczesnym zastrzeżeniem wprowadzenia możliwości nakazania sanitarnego odstrzału dzików na określonym obszarze i w terminach ustalonych przez właściwych powiatowych lekarzy weterynarii. 2. Na rozporządzenie (w stanie obejmującym zmiany obszaru objętego zakazem i ograniczeniami) skargę złożyło Koło Łowieckie [...] w zakresie, w jakim rozporządzenie zakazuje stronie skarżącej wstępu do lasu i wykonywania polowań przez myśliwych, to jest w zakresie przepisów § 2 pkt 6 i 7 rozporządzenia, wnosząc o stwierdzenie ich nieważności. Zaskarżonym przepisom strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie przepisu art. 46 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1967), w zakresie w jakim zaskarżone rozporządzenia Wojewody zakazują wstępu myśliwym do lasu i wykonywania polowań co jest sprzeczne z celem ustawy podnosząc, że istotą ustawy jest zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, tymczasem wprowadzony przez Wojewodę zakaz wstępu do lasu i wykonywania polowań powoduje, że wirus afrykańskiego pomoru świń rozprzestrzenia się w sposób niekontrolowany, myśliwi nie mają możliwości redukowania populacji dzików, a dziki mają obecnie możliwość dowolnego przemieszczania się, jak również wchodzenia na obszary zajmowane przez ludzi co, zdaniem strony w świetle powołanego wskazuje, że wprowadzone przez organ środki polegające na wprowadzeniu zakazu polowań są bezzasadne. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pierwotne rozporządzenie Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. określało prawa i obowiązki mieszkańców gmin innych niż [...], natomiast rozporządzenie Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. wprowadziło ograniczenia w możliwości prowadzenia polowań na obszarze [...] i tym samym wówczas zakazem wykonywania polowań objęte zostały obwody łowieckie Koła Łowieckiego [...]. Dlatego przedmiotem skargi jest co do zasady rozporządzenie Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r., bo to te rozporządzenie wprowadziło zakaz prowadzenia polowań, natomiast dopiero zmiana rozporządzenia Wojewody w dniu [...] listopada 2019 r. spowodowała powstanie interesu prawnego po stronie skarżącej. Podkreślono, że Koło Łowieckie [...] ma interes prawny w zaskarżeniu w zakresie, w jakim rozporządzenie zakazuje myśliwym Koła wstępu do lasu i wykonywania polowań, gdyż Koło, zgodnie z prawem łowieckim, ma obowiązek prowadzić gospodarkę łowiecką, która ma na celu m.in. ochronę gospodarstw rolnych przed występowaniem szkód ze strony zwierząt łownych. Wskazano, że art. 3 prawa łowieckiego określa cele łowiectwa polegające na ochronie, zachowaniu różnorodności i gospodarowaniu populacjami zwierząt łownych, ochronie i kształtowaniu środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny; uzyskiwaniu możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego. Prawa te obecnie nie mogą być przez Koło realizowane przez wzgląd na orzeczony przez Wojewodę zakaz prowadzenia polowań. Z powodu wprowadzonego zakazu Koło Łowieckie [...] zostało pozbawione możliwości realizowania swoich uprawnień, a nadto będzie obowiązane do wypłaty rekompensat za wystąpienie szkód łowieckich. Zdaniem skarżącej art. 46 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt nie nakazuje w każdym przypadku wprowadzenia zakazu polowań, albowiem w ustawie zastosowany został łącznik "lub", który stanowi alternatywę łączną. Tym samym wprowadzenie kolejnych środków mających na celu zwalczanie afrykańskiego pomoru świń jest uzależnione od decyzji Wojewody, to jest Wojewoda może wprowadzić niektóre ograniczenia, lecz nie musi tego robić. W ocenie skarżącej nie było ustawowego obowiązku wprowadzenia zakazu wykonywania polowań. Celem powyższej ustawy, co wynika wprost jako określona w niej zasada, jest zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt. Wprowadzony zakaz wykonywania polowań prowadzi do efektów odwrotnych od zamierzonych. Zamiast bowiem zwalczać chorobę zakaźną zwierząt jaką jest wirus afrykańskiego pomoru świń, by w ten sposób realizować cel ustawy, to obecnie istniejące zakazy wprowadzone zaskarżonymi rozporządzeniami prowadzą do rozprzestrzeniania się choroby, gdyż dziki nie niepokojone przez myśliwych obecnie swobodnie migrują po terenie województwa. Zamiast zatem efektu zwalczania choroby rozporządzenia Wojewody tworzą jej rezerwuar. Nadto zakaz wykonywania polowań dotyczy nie tylko dzików, ale również innej zwierzyny łownej, która również przyczynia się do rozprzestrzeniania się wirusa. Do roznoszenia wirusa ASF (afrykańskiego pomoru świń) dochodzi również przez żerowanie lisów na padłych dzikach. 3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie, jak to wskazano "z ostrożności procesowej", o oddalenie skargi w całości. Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi wskazano na wadliwą reprezentację strony skarżącej – brak należytego umocowania pełnomocnika strony. Podniesiono też, że pełnomocnik używa określenia strony skarżącej jako: Koło Łowieckie [...], podczas gdy z przedłożonej dokumentacji wynika, że skarżącym winno być: Koło Łowieckie [...]. Dalej wskazano, że strona skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego, wobec czego nie przysługuje jej legitymacja skargowa w sprawie. Nie wykazała bowiem, że w wyniku podjętego aktu doszło do naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanym rozporządzeniu unormowaniem, a jego własną indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z przepisów prawa, w szczególności z art. 46 ust. 1 pkt 1 prawa łowieckiego lub art. 8 ust. 1 i art. 4 ust. 1 prawa łowieckiego. W ocenie organu tak sformułowany interes prawny i jego naruszenie istnieje wyłącznie w sferze subiektywnych odczuć skarżącego, nie znajduje pokrycia w obiektywnym naruszeniu obowiązującego prawa. Ma nadto charakter ewentualny. Ustosunkowując się do zarzutów merytorycznych strony skarżącej wskazano, że są one niezasadne. Przepis art. 46 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt przyznaje wojewodzie kompetencje do czasowego zakazania w drodze rozporządzenia organizowania, między innymi, polowań i odłowów zwierząt łownych. Omawiane przepisy nie mają charakteru uznaniowego i nie mogą być stosowane w sposób dowolny, co więcej kierowane są do konkretnego organu, a nie - skarżącego. Zakazy i zmiany obszaru ich obowiązywania wprowadzono na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii. Wnioskowana przez Lekarza Weterynarii konieczność wprowadzenia ww. zakazów była adekwatna do zagrożenia i miała na celu zabezpieczenie przed możliwością przeniesienia wirusa choroby także za pośrednictwem ludzi. Afrykański pomór świń jest wysoce zaraźliwą wirusową chorobą zakaźną, dotykającą populację świń domowych i zdziczałych. Choroba może być przenoszona przez inne zwierzęta, środki produkcji (w tym i pasze), środki transportowe, produkty żywnościowe oraz ludzi. Decyzja o wprowadzeniu czasowych zakazów została podjęta po wnikliwej analizie sposobu rozprzestrzeniania się wirusa afrykańskiego pomoru świń, w wyniku którego mogłoby dojść do niekontrolowanego rozwoju choroby. Podkreślono, że takie ograniczenia są zgodne z ustaleniami raportu Eksperckiej Misji (wizyta audytowa) do Polski dotyczącej ASF, w ramach inicjatywy EUVET, która odbyła się w dniach 20-21 listopada 2019 r., w której uczestniczyli oprócz przedstawicieli Inspekcji Weterynaryjnej oraz Urzędu Wojewódzkiego także przedstawiciele Polskiego Związku Łowieckiego i Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Wskazano, że strona skarżąca akcentując ograniczenia dotyczące zakazu wstępu do lasu i czasowego zakazu polowań, pomija pełną treść skarżonego przepisu. Wojewoda w § 2 ust. 7 skarżonego rozporządzenia wprowadził zakaz czasowego organizowania polowań, z zastrzeżeniem § 3 pkt 11 - czyli odstrzału sanitarnego dzików. Nadto organ na wniosek Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii rozporządzeniem zmieniającym rozporządzenie z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń u dzików na terenie powiatu [...], miasta [...] oraz powiatu [...], wprowadził zmiany polegające na dodaniu do § 2 pkt 8 rozporządzenia zakazu organizowania polowań zbiorowych bez udziału psów bez zgody Powiatowego Lekarza Weterynarii właściwego ze względu na obszar opisany w § 1. Tym samym bezspornie dopuszczona została możliwość polowań indywidualnych, jak i polowań zbiorowych bez udziału psów ale za uprzednią zgodą Powiatowego Lekarza Weterynarii właściwego ze względu na obszar opisany w § 1. Liberalizacja przepisów umożliwiła zatem polowania indywidualne w zasadzie bez ograniczeń. W odpowiedzi na skargę zawarto wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z raportu instytucji audytowej. 4. Na rozprawie w dniu 30 czerwca 2020 r. strony podtrzymały swoje stanowiska, z tym że pełnomocnik organu wskazał, że podtrzymuje jedynie wniosek o oddalenie skargi (nie zaś jej odrzucenie). Nadto pełnomocnik strony skarżącej złożył cztery wnioski dowodowe (opisane na k. 119 i 120). Wnioski dowodowe stron postanowieniem wydanym na tej rozprawie zostały oddalone (k. 120). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego sąd skargę odrzuca. 6. Skarga w przedmiotowej sprawie wniesiona została na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1464), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Przed rozważeniem kwestii interesu prawnego strony skarżącej wskazać należy, że w toku postępowania wstępnego przed tutejszym sądem została wyjaśniona i wykazana dokumentami kwestia prawidłowej reprezentacji i umocowania pełnomocnika do działania w imieniu Koła Łowieckiego [...]. Zostało też wyjaśnione, że statutową siedzibą Koła jest [...], a nie [...]. Nieprecyzyjność sformułowania siedziby strony skarżącej przez pełnomocnika strony nie jest wadą skutkującą odrzuceniem skargi, bowiem kwestia ta ma charakter formalny (niedotyczący podmiotowości i legitymacji strony) i została wyjaśniona na etapie postępowania wstępnego. Mając na względzie pewne problemy strony skarżącej ze sformułowaniem przedmiotu skargi wskazać należy, że przedmiotem skargi są przepisy jednego aktu prawnego, a mianowicie rozporządzenia Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń u dzików na terenie powiatu [...], tyle że w brzmieniu ustalonym powoływanymi na wstępie niniejszego uzasadnienia rozporządzeniami modyfikującymi, między innymi, obszar zastosowania zakazów, o których mowa w § 2 pkt 6 i 7 rozporządzenia. 7. Odnosząc się do problemu legitymacji strony skarżącej i jej interesu prawnego nie ma potrzeby cytowania znanych stronom poglądów doktryny i judykatury powoływanych zwykle przy omawianiu tego zagadnienia. Podkreślić jedynie należy, że interes prawny strony musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej, określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej, czyli w tym przypadku, ze względu na treść art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - ten czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zdaniem Sądu w sprawie stronie skarżącej przysługuje interes prawny. Decyduje o tym nie tyle fakt naruszenia czy potencjalnego naruszenia, skutkujący choćby tak jak wskazuje się w skardze – możliwością odpowiedzialności odszkodowawczej, ale bezpośrednie odziaływanie treści zaskarżonego aktu, a ściślej przepisów § 2 pkt 6 i 7 rozporządzenia na sferę praw i obowiązków materialnoprawnych jednostki, czyli w tym przypadku Koła Łowieckiego [...]. Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (w dacie wydania aktu tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2033 ze zm., aktualnie tekst jedn. Dz.U. z 2020 poz. 67), Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Związek ten należy do podmiotów niepublicznych wykonujących zadania zlecone z zakresu administracji publicznej, przekazane mu na podstawie przepisów ustawy - Prawo łowieckie, przy czym realizuje je samodzielnie, we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. W świetle przepisów ustawy - Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji RP obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego. Zadania te wykonują także koła łowieckie jako statutowe ogniwo organizacyjne związku w realizacji celów i zadań łowiectwa. Do statutowych zaś zadań koła łowieckiego należy m.in. prowadzenie szeroko pojętej gospodarki łowieckiej, a więc działalności w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny (art. 4 ust. 1 Prawa łowieckiego), czyli między innymi organizowania przez koło łowickie polowań lub innych działań związanych z gospodarka łowiecką i wstępem do lasów. Niewątpliwie wprowadzenie nawet czasowego zakazu wstępu do lasu i zakazu organizowania polowań na obszarze objętym statutową właściwością skarżącego Koła Łowieckiego bezpośrednio i realnie wpływa na zakres działalności tej jednostki, bez potrzeby poszukiwania dodatkowych argumentów. Jasne jest bowiem, że zakres tej działalności został ograniczony, co przesądza o istnieniu po stronie skarżącej własnego interesu prawnego, z czym, mając na względzie stanowisko organu wyrażone na rozprawie, zgadza się i organ. 8. To, że strona ma interes prawny w chronieniu własnej sfery prawnej (podmiotowej) nie oznacza, że jej prawa zostały naruszone. Uwzględnienie skargi uzależnione jest od jednoczesnego naruszenia interesu prawnego skarżącego i stwierdzenia przez sąd naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Takiego naruszenia Sąd w sprawie nie stwierdził. Stwierdzenie to oparte jest jednak na założeniu, które pomija lub nie dostrzega strona skarżąca, mianowicie ograniczonego zakresu kontroli aktów normatywnych (aktów prawa miejscowego) sprawowanego przez sądy administracyjne. Ukształtowany i przyjęty w obowiązującej dziś ustawie model kontroli uznaje się za realizację postanowień konstytucyjnych nakazujących dookreślenie istoty i funkcji kontroli sądowej. Kontrola taka polega zasadniczo na tym, że sprawujący ją sąd formułuje oceny wyłącznie o charakterze prawnym, nie oceniając ani celowości, ani słuszności kontrolowanych działań lub aktów. Tym samym sądy administracyjne, dokonując kontroli legalności aktów normatywnych, ograniczają się wyłącznie do zbadania zgodności aktu normatywnego z aktami wyższego rzędu, bez analizy celowości czy słuszności tego aktu. Kontrola legalności musi zatem ograniczyć się do tego czy zaskarżone rozporządzenie, jako akt prawa miejscowego, jest zgodne z normami obowiązującego systemu prawa (por wyroki NSA z 16 maja 2005 r., OSK 1497/2004 i 30 maja 2005 r., OSK 1497/04 CBOSA). 9. Podjęcie merytorycznej dyskusji z celowością, słusznością wprowadzenia przez organ przedmiotowego ograniczenia, tak jak chce strona skarżąca podejmująca w skardze szeroką polemikę z aspektami stojącymi u źródeł merytorycznych skarżonego rozporządzenia, prowadziłoby do naruszenia zasad systemowych kontroli sądowej, bowiem sąd administracyjny badający legalność zaskarżonego rozporządzenia nie może zastępować organów administracji publicznej i dokonywać oceny racjonalności, celowości lub słuszności wydania określonego aktu normatywnego jeśli tylko oparty jest on na obowiązującej delegacji ustawowej i mieści się w jej zakresie. Jest też zrozumiałe, że wprowadzenie takiego lub innego ograniczenia ze względu na dane zagrożenie uzasadnione jest wiedzą specjalistyczną, której sąd nie posiada i nie może się posługiwać. Z tych względów tryb przewidziany przepisem art. 46 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, czyli tryb postępowania w razie zagrożenia wystąpienia lub wystąpienia choroby zakaźnej na obszarze przekraczającym obszar jednego powiatu, przewiduje udział wyspecjalizowanych organów w procesie stanowienia aktu prawa miejscowego zawierającego obowiązki i zakazy, o których mowa w tym przepisie. Mianowicie, zgodnie z art. 46 ust. 1 powołanej ustawy w przypadku zagrożenia wystąpienia lub wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt podlegającej obowiązkowi zwalczania i potrzeby zarządzenia środków [...], na obszarze przekraczającym obszar jednego powiatu właściwy powiatowy lekarz weterynarii informuje o tym natychmiast właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii. Zgodnie zaś z ustępem 3 tego artykułu Wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia, określa obszar, na którym występuje choroba zakaźna zwierząt lub zagrożenie wystąpienia tej choroby, w szczególności jako obszar zapowietrzony lub zagrożony, oraz sposób oznakowania obszaru zapowietrzonego i zagrożonego i wprowadza czasowe ograniczenia wymienione w punktach od 1 do 10 tego ustępu, a dotyczące, między innymi wstępu do lasu, czy organizowania polowań. Porównanie treści aktu i jego zaskarżonych przepisów § 2 pkt 6 i 7 z treścią delegacji ustawowej wskazuje, że została ona zrealizowana w pełnej z nią zgodności. Oba wprowadzone zakazy i obszar ich zastosowania mają pełne umocowanie w przepisach art. 46 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 lit. b ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Organ wydał zaskarżony akt na podstawie wniosku uprawnianego organu, realizując wskazaną w delegacji ustawowej procedurę. Wdrożenie w zaskarżonym rozporządzeniu wyrażonych w ustawie zakazów nie może być zatem uznane jako naruszające prawa podmiotowe strony tym bardziej, że mając na względzie kwestie, o których mowa w skardze, rozporządzenie przewiduje możliwość realizowania odstrzału sanitarnego (§ 3 pkt 11). Tak istotne dobra i wartości, których ochronę ma na celu ustawa i zawarta w nim delegacja w porównaniu z treścią wprowadzonych czasowych ograniczeń nie pozwala również na uznanie, że ingerencja w prawa jednostki była zbyt głęboka lub nieproporcjonalna. 10. Jak wskazano wyżej kwestia oceny słuszności czy efektywności wprowadzonego rozwiązania nie mieści się w zakresie kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Podobnie i skutki odziaływania tego zakazu z punktu widzenia ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej strony skarżącej (na marginesie argumentów skargi można zastanawiać się czy działanie zgodne z prawem – w tym przypadku ograniczeniem wprowadzonym prawem miejscowym – rodzi odpowiedzialność deliktową, ale jest to kwestia pozostająca poza zakresem niniejszej sprawy). Również kwestia możliwości wykonania nałożonych w kwestionowanym akcie obowiązków nie ma wpływu na jego formalne ustanowienie i obowiązywanie, bowiem nie chodzi tu oczywiście o wprowadzenie obowiązków niemożliwych pod względem prawnym do wykonania, lecz o zapewnienie warunków organizacyjnych, finansowych i technicznych do właściwej realizacji tych obowiązków lub rygorów (jak określone np. w § 3 pkt 9, 10, 11 lub 12 rozporządzenia). Te wszystkie kwestie pozostają w niniejszej sprawie poza zakresem kontroli sądowej. Z tych tez względów należało oddalić wnioski dowodowe stron, gdyż nie dotyczyły one okoliczności wpływających na ocenę legalności zaskarżonego aktu i jego przepisów. Mając na uwadze powyższe skarga, jako bezzasadna podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).