III SA/Wr 589/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. numer [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G. K. (dalej: Strona, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, DIAS) z dnia 15 października 2019 r. numer 0201-IEE1.711.323.2019.AB, utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Wałbrzychu Inspektorat Świdnica (dalej: organ I instancji) z dnia 9 sierpnia 2019 r. numer 430300/71/2019-RED-E-202 w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Z akt sprawy wynika, że wobec Skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...],[...],[...],[...], wystawionych w oparciu o prawomocną decyzję ZUS Inspektorat w Świdnicy z dnia 2 lutego 2017 r. nr 430371DZPDK17/000088. Odpisy tytułów wykonawczych odebrał pełnomocnik Skarżącej S. K. w dniu 8 lipca 2019 r. jednocześnie z wydrukiem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku S. w J. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało doręczone do tego banku drogą elektroniczną za pośrednictwem systemu OGNIVO w dniu 19 czerwca 2019 r. Pismem z dnia 22 lipca 2019 r. Strona wniosła skargę na czynność w postaci zajęcia rachunku bankowego, podnosząc, że jej zdaniem zawiadomienie o zajęciu nie spełnia ustawowych wymogów, w tym rażąco odbiega od wzoru określonego przez ministra do sprawa finansów publicznych, a dłużnik zajętej wierzytelności został błędnie wezwany (zawiadomienie nie jest opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, zastąpiono słowo "bezzwłocznie" słowem "niezwłocznie" oraz niepoprawnie wpisano datę) i domagała się uchylenia zajęcia. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2019 r. organ I instancji oddalił skargę na czynność egzekucyjną, stwierdzając brak przesłanek uzasadniających jej uwzględnienie. W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca podtrzymała dotychczasowe argumenty, a ponadto podniosła, że numer decyzji z dnia 2 lutego 2017 r. jest nieprawidłowy. Osobno Strona wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Po rozpatrzeniu zażalenia Strony na powyższe postanowienie organu I instancji, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 15 października 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ ten powołał się na treść przepisów art. 80 § 1, 67 § 1, 67 §§ 1a, 2a i 2b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako: u.p.e.a.) i stwierdził, że nie zostały one naruszone przez organ I instancji. W szczególności wskazał, że nie jest zasadny zarzut niespełnienia przez zajęcie wymogów formalnych z art. 67 § 1 u.p.e.a. Wskazano, że jeżeli zawiadomienie o zajęciu doręczane jest przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, to w takim przypadku nie stosuje się wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji świadczeń pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339). Ponadto w takim przypadku w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego, numer PESEL lub NIP umieszczany jest wówczas, gdy jest on temu organowi znany oraz zawiadomienie to opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienie uznaje się za doręczenie zawiadomienia. Zdaniem organu tryb ten został prawidłowo w sprawie zastosowany, gdyż taki wydruk został Stronie doręczony, przy czym wezwanie banku na zawiadomieniu jest prawidłowe, a format daty nie ma znaczenia w sprawie. Dalej wskazano, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną nie podlegają badaniu okoliczności dotyczące niedopuszczalności egzekucji, nieistnienia obowiązku czy błędnego numeru decyzji (są one oceniane w postępowaniu w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji, z którego to środka prawnego Strona skorzystała). Końcowo organ zaznaczył, że wniesienie zarzutów nie jest przeszkodą w rozpoznaniu skargi na czynność egzekucyjną, a jedynie powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W skardze do tutejszego Sądu Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu oparcie rozstrzygnięcia na nieistniejącym stanie faktycznym przedstawionym w komparycji postanowienia, z którego wynika, że organ odwoławczy rozpatrzył zażalenie Skarżącej na postanowienie organu I instancji z dnia 9 sierpnia 2019 r. numer 430300/71/2019-RED/E-202 w sprawie oddalenia skargi Skarżącej na czynność egzekucyjną postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, gdy tymczasem stan faktyczny przedstawiał się odmiennie. Mianowicie, zażalenie Skarżącej miało inny znak (430300/71/2019-RED-E-202) i dotyczyło postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS w Wałbrzychu, nie zaś Inspektoratu w Świdnicy, a tytuły wykonawcze wystawione zostały wystawione przez wierzyciela – ZUS Oddział w Wałbrzychu, nie zaś Dyrektora Oddziału ZUS w Wałbrzychu Inspektorat w Świdnicy. Ponadto wskazano w skardze, że sentencja wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie VII U 1116/17 nie została podpisana przez skład orzekający, podobnie jak sentencja wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie III AUa 447/18, oddalającego apelację od wskazanego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy. Zatem wyroki te są w ocenie Skarżącej nieistniejące i pozbawiają istnienia w obrocie prawnym decyzji ZUS Inspektorat w Świdnicy z dnia 2 lutego 2017 r., co zdaniem Skarżącej oznacza, że decyzja ta nie mogła być podstawą wystawienia tytułów wykonawczych. Ponadto klauzula wykonalności na wskazanym wyżej wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu została nadana przez starszego sekretarza sądowego zamiast sędziego lub referendarza sądowego, przy czym czynności tej dokonano w dniu 13 czerwca 2019 r. a nie w dniu 19 czerwca 2019 r., jak podano w tytułach wykonawczych. Poza tym, zdaniem Skarżącej posłużenie się datą nadania klauzuli wykonalności w postępowaniu przed sądem powszechnym jest niedopuszczalne w postępowaniu egzekucyjnym ze względu na treść art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.). Oznacza to, że art. 34 § 1a u.p.e.a. stosuje się z uwzględnieniem art. 11 p.p.s.a. przy rozpoznawaniu wniesionych zarzutów i w tym zakresie brak jest związania sądu administracyjnego, a co za tym idzie, zarzut nieistnienia obowiązku musi być rzetelnie rozpoznany przez organy i sąd administracyjny. Podniesiono również, że przepis art. 26 § 3 u.p.e.a. stosuje się tylko w przypadku orzeczenia sądu administracyjnego. W zaistniałej sytuacji, w ocenie Skarżącej organ egzekucyjny powinien był odmówić wszczęcia egzekucji administracyjnej i zwrócić tytuły wykonawcze wierzycielowi, skoro dopuszczalna jest jedynie egzekucja sądowa. Dalej w skardze wskazano, że skarga na czynność egzekucyjną wywołaną doręczeniem zawiadomienia adresatowi, gdy jeszcze nie dowiedziono, że adresat jest stroną lub dłużnikiem, jest niedopuszczalna. Podniesiono, że sprawa przed Sądem Okręgowym w Świdnicy i Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu z powództwa ZUS Inspektorat w Świdnicy przeciwko Skarżącej jako pozwanej o składki na ubezpieczenie zdrowotne toczyła się nie w oparciu i przepis prawa przewidujący taki obowiązek, lecz w oparciu o sfałszowany dokument ZUS P. DRA sporządzony przez Starszego Inspektora ZUS Oddział w Wałbrzychu Inspektorat w Świdnicy, który zgłosił Skarżącą do ubezpieczenia zdrowotnego. Skarżąca nie składała wniosku o objęcie dobrowolnym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym po osiągnięciu przez nią wieku emerytalnego, a warunkiem podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jest podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Rozstrzygnięcia sądów powszechnych nie mogą być w ocenie Skarżącej brane pod uwagę przez sąd administracyjny, skoro dotyczą przedmiotu sprawy nie uregulowanej w art. 11 p.p.s.a. Ponadto, jak wskazano, okoliczności dotyczące sfałszowania powyższego dokumentu zostały uzasadnione w zażaleniu i poparte dokumentami. Dalej Skarżąca zwróciła uwagę na niedopuszczalność i bezpodstawność zajęcia wierzytelności z jej rachunku bankowego (i dokonanie następnie przelewów z tego rachunku na rzecz [...] W.) ze wskazaniem na numer zawiadomienia [...] w sytuacji, gdy numer zawiadomienia to [...] i dokonanie tego zajęcia przez powyższy bank [...], który nie był stroną postępowania egzekucyjnego ani wierzycielem, przy czym ZUS i tak nie jest tak naprawdę wierzycielem Skarżącej, skoro nie była ona zobowiązana do zapłaty składek na ubezpieczenie zdrowotne. Następnie Skarżąca podtrzymała złożoną skargę na czynność egzekucyjną oraz złożone zażalenie na postanowienie organu I instancji. Zdaniem Skarżącej, zażalenie to nie zostało rozpoznane przez organ odwoławczy, czego dowodzi komparycja postanowienia DIAS, wskazująca na nieistniejące postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS Inspektorat w Świdnicy (ze względu na opisany już wcześniej zarzut Strony odnośnie błędnego znaku i błędnego oznaczenia organu). Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości na skutek nie rozpoznania jej zażalenia oraz o pełny zwrot zajętych kwot dokonanych na podstawie innego zawiadomienia niż jej doręczone. Ponadto wniosła o zwrot kosztów związanych ze sprawą egzekucyjną w wysokości 400 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlega postanowienie DIAS o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Skarżąca kwestionowała prawidłowość dokonanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z jej rachunku bankowego, twierdząc, że nie spełnia ono ustawowych wymogów. Skarżąca negowała również istnienie egzekwowanego obowiązku zapłaty składek na ubezpieczenie zdrowotne. Odnosząc się do tak zarysowanego sporu, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.). Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14). Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13). Z powyższych względów Sąd podziela pogląd organu w niniejszej sprawie, że w trybie skargi na czynność egzekucyjną przedmiotem rozstrzygnięcia mogą być wyłącznie okoliczności dotyczące prawidłowości dokonania przez Dyrektora Oddziału ZUS w Wałbrzychu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego pod kątem formalnym, tzn. czy tej konkretnej czynności dokonano zgodnie z trybem wskazanym w przepisach ustawy egzekucyjnej i czy procedura dotycząca zajęcia nie jest obarczona żadnymi wadami. Wobec tego, w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną nie podlegały badaniu okoliczności podnoszone przez Skarżącą dotyczące niedopuszczalności egzekucji, prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych, nieistnienia obowiązku (w tym podnoszonych wadliwości wydanych wyroków sądów powszechnych) oraz błędnego numeru decyzji. Kwestie te mogą bowiem podlegać rozpoznaniu w postępowaniu dotyczącym zarzutów na postępowanie egzekucyjne, które zresztą Skarżąca złożyła. Kwestie te nie mogły być zatem przez Sąd uwzględnione. Dalej trzeba wskazać, że przepisy art. 1a pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 54 § 1 u.p.e.a. wskazują, jak należy rozumieć pojęcie "czynności egzekucyjnych". W świetle tych unormowań są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). Katalog środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych został określony w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Jednym z wymienionych środków egzekucyjnych, jest egzekucja z rachunków bankowych (art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. nr [...] zajął wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącej w B. w J. Oddział w S. (dalej jako: Bank). Zawiadomienia doręczono do banku za pomocą systemu teleinformacyjnego (za pośrednictwem systemu OGNIVO) w dniu 19 czerwca 2019 r. Natomiast zobowiązanej (Skarżącej) organ egzekucyjny doręczył za pośrednictwem pełnomocnika w dniu 8 lipca 2019 r. wydruk zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego przesłanego do Banku wraz z odpisami tytułów wykonawczych. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W myśl art. 67 § 1a u.p.e.a. zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1. Przepis art. 67 § 2a u.p.e.a. stanowił, że jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej: 1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego; 2) zawiadomienie o zajęciu zawiera numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji ludności (PESEL) lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu; 3) zawiadomienie o zajęciu opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Natomiast zgodnie z art. 67 § 2b u.p.e.a. w przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia. Zgodnie z § 1 Rozporządzenia z dnia 1 września 2016 r. zawiadomienie o zajęciu i inne pisma, o których mowa w art. 67 § 1a u.p.e.a., doręczane dłużnikowi zajętej wierzytelności i organowi egzekucyjnemu w ramach stosowanego środka egzekucyjnego sporządza się w formacie pdf. Przepis art. § 2 stanowi, że pisma przesyłane w ramach stosowanego środka egzekucyjnego z użyciem środków komunikacji elektronicznej doręcza się przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu egzekucyjnego i dłużnika zajętej wierzytelności, jeżeli dłużnik taka skrzynkę posiada. Stosownie do art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu (art. 80 § 2 u.p.e.a.). Natomiast w myśl § 3 tego przepisu ustawy egzekucyjnej, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 86b u.p.e.a., zawiadomienia i wezwania przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Sąd podziela stanowisko DIAS, że Dyrektor Oddziału ZUS w Wałbrzychu dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zasadnie przesłał do Skarżącej wydruki zawiadomień o zajęciu przesłanych poprzez system teleinformatyczny OGNIVO do dłużnika zajętych wierzytelności. Zgodnie z art. 67 § 2b u.p.e.a. w sytuacji, gdy zawiadomienia o zajęciu doręczane są przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, organ egzekucyjny winien sporządzić wydruk zawiadomienia o zajęciu, który doręczany jest zobowiązanemu. Z powyższego wynika, że organ egzekucyjny obowiązany jest zawsze doręczyć zobowiązanemu wydruk zawiadomienia o zajęciu przesłanego poprzez system OGNIVO. Sąd zgadza się również z tezą wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1015/17 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl., jak i pozostałe cytowane orzeczenia). W powołanym wyroku wskazano, że w przepisie art. 67 § 2b u.p.e.a. ustawodawca wyraźnie wskazał, co stanowi odpis zawiadomienia o zajęciu w przypadku dokonania czynności drogą elektroniczną, tj. wyłącznie wydruk zawiadomienia o zajęciu, jeżeli organ zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, ponieważ taki właśnie dokument wskazuje, jakiej czynności organ egzekucyjny dokonał względem dłużnika zajętej wierzytelności. Od wskazanej w art. 67 § 2b u.p.e.a. reguły na gruncie ustawy o egzekucji nie został wprowadzony jakikolwiek wyjątek, który mógłby stanowić od niej odstępstwo, co powoduje, że organ egzekucyjny obowiązany jest zawsze doręczyć odpis przesłanego zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego (w tym przypadku w formie wydruku zawiadomienia przesłanego przez system OGNIVO). Wskazany sposób informowania zobowiązanego o podjętych czynnościach ma na celu zapewnienie pełnego obrazu podjętych czynności egzekucyjnych. Co istotne, dla zobowiązanego doręczenie właśnie odpisu zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego ma doniosłe znaczenie, ponieważ zobowiązany jest w stanie samodzielnie dokonać oceny prawidłowości podjętych czynności egzekucyjnych. Reasumując, z treści przepisu art. 67 § 2b u.p.e.a. wynika, że w przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia. W tej sytuacji należało uznać, że organ egzekucyjny postąpił prawidłowo doręczając Skarżącej wydruk zawiadomienia o zajęciu. Tym samym nie można zgodzić się ze Skarżącą, że winno jej być doręczone zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zgodne ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Odnosząc się do dalszych zarzutów podniesionych w skardze, za bezzasadne Sąd uznał twierdzenie Skarżącej, dotyczące oparcia rozstrzygnięcia na "nieistniejącym stanie faktycznym przedstawionym w komparycji postanowienia DIAS". W sentencji zaskarżonego postanowienia wskazano bowiem na rozpatrzenie zażalenia z dnia 3 września 2019 r., a następnie organ powołał z numeru i daty wydania, konkretne postanowienie, od którego wniesiono zażalenie i wskazał przedmiot tego postępowania. W tej sytuacji, wskazywane przez Skarżącą drobne niedokładności w oznaczeniu numeru postanowienia organu I instancji (430300/71/2019-RED/E-202 zamiast właściwego 430300/71/2019-RED-E-202) nie świadczą o rozpoznaniu zażalenia na inne postanowienie, skoro jest możliwe zidentyfikowanie sprawy i to bez jakichkolwiek wątpliwości. Podobnie należy potraktować dostrzeżony przez Stronę brak precyzji w określeniu nazwy organu I instancji. Okoliczność, iż organ ten raz posługuje się pełną nazwą, a innym razem bez wskazania inspektoratu, nie oznacza, że mamy do czynienia z dwoma różnymi organami, jak to usiłuje wywodzić Skarżąca. Wbrew twierdzeniu strony, powyższe nie stanowi zatem nierozpoznania jej sprawy ani oparcia jej na odmiennym stanie faktycznym. Za niezasadne uznał Sąd stanowisko Skarżącej odnośnie zastosowanego błędnego numeru zawiadomienia i dokonania zajęcia przez P. W. Nie ulega wątpliwości Sądu, że zajęcie było realizowane na rzecz właściwego Oddziału ZUS jako wierzyciela posiadającego konto w tym banku, nie zaś na rzecz tego banku jako takiego. Nie można się również zgodzić ze Skarżącą, że zastosowano błędny numer zawiadomienia przy dokonywaniu przelewów na rzecz wierzyciela, choć tego typu zarzut nie dotyczy już samej czynności zajęcia, lecz jego realizacji. W ocenie Sądu wskazanie w tytule przelewu numeru zawiadomienia [...] zamiast prawidłowego zapisu [...] (tzn. z przerwą pomiędzy ostatnimi cyframi) z całą pewnością nie oznacza, że mamy do czynienia z realizacją innego zawiadomienia o zajęciu niż to, które zostało w sprawie dokonane. Sąd nie zgadza się również ze stanowiskiem wyrażanym przez Skarżącą, zgodnie z którym dłużnik zajętej wierzytelności miałby zostać błędnie wezwany. Nieprawidłowości tych upatrywała Skarżąca w braku opatrzenia zawiadomienia kwalifikowanym podpisem elektronicznym, zastąpienia słowa "bezzwłocznie" słowem "niezwłocznie" oraz niepoprawnego wpisania daty (2019-06-19 zamiast 19-06-2019). W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania opatrzenia zawiadomienia kwalifikowanym podpisem elektronicznym, skoro taka adnotacja na nim widnieje, a dokument zostaje wygenerowany z systemu teleinformatycznego. Z pewnością nie ma znaczenia wpisanie w odpowiedniej rubryce słowa "niezwłocznie" zamiast "bezzwłocznie", skoro słowa te mają takie samo znaczenie. Trudno tez uznać, aby istotny miałby być format daty wpisywany w zawiadomieniu, skoro nie budzi wątpliwości, jaka to była data. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione. W sprawie nie stwierdzono takiego naruszenia przepisów, które powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, w związku z czym skargę oddalono na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.