III SA/Wr 490/09
Sądy administracyjne2009-10-30
Sygnatura
III SA/Wr 490/09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia
2009-10-30
Rodzaj
Postanowienie WSA we Wrocławiu
Sędziowie
Marcin Miemiec
Rozstrzygnięcie
*Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji w całości
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J S na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu odsetek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...] r. J S wniósł skargę na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W skardze wniósł o "zaprzestanie ścigania tego samego zobowiązania z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne od [...] niezależnych osób". W piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że żądanie to jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że domaga się zaprzestania prowadzenia działań egzekucyjnych z jego praw majątkowych.
Skarżący podniósł, że wstrzymanie wykonania egzekucji jest w jego przypadku bezwzględnie konieczne, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu poważnej szkody i spowodowania zarówno uciążliwych jak i trudnych do odwrócenia skutków poprzez ściąganie z jego poborów zobowiązania wynikającego z należności głównej, do której jest zobowiązany faktyczny prezes zarządu [...] Sp. z o.o.
W obszernym uzasadnieniu wniosku przedstawiono wywody podważające prowadzenie przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego o zaległe należności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cyt. dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zatem wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowo-administracyjne.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania postanowienia, zgodnie z art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, jest wykazanie przez wnioskodawcę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Bez względu jednak na to, czy strona skarżąca poparła swój wniosek przekonującą argumentacją, decydującą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest charakter objętego wnioskiem rozstrzygnięcia. Powyższa okoliczność determinuje bowiem ostateczny kształt orzeczenia w przedmiocie objętej wnioskiem kwestii incydentalnej. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja (utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek), nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, a przez to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podnoszone przez skarżącego na poparcie wniosku argumenty, odnoszą się do innego rozstrzygnięcia (postępowania egzekucyjnego), które nie jest w ogóle przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. To nie bowiem odmowa umorzenia zaległych składek jest podstawą prowadzenia przez organ egzekucji administracyjnej. Natomiast, jak słusznie podnosiła strona przeciwna, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd orzeka w granicach danej sprawy.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowił jak w sentencji.