II FSK 3117/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 1093/13 odrzucającego skargę K.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2011 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z 13 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę K.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2011 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że podmiotem praw i obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji jest spółka jawna, a skargę wniósł i podpisał jej wspólnik K.M., w związku z czym Sąd podjął czynności celem ustalenia strony skarżącej i nadania skardze prawidłowego biegu. Wezwanie do uzupełnienia w/w braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 stycznia 2014 r., tym samym termin do uzupełnienia braku upływał z dniem 3 lutego 2014 r. W powyższym terminie brak formalny skargi nie został usunięty. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego postanowienia skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), tj. - art. 194 § 1 pkt 8 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że niedopuszczalnym jest wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do wykonania czynności, do których zobowiązał skarżącego Sąd oraz że niedopuszczalne jest wniesienie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodów formalnych, - art. 86 § 1 P.p.s.a. poprzez nie ustosunkowanie się przez Sąd do przedstawionych przez skarżącego wyjaśnień i nie przywrócenie terminu do wykonania czynności, do których zobowiązał skarżącego Sąd. Na podstawie art. 174 pkt 2) P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa procesowego poprzez nierozpoznanie istoty sprawy oraz art. 145 § 1 pkt 2) P.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd nieważności zapadłego orzeczenia w związku z pozbawieniem skarżącego prawa do obrony i pominięciem zgłoszonego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na sposób sformułowania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, przystępując do rozpoznania sprawy, uznał za konieczne odniesienie się na wstępie do podstawowych norm obowiązujących w postępowaniu kasacyjnym. Po pierwsze należy mieć na uwadze, że, zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a., za pomocą skargi kasacyjnej można zakwestionować, zarówno wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak i postanowienie wydane przez ten sąd, które kończy postępowanie w sprawie. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi zostać sformułowana w sposób odpowiadający formalnym i materialnym warunkom określonym przez ustawę. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak stanowi art. 176 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (por. art. 183 § 1 P.p.s.a), ustawa przewiduje obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (por. art. 175 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie nie spełnia przewidzianych przez ustawę wymogów formalnych i materialnych, a wady którymi jest obarczona mają charakter konstrukcyjny i uniemożliwiają jej merytoryczne rozpoznanie. Przede wszystkim jej autor zdaje się abstrahować od faktu, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Sądu, mocą którego odrzucono skargę z przyczyn formalnych. Żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie odnosi się wprost do tego zdarzenia procesowego, a poza okolicznościami skutkującymi nieważnością postępowania, które NSA bierze pod uwagę z urzędu, jedynie legalność samego aktu odrzucenia skargi mogła być poddana kontroli instancyjnej. Autor skargi kasacyjnej polemizuje z rozstrzygnięciem dotyczącym uznania za niedopuszczalne wniosku o przywrócenie terminu do wykonania czynności oraz uznania za niedopuszczalne zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, gdy tymczasem rozstrzygnięcia te objęte były odrębnym orzeczeniem, którego niniejsza skarga kasacyjna w ogóle nie dotyczy. Raz jeszcze należy z całą stanowczością podkreślić, że rozpoznawany środek zaskarżenia został wywiedziony od postanowienia WSA w Lublinie z 13 lutego 2014 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna obarczona jest rażącymi wadami konstrukcyjnymi, które nakazują uznać wszystkie zgłoszone w niej zarzuty, tj. zarzuty naruszenia art. 194 § 1 pkt 8, art. 86 § 1, art. 145 § 1 pkt 2) P.p.s.a., za oczywiście chybione. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 1 P.p.s.a.