IV SA/Wa 417/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie: sędzia WSA Anna Sękowska asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz B. C. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K., H. C. oraz M. L., uchyliło decyzję Zarządu [...] z [...] czerwca 2019 r. i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Wnioskiem z 31 stycznia 2019 r. B. C. (dalej: skarżąca), prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...], wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z budową sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na działce o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. Zarząd [...] ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. W szczególności, w pkt 1.1. czwarte tiret szerokość "elewacji frontowej (od strony ul. [...]) określono na "do 11 m", w pkt 1.5.3 stwierdzono, że ścieki odprowadzane będą do sieci kanalizacyjnej, w pkt 1.5.4 zaś - że zaopatrzenie w wodę przewidziane jest z sieci wodociągowej. Odwołania od powyższej decyzji wniosły M. K., H. C. oraz M. L., zarzucając jej nieprawidłowe ustalenia parametrów planowanej inwestycji, w szczególności szerokości elewacji frontowej, wskazując nadto, że w sąsiedztwie terenu inwestycji nie występuje ani zabudowa bliźniacza, ani szeregowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchylając decyzję organu pierwszej instancji i odmawiając ustalenia warunków zabudowy, wskazało, że planowana inwestycja nie spełniła wszystkich warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), z uwagi na błędne określenie parametru frontu działki oraz braku wykazania przez skarżącą, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, w przypadku planowanej inwestycji, tj. inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, elewacja frontowa planowanych budynków, inaczej mówiąc - elewacja reprezentacyjna, ta, po której stronie zlokalizowane jest główne wejście do budynku, nie leży od strony tak zdefiniowanego frontu działki, lecz prostopadle do niego. Elewacja, która została opisana w zaskarżonej decyzji jako frontowa, w rzeczywistości nią nie jest, jest to bowiem elewacja boczna jednego z trzech budynków połączonych w jedną bryłę, określaną jako "zabudowa szeregowa", i planowane jest umieszczenie na niej jedynie dwóch, stosunkowo niewielkich, okien; ustalenie szerokości elewacji bocznej budynku, nawet jeśli znajduje się ona od strony frontu działki, wykracza poza granice postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z załączników graficznych do wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że wjazd do planowanych garaży i wejście do wszystkich trzech budynków odbywać się ma od strony elewacji zwróconej do boku terenu inwestycji, oznaczonego literami AB; skoro od tej strony usytuowane będą wejście i wjazd do garażu, to te elewacje zatem uznać należy za elewacje frontowe planowanej zabudowy. Oznacza to, że parametr ustalany na podstawie § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), dalej: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.", tj. "szerokość elewacji frontowej" zabudowy możliwej do zrealizowania na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, dotyczyć będzie elewacji zwróconej do boku AB terenu inwestycji. Szerokość owej elewacji (dla całego zamierzenia budowlanego, tj. dla wszystkich trzech budynków łącznie) wahać się może w granicach 8-12 m, stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., jak również w oparciu o wyniki analizy urbanistycznej obszaru sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji, z których wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym wynosi ok. 10 m, przekraczając 12 m tylko w 11, 15 m zaś - w 4 na 61 przypadków, i że w żadnym przypadku nie przekracza 21 m. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, realizacja zabudowy z elewacją o szerokości przekraczającej szerokości elewacji budynków istniejących w sąsiedztwie terenu inwestycji pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z zasadą wyartykułowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w zakresie ustalenia braku spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w aktach sprawy brak jest oświadczenia gestora sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w sieć elektryczną i wodociągową jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Brak jest także umowy, o której mowa w art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która nie została złożona przez skarżącą na wezwanie Kolegium Skargę na decyzję z [...] grudnia 2019 r. wniosła B. C., zarzucając naruszenie: 1) § 6 oraz § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez błędną interpretację definicji frontu działki oraz uznanie, że za elewację frontową planowanej zabudowy uznać należy nie elewację zwróconą do ul. [...], lecz elewację do niej prostopadłą, przez co nie spełnia ona wymogu parametrów szerokości elewacji frontowej; 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, a także brak odniesienia się w uzasadnieniu faktycznym decyzji do argumentacji wskazanej w piśmie z 19 listopada 2019 r., popartej orzecznictwem sądowoadministracyjnym, dotyczącej wykładni pojęcia frontu działki; 3) art. 61 ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że skarżąca nie spełniła warunku wydania decyzji o warunkach zabudowy, którym jest wykazanie, iż projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy przedłożyła ona wnioskowane przez organ administracji dokumenty wskazujące na zlecenie opracowania warunków technicznych przyłączenia do sieci wodnokanalizacyjnej, w wyniku czego w dniu [...] listopada 2019 r. zostało zawarte porozumienie z MPWiK; 4) Art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 56 (w zw. z art. 64) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy, pomimo zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującymi przepisami prawa. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium, że frontem przedmiotowej działki nie jest jej granica przylegająca do ul. [...], ale boczna granica działki. Powyższa argumentacja Kolegium nie znajduje oparcia w przepisach § 2 pkt 5 oraz § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., oraz w dokumentacji zawartej w aktach sprawy, z której wynika, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na działce nr ew. [...] przy ul. [...], posiadającej bezpośredni dostęp do tej ulicy, będącej drogą gminną. W załączniku nr 2A do decyzji o warunkach zabudowy (wyniki analizy - część opisowa, pkt 5), wskazana została obsługa komunikacyjna inwestycji od ul. [...], z której odbywać się ma główny wjazd lub wejście na działkę. Brak jest podstaw do kwestionowania sposobu ustalenia elewacji frontowej w decyzji organu pierwszej instancji od strony ul. [...]. Teren nieruchomości, na której znajdować się ma inwestycja nie został podzielony na odrębne działki, w szczególności nie została wydzielona droga dojazdowa, zatem wyznaczanie przez organ odwoławczy elewacji frontowej dla poszczególnych segmentów, a nie odniesienie tej elewacji w stosunku do frontu działki dla nowej zabudowy jako całości, jest nieprawidłowe. Bezpodstawne jest przyjęcie przez Kolegium za podstawę ustaleń stanu faktycznego w zakresie przedmiotu decyzji o warunkach zabudowy, koncepcji drogi dojazdowej do poszczególnych budynków na działce nr [...], czy też dokładnego ich usytuowania. Skarżąca nie zgadza się także ze stanowiskiem Kolegium w kwestii braku spełnienia wymogu wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 3) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca przedłożyła stosowną dokumentację. Skarżąca przedstawiła bowiem organowi złożone w dniu 24 października 2019 r. w [...] w [...] S.A. zlecenie na opracowanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej, wymieniające pod poz. 12c jako załącznik "Porozumienie". Wynikiem starań skarżącej było podpisanie przez obie strony "Porozumienia dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych" z dnia [...] listopada 2019 r. Podnosząc takie zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz o zasądzenie od powyższego organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Po pierwsze zasadny jest zarzut naruszenia § 6 i 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez określenie elewacji frontowej planowanej zabudowy (nie elewację zwróconą do ul. [...], lecz elewację do niej prostopadłą). Pojęcie elewacji frontowej jest ściśle powiązane z pojęciem frontu działki. Określenie frontu działki wywołuje istotne skutki prawne w odniesieniu do ustalenia szerokości elewacji frontowej. Stosownie bowiem do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Oznacza to, że przez elewację frontową należy rozumieć elewację od strony frontu działki. Pojęcie "frontu działki" zdefiniowane zostało w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i należy przez nie rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Pojęcie elewacji frontowej nie zostało w żaden sposób powiązane z głównym wejście do projektowanego budynku (obiektu budowlanego), tylko z głównym wjazdem lub wejściem na działkę. Konsekwencją ustalenia, z której drogi ma się odbywać główny wjazd na działkę jest określenie, która cześć działki staje się frontem działki, a dalej która elewacja jest elewacją frontową. W rozpoznawanej sprawie bezspornie wynika, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na działce nr ewid. [...]. Działka ta bezpośrednio przylega do drogi (ul. [...] - działka nr ewid. [...]) i od strony ul. [...] (odcinek BC na projekcie zagospodarowania terenu) odbywa się główny wjazd i wejście na działkę nr ewid. [...] stanowiącą teren inwestycji. Z wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że obsługa komunikacyjna działki będzie się odbywała bezpośrednio z ul. [...]. Tym samym nie było wystarczających podstaw prawnych do przyjęcia, że elewację frontową inwestycji będzie stanowiła elewacja zwróconą do boku AB terenu inwestycji (prostopadła do ul. [...]). Jak słusznie zwraca uwagę skarżąca, teren nieruchomości, na której zlokalizowana ma być inwestycja nie został podzielony na odrębne działki, a przede wszystkim nie została wydzielona do obsługi komunikacyjnej droga wewnętrzna (w szczególności jako odrębna działka), zatem wyznaczanie przez organ odwoławczy elewacji frontowej dla inwestycji od strony nieistniejącej drogi wewnętrznej, tylko z tej przyczyny, że znajdują się tam wejścia do budynku i wjazdy do garażu, nie znajduje uzasadnienia prawnego. Okoliczność, że potencjalnie od tej strony będą zlokalizowane wejścia do projektowanego budynku i wjazdy do garażów nie ma znaczenia prawnego w świetle § 6 w związku z § 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Bezsprzecznie części działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę nr ewid. [...] stanowi odcinek BC, czyli część przylegała do ul. [...]. Nie ma także podstaw prawnych, aby odstąpić od stosowania § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i w inny sposób określać elewację frontową niż przewiduje to powołane rozporządzenie. Po drugie, trafny jest podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z koniecznych warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zgodnie zaś z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Uzbrojenie terenu to drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W ramach uzbrojenia mieści się niewątpliwie sieć wodociągowa oraz kanalizacyjna. W rozpoznawanej sprawie dla oceny spełnienia tego warunku kluczowe znaczenie mają pismo [...] S.A. w [...] z [...] listopada 2018 r. (informacje techniczne przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej dotyczące zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzenia ścieków bytowych), załączony do pisma z 8 listopada 2019 r. odpis zlecenia na opracowanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej, a także załączony do skargi nowy dowód w sprawie - odpis porozumienia z [...] listopada 2019 r. dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych między skarżącą a [...] S.A. Z pisma z 21 listopada 2018 r. wynika, że zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę projektowanego budynku nr [...] jest możliwe przez istniejący przewód DN 100 w ul. [...]. Natomiast "nie ma możliwości dostawy wody z miejskiej sieci wodociągowej do projektowanych budynków nr [...],[...],[...],[...] i [...]. Źródłem zaopatrzenia w wodę ww. projektowanych budynków nr [...],[...],[...],[...] i [...] może być istniejący przewód wodociągowy DN 100 w ul. [...] po zaprojektowaniu, wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji przewodu wodociągowego DN w drodze dojazdowej do ul. [...] na odcinku od ww. istniejącego przewodu wodociągowego DN 100 w ul. [...] do hydrantu za ostatnim przyłączem wodociągowym do budynku oraz po zaprojektowaniu i wybudowaniu przyłączy wodociągowych do poszczególnych budynków. W chwili obecnej nie ma możliwości odprowadzenia ścieków z budynków nr [...],[...],[...],[...],[...] do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Odbiornikiem ścieków bytowych z ww. budynków może być istniejący kanał sanitarny fi 0,20 m po zaprojektowaniu, wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji kanału sanitarnego fi 0,20 m w drodze dojazdowej do ul. [...] na odcinku od ww. istniejącego kanału do wysokości budynku nr [...] oraz po zaprojektowaniu i wybudowaniu niezależnych przyłączy kanalizacyjnych do każdego z budynków (...). [...] w [...]S.A. nie przewiduje w swoich planach inwestycyjnych na najbliższe lata rozbudowy sieci wodociągowej i sieci kanalizacyjnej w rejonie lokalizacji". Jednocześnie do skargi załączono odpis porozumienia z [...] listopada 2019 r. dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych między skarżącą (inwestorem) a [...] S.A. W ocenie Sądu, wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.). Dotyczy to złożonego przez skarżącą odpisu porozumienia z [...] listopada 2019 r. dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych między skarżącą (inwestorem) a [...] S.A. Treść tego dokumentu ma istotne znaczenie dla oceny i rozstrzygnięcia w kwestii możliwości ustalenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W sytuacji, gdy istotne w sprawie fakty lub dowody, nieznane organowi w dacie podejmowania decyzji, ujawniły się na etapie postępowania sądowego, okoliczność ta nie mogła zostać niedostrzeżona przez Sąd w kontekście regulacji zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., przewidującej podstawę do uwzględnienia skargi w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), rozumiana jako nakaz zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji materiału dowodowego w sposób pozwalający ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, stanowi jedną z naczelnych zasad polskiej procedury administracyjnej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że za braki uwidocznione w zebranym materiale dowodowym sprawy nie w każdym przypadku można winą obarczyć organ prowadzący postępowanie. Zrekonstruowanie podstawy faktycznej decyzji z różnych powodów może napotkać na trudności, co może wiązać się zarówno z brakiem wiedzy tak organu, jak i strony o istotnych dla wyjaśnienia sprawy faktach i możliwych do przeprowadzenia w toku postępowania dowodach, jak i wynikać z niezamierzonej zwłoki w przedstawieniu dokumentów. Niezależnie jednak od tego, z jakich względów stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób pełny, decyzja administracyjna wydana w postępowaniu dowodowym obarczonym brakami nie może być traktowana jako prawidłowa. Ustawodawca, posługując się w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., sformułowaniem "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego" do takiego rozumienia wadliwości procesowej decyzji administracyjnej bezpośrednio nawiązuje. Z tej przyczyny zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy odnosić zarówno do sytuacji, gdy organ świadomie naruszy zasady prowadzenia postępowania dowodowego (lit. c), ale również, gdy dopuści się błędu nieuświadomionego, albowiem fakty lub dowody mu wcześniej nieznane wyjdą na jaw po zakończeniu postępowania (lit. b). Z punktu widzenia kodeksowego nakazu oparcia rozstrzygnięcia wydanego w sprawie na podstawie ustaleń zgodnych z rzeczywistością pomiędzy tymi dwiema wymienionymi sytuacjami nie zachodzi jakościowa różnica, w związku z czym trudno dostrzec powody, które przemawiałyby za oddaleniem przez sąd skargi na decyzję podjętą na podstawie niepełnego materiału dowodowego tylko z tego względu, że organ administracji za taki stan rzeczy nie ponosi winy (por. wyrok NSA z 14 września 2012 r., II OSK 1814/11 oraz z 13 marca 2019 r., II OSK 3632/18). Dołączony do akt sądowych dowód z dokumentu (odpis porozumienia z [...] listopada 2019 r. dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych między skarżącą (inwestorem) a [...] S.A.) dotyczyły kwestii istotnej dla oceny, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W świetle art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Konieczne jest ustalenie, czy przedłożone porozumienie, stanowi umowę, o której mowa w art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny. Fakt opieszałości skarżącej w przedstawieniu odpisu porozumienia z [...] listopada 2019 r. nie pozbawia właściwego mu znaczenia prawnego w związku z czym uchybieniom popełnionym w postępowaniu dowodowym związanym z nierozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych i dowodów zasadnie mógł zostać postawiony zarzut "naruszenia prawa" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Dodatkowo należy zauważyć, że podłączenie planowanej inwestycji do wodociągów i kanalizacji miejskiej wymaga jedynie poprowadzenia na terenie inwestycji 1) przewodu wodociągowego DN 80 na odcinku od istniejącego przewodu wodociągowego DN 100 w ul. [...] do hydrantu za ostatnim przyłączem wodociągowym do budynku oraz zaprojektowania i wybudowania przyłączy wodociągowych do poszczególnych budynków oraz 2) poprowadzenia kanału sanitarnego fi 0,20 m na odcinku od istniejącego kanału do wysokości budynku nr [...] oraz zaprojektowania i wybudowania niezależnych przyłączy kanalizacyjnych do każdego z budynków. Wymagało zatem rozważanie, czy potrzebne, w ocenie [...], przewody wodociągowy i kanalizacyjny w świetle aktualnego orzecznictwa nie stanowią przyłącza wodociągowe i kanalizacyjne (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2017r., sygn. akt III SZP 2/16, w której Sąd Najwyższy przyjął, że przyłączem kanalizacyjnym jest przewód łączący wewnętrzną instalację kanalizacyjną zakończoną studzienką w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, na odcinku od studzienki do sieci kanalizacyjnej, a w przypadku braku studzienki odcinek ten winien być liczony od granicy działki). Ponadto należy podkreślić, że organy administracji co do zasady nie mają podstaw do żądania od inwestora przekładania takich dokumentów, które wymagałyby jednocześnie legitymowanie się prawem do nieruchomości. Istota decyzji o warunkach zabudowy polega na tym, że inwestor nie ma obowiązku wykazania tytułu prawnego do nieruchomości znajdujących się na terenie objętym wnioskiem. Stanowiłoby to bowiem odstępstwo od ustawowej zasady, że przy lokalizacji inwestycji nie trzeba się legitymować prawem do gruntu, wyrażonej w art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na tym etapie procesu inwestycyjnego nadmierny rygoryzm w określaniu warunków i parametrów zabudowy może prowadzić do zbyt daleko idącego ograniczenia prawa własności w procesie inwestycyjnym. Nie można bowiem pominąć, że pewne kwestie wymagają doprecyzowania dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, z uwagi na specyfikę procesu budowlanego. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy związany będzie wskazaną wyżej oceną prawną. Obowiązkiem organu będzie zatem uwzględnić wykładnię pojęcia elewacji frontowej zaprezentowaną w tym wyroku, co w konsekwencji prowadzić będzie do przyjęcia, iż elewację tę będzie stanowiła elewacja od ul. [...]. Ponadto organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrywania sprawy uwzględni odpis porozumienia z 15 listopada 2019 r. i następnie oceni w świetle całego zgromadzonego w sprawie materiał dowodowy, czy zostały spełnione warunki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty postępowania składają się: koszty sądowe (500 zł) koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).