II SA/Go 484/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Spółka K. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] wymierzającą skarżącej karę pieniężną w kwocie 12.000,00 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że poczynione przez spółkę inwestycje na poczet jej działalności i dalszego rozwoju związane są z dużymi nakładami finansowymi (oszacowano je na kwotę 800.000,00 złotych netto, natomiast jak wskazano w treści skargi, spółka już poniosła w tym zakresie koszty w kwocie 341.460,00 złotych netto), co skutkuje brakiem wolnych środków finansowych na pokrycie wymierzonej kary. W kontekście powyższego stwierdzono, że brak udzielenia wnioskodawczyni ochrony tymczasowej może spowodować wystąpienie niemożliwych wręcz do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej, która ostatecznie doprowadzi do upadłości spółki. W ocenie strony wymierzenie i wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w postaci takiego uszczerbku, który nie będzie mógł zostać usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Co istotne, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, by w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że choć skarżąca w argumentacji wniosku wywiodła, że w przypadku wykonania decyzji może utracić płynność finansową, to na poparcie tego twierdzenia nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, musi odbyć się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych spółka nie przedłożyła, a jej twierdzenia o poczynionych inwestycjach, co w konsekwencji prowadzi do braku wolnych środków finansowych na pokrycie wymierzonej kary i o tym, że kara finansowa, może prowadzić do zagrożenia utraty płynności finansowej w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności, są gołosłowne. Nie można bowiem zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15). W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.