II SA/Kr 228/20

SENTENCJA Kraków, dnia 17 listopada 2020r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 10 lipca 1996r. nr XVI/206/96 w przedmiocie zbycia nieruchomości komunalnej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W niniejszej sprawie skarżący A. F. zaskarżył pismem z dnia 3 lutego 2020r. uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 10 lipca 1996r. nr XVI/206/96 w przedmiocie zbycia nieruchomości komunalnej (o sprzedaży mu udziału) wskazując na naruszenie interesu prawnego z racji wydania późniejszej tj. w dniu 29 marca 2019r. znak: [...] decyzji kwestionującej, w ocenie skarżącego, lokalizację działek i uprawnień skarżącego do dysponowania nabytą nieruchomością. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153 poz.1270 ze zm. dalej "p.p.s.a.") jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego Sąd odrzuca skargę: W realiach sprawy na etapie wstępnego badania skargi stwierdzono określony wyżej brak skargi uniemożliwiający nadanie jej dalszego biegu, ponieważ skarżący wskazując na naruszenie interesu prawnego podał, iż jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze planu, kiedy skarżona uchwała planu miejscowego nie dotyczy, a nadto nie wskazał w jaki sposób uchwała o sprzedaży mu udziału tj. w przedmiocie zbycia nieruchomości komunalnej, przyznająca mu jak sam wskazuje podstawę do późniejszego nabycia całej nieruchomości, co także nastąpiło, naruszyła jego interes prawny. Okoliczność wydania późniejszej decyzji kwestionującej, w ocenie skarżącego, lokalizację działek i uprawnień skarżącego do dysponowania nabytą nieruchomością nie stanowi wykazania naruszenia interesu prawnego. Zgodnie z treścią art. 101 u.s.g. "1. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Trzeba w tym miejscu podkreślić, że legitymacja procesowa we wspomnianym przepisie została odmiennie określona niż w postępowaniu administracyjnym, wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 50 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że legitymowanym do wniesienia skargi jest "każdy, kto ma w tym interes prawny". Art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi bowiem, że legitymowanym do złożenia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a zatem stroną w postępowaniu, wynikającym z art. 101 ust. 1 u.s.g. może być tylko podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, LEX nr 141458). Zgodnie z orzecznictwem można dostrzec, iż w art. 101 ust. 1 u.s.g. ustawodawca wprowadził ograniczenia podmiotowe i ukształtował szczególną legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na, w tym przypadku, uchwałę organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3068/14, LEX nr 2143538). Należy zatem podkreślić, że w pierwszej kolejności strona skarżąca powinna wykazać naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, aby można było merytorycznie procedować sprawę i dokonać merytorycznej oceny przedmiotowej uchwały. W orzecznictwie można wskazać kryterium naruszenia interesu prawnego, koniecznego w przypadku skargi wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g., jako naruszenie przez skarżony akt interesu własnego, indywidualnego, a także opartego o konkretny przepis prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2439/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 793/15). Konieczne jest istnienie wymiernego prawnie związku pomiędzy interesem prawnym jednostki – skarżącego a aktem lub czynnością organu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 98/12, LEX nr 1295818), a zatem konieczne jest, aby wykazać związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a "konkretną indywidualną sytuacją prawną" podmiotu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13). W orzecznictwie można wskazać, że naruszenie interesu, wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g. "musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny", a także iż "uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 368/13). Zatem uchwała o sprzedaży skarżącemu części udziału tj. w przedmiocie zbycia nieruchomości komunalnej, przyznająca mu prawo do późniejszego nabycia nieruchomości w żaden sposób nie ingeruje naruszająco, uszczuplająco w sferę interesów prawnych, a także praw podmiotowych skarżących. W konsekwencji brak podstaw, aby zaskarżona uchwała wprowadzała ograniczenia w wykonywaniu przez niego prawa własności tj. zarówno zgoda organu o jakiej jest mowa w zaskarżonej uchwale jak i potencjalne zawarcie na podstawie tej uchwały określonej umowy cywilnoprawnej. Okoliczność wydania późniejszej decyzji kwestionującej, w ocenie skarżącego, lokalizację działek i uprawnień skarżącego do dysponowania nabytą nieruchomością nie stanowi wykazania naruszenia interesu prawnego dla zaskarżenia uchwały o zbyciu nieruchomości komunalnej. Inaczej mówiąc zakwestionowana uchwała pod kątem naruszenia interesu prawnego skarżącego nie wykazuje atrybutów innych niż atrybuty właściwe w świetle prawa tego typu uchwałom, a niezadowolenie, które artykułuje skarżący w skardze jest związane ze sferą interesów faktycznych, które nie są uzasadnieniem prawnym dla stwierdzenia skutecznej legitymacji skargowej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. odrzucił skargę