II SA/Wa 834/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant: Anna Siwonia po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oddala skargę UZASADNIENIE Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] stycznia 2007 r., nr [...], którą to decyzją odmówił A. Ł. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w latach [...]. W uzasadnieniu wskazał, że A. Ł., na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.), został zwolniony ze służby i w związku z tym zwolnieniem funkcjonariuszowi wypłacono świadczenia, o których mowa w art. 128 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, w tym ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w naturze urlop wypoczynkowy za lata [...]. Jednocześnie stwierdził, że roszczenie z tytułu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata [...] uległo przedawnieniu z upływem trzech lat, w którym stało się wymagalne, stosownie do art. 122 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW. W konsekwencji uznał, iż A. Ł. posiadał prawo do ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w latach [...] oraz że przedawnieniu uległo roszczenie za lata [...]. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji jej poprzedzającej, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 128 ust. 1 pkt 2 i art. 122 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż przepis art. 122 ust. 1, dotyczący przedawnienia, nie odnosi się do roszczenia o udzielenie urlopu wypoczynkowego w naturze. Wywodził, że ustawodawca w art. 128 ustawy o ABW oraz AW odróżnił kwestię ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop (art. 1 pkt 2) od świadczeń pieniężnych (art. 1 pkt 5). Twierdził, że przepisy prawa nie przewidują możliwości przedawnienia roszczenia o udzielenie w naturze urlopu wypoczynkowego. Jednocześnie przyznał, że od daty zwolnienia go ze służby ([...] stycznia 2006 r.) rozpoczął się bieg terminu przedawnienia roszczenia o ekwiwalent, wywodząc, że nie dotyczy to urlopu w naturze. Prezentował pogląd, że ustawodawca nie określił terminu przedawnienia urlopu w naturze i nie wyznaczył czasookresu, za jaki zaległy urlop może przyjmować postać ekwiwalentu pieniężnego za cały niewykorzystany urlop. W konsekwencji twierdził, iż organ zaprezentował niewłaściwą interpretację art. 96 ust. 1, art. 128 ust. 1 pkt 2, art. 122 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW oraz że jego roszczenie o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w latach [...] urlop wypoczynkowy, nie uległo przedawnieniu W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że z momentem zwolnienia ze służby prawo do urlopu nie może zostać zrealizowane, w związku z czym przekształca się w prawo do ekwiwalentu pieniężnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, odpowiadają prawu. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Bezsporne jest, iż skarżący został z dniem [...] stycznia 2006 r. zwolniony ze służby oraz że za lata [...] wypłacono mu ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Bezsporne w sprawie również jest, iż skarżącego zwolniono ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy pragmatycznej i przysługiwał mu co do zasady ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop zaległy, stosownie do art. 128 ust. 1 w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy za niewykorzystany w latach [...] urlop wypoczynkowy skarżącemu przysługiwało prawo do ekwiwalentu pieniężnego w dacie zwolnienia go ze służby. Stosownie do art.122 ust. 1 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.) roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Podstawową i zasadniczą kwestią przy ocenie, czy i kiedy doszło do przedawnienia roszczenia było ustalenie daty wymagalności tego roszczenia. W pełni zgodzić należy się z poglądem organu, iż roszczenie skarżącego o wypłacenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy stało się wymagalne po zwolnieniu skarżącego ze służby, tj. po [...] stycznia 2006 r. Z tym bowiem dniem prawo do urlopu (w naturze) uległo przekształceniu (zamianie) w prawo majątkowe - tj. roszczenie o wypłacenie zaległego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy zaległe - art. 128 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy o ABW oraz AW. A zatem trzyletni okres przedawnienia, o którym mowa w art. 122 ust. 1 ustawy pragmatycznej upłynął z dniem [...] stycznia 2006 r., zaś rozpoczął swój bieg [...] stycznia 2003 r. Oczywistym zatem jest, iż roszczenie pieniężne za zaległy i niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata [...], za który to okres organ odmówił wypłacenia ekwiwalentu, uległo przedawnieniu. Dodać należy, iż stosownie do art. 122 ust. 2 omawianej ustawy organ mógł nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia było usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, organ z możliwości, o której mowa w art. 122 ust. 2 ustawy nie skorzystał, uwzględniając pieniężne (majątkowe) roszczenie skarżącego w zakresie nieprzedawnionym. Na marginesie dodać należy, iż skarżący nie opóźnił się w dochodzeniu roszczenia pieniężnego. Stało się ono wymagalne dopiero po zwolnieniu go ze służby [...] stycznia 2006 r.) i za okres 3 lat wstecz zostało uwzględnione. Wyjaśnić na koniec należy, iż z urlopu w naturze skarżący mógł skorzystać w czasie, gdy pełnił służbę lub w okresie wypowiedzenia mu stosunku służbowego. Z datą zwolnienia go ze służby wygasło jego prawo niemajątkowe (do urlopu wypoczynkowego), przekształcając się w prawo majątkowe - tj. prawo do żądania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Dlatego też nie można było zgodzić się z poglądami skargi, że ustawodawca nie określił terminu przedawnienia urlopu w naturze i nie wyznaczył czasookresu, za jaki zaległy urlop może przyjmować postać ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. W przepisie art. 122 ust. 1 w zw. z art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej ustawodawca przesądził zarówno o prawie do ekwiwalentu pieniężnego, jak i czasie przedawnienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.