II SA/Łd 146/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi B.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołań B. J. oraz G. O., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy 11 stycznia 2019 r. A Sp. z o.o. Sp. k. wystąpiła do organu pierwszej instancji z wnioskiem o udzielnie pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (segmenty A, B, C) dwulokalowych na działkach nr ew. 447/8, 447/9 i 447/10 w S. Do wniosku załączono m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Podczas postępowania wyjaśniającego do organu pierwszej instancji wpłynęły pisma P. i J. Z., mieszkańców wspólnoty mieszkaniowej C, B. B., D. N., B. J. oraz K. K., w których kwestionowano przede wszystkim bliską lokalizację budynku względem granicy działki. Decyzją z [...] marca 2019 r. Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A Sp. z o.o. Sp. k. dla inwestycji obejmującej 3 budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe, zlokalizowane przy ul. B w S. Od powyższej decyzji odwołał się B.J. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zarzucając planowanej inwestycji niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, według odwołującego w projekcie budowlanym nie uwzględniono drogi dojazdowej do działek 447/9 i 447/10, a załączona do projektu budowlanego analiza zacieniania i przesłaniania budynków została wykonana niezgodnie ze sztuką budowlaną. Decyzją z [...] lipca 2019 r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W jej uzasadnieniu organ argumentował, że budynki oznaczone jako A i B tworzą jeden budynek wielorodzinny z czterema lokalami mieszkalnymi, co jest niezgodne z § 47 ust. 7 pkt 1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta S. z dnia 2 marca 2011 r. (zwanym dalej "m.p.z.p."). Jednocześnie podniesiono, że budynek powinien być zaprojektowany zgodnie z § 33 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p., tj. powinny zostać zapewnione miejsca parkingowe w ilości wskazanej w uchwale - 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie. Inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę nie spełniała również następujących przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 - dalej w skrócie "rozporządzenie"): - § 14 ust. 2 i ust. 3 - brak oznaczenia na planie zagospodarowania przestrzennego ciągu pieszo - jezdnego (był oznaczony tylko pieszy), który umożliwiałby dojazd do każdej z nieruchomość, w tym do miejsc parkingowych. Oznaczony ciąg pieszy ma szerokość ok. 1,5 m, wobec czego nie można go było uznać za ciąg pieszo-jezdny lub za drogę dojazdową; - § 14 ust. 4 - segment A i B, będący budynkiem wielorodzinnym nie posiada dojścia i dojazdu do budynku z zainstalowanym oświetleniem elektrycznym, zapewniającym bezpieczne użytkowanie po zapadnięciu zmroku; - § 18 ust. 1 - brak miejsca parkingowego dla osoby niepełnosprawnej; - § 19 ust. 1 pkt 1 - nie zapewniono odległości miejsc postojowych od budynku; - § 21 ust. 3 - brak w zagospodarowaniu przestrzennym oznaczenia spadków wody z miejsc postojowych; - § 217 ust. 2 - brak ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy budynkami o symbolach A i B. Postanowieniem z [...] lipca 2019 r. Prezydent Miasta S. zobowiązał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co inwestor uczynił przedkładając 31 lipca 2019 r. poprawiony projekt budowlany. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające decyzją z [...] r. Prezydent Miasta S., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 - w skrócie "Pr. bud."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257- w skrócie "k.p.a.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych przy ul. B w S. Od powyższej decyzji odwołali się G. O. i B.J. G. O. w swoim odwołaniu zakwestionował wydanie decyzji dla 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wskazując, że dwa z nich mają wspólny dach, fundament oraz wspólną instalację elektryczną i wodociągową. Ponadto zwrócił uwagę na sprzeczność inwestycji z § 25.1 planu miejscowego, który dla budowy wolnostojącej wymaga powierzchni minimalnej działki 600 m2, a nie jak w projekcie 200m2. Zdaniem odwołującego drogę dojazdową zaprojektowano pod nisko wiszącymi balkonami. W projekcie nie zaznaczono powierzchni biologicznie czynnej. Nadto zaprojektowano tylko 3 miejsca parkingowe dla 6 lokali mieszkalnych. Odwołujący obawia się parkowania samochodów pod jego oknami, hałasu i zapachu spalin. B. J. w swoim odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji wskazując, że inwestor dysponuje trzema działkami o łącznej powierzchni 630m2, podczas gdy plan miejscowy wymaga dla zabudowy wolnostojącej minimalnej powierzchni działki - 600m2, a dla zabudowy bliźniaczej - 400m2. Zdaniem odwołującego, projektowane budynki usytuowane są zbyt blisko granicy, a drzwi wejściowe do mieszkań zaprojektowano we wnękach w ścianie od strony działki nr 447/5, co jest sprzeczne z przepisami. W projekcie inwestor wskazał, że planowane budynki zwrócone są w stronę działki nr 447/5 ścianą oddzielenia pożarowego bez otworów. Nadto w projekcie od strony ściany "bez otworów" inwestor zaplanował ciąg pieszy. Inwestycja spowoduje także ograniczenie dopływu światła do mieszkania odwołującego. Ocena dopuszczalności lokalizacji budynku względem działki sąsiedniej winna oprócz przepisów technicznych uwzględniać przede wszystkim interes właścicieli działek sąsiednich. Jeśli chodzi o miejsca parkingowe, to zaprojektowano je jedynie na działce nr 447/8 w ilości 3 sztuk dla 6 mieszkań. Inwestycja nie spełnia warunków dla domu jednorodzinnego, chociażby ze względu na wspólne części przyłączy kanalizacyjnych i wodnych oraz miejsce gromadzenia odpadów. Nadto projekt nie spełnia wymagań w zakresie powierzchni biologicznie czynnej - 32 % powierzchni działek, która będzie pokryta kostką ażurową. Na skutek realizacji inwestycji, w sąsiedztwie której znajduje się zabytkowy budynek (ul. B 23), dzielnica straci charakter willowy. W dniu 13 listopada 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora z 5 listopada 2019 r., w którym ustosunkował się on do zarzutów podniesionych w odwołaniach od decyzji organu I instancji. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 Pr. bud., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji przywołał brzmienie art. 7 i art. 28 k.p.a., art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1, 3 i 4 Pr. bud., a następnie wyjaśnił, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta S. z dnia 2 marca 2011 r. Teren inwestycji znajduje się w liniach rozgraniczających terenu określonego na załączniku nr 1 do uchwały, oznaczonym symbolem 2.188 MNu. W § 47 ust. 7 m.p.z.p. dla przedmiotowego terenu ustalono: 1) przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami (symbol MNu) - warunek spełniony; 2) zasady i warunki zagospodarowania: a) budynki mieszkalne wolno stojące lub bliźniacze, o wysokości do trzech kondygnacji nadziemnych, w tym trzecia kondygnacja wyłącznie w poddaszu, i nie wyższe niż 11 m - warunek spełniony (strona nr 30 Projektu budowlanego - przekrój podłużny A-A); b) budynki usługowe o jednej kondygnacji nadziemnej i nie wyższe niż 6 m - nie dotyczy; c) pozostałe budynki nie wyższe niż 3,50 m - przy realizacji dachów płaskich i 5 m - przy realizacji pozostałych dachów - nie dotyczy; d) wskaźnik zabudowy działki - do 0,4 - w projekcie budowlanym nie wyliczono wskaźnika zabudowy działek o nr ew. 447/8, 447/9, 447/10. Zgodnie z definicją § 5 ust. 1 pkt 19 m.p.z.p. wskaźnik zabudowy terenu lub działki należy rozumieć, iż jest to wskaźnik urbanistyczny ustalany dla działki i uzyskany z podzielenia, odpowiednio, powierzchni zabudowanej pod wszystkim budynkami na tym terenie lub działce przez powierzchnię tego terenu lub działki. Po zestawieniu danych odpowiednio dla działek objętych inwestycją uzyskano następujące wyniki - 71,83m2 / 230,13m2 = 0,31; 79,74m2 / 200,14m2 = 0,40; 79,78m2 / 200,13m2 = 0,40. Powyższe dane są również zgodne z przesłanymi przez inwestora zestawieniami w związku z czym wskaźniki te są zgodne z m.p.z.p. e) udział powierzchni biologicznie czynnej na obszarze działki - nie mniejszy niż 30% - warunek spełniony, na działkach nr ew. 447/8, 447/9, 447/10 jest większy udział powierzchni biologicznie czynnej, niż minimalnie wymagany w m.p.z.p. (str. 9 projektu budowlanego). W dalszej kolejności organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 3 pkt 2a Pr. bud. i wskazał, że projekt budowlany załączony do wniosku, obejmuje budowę trzech budynków mieszkalnych dwulokalowych, usytuowanych na działkach nr ew. 447/8, 447/9 oraz 447/10, położonych przy ul. B 18 w S. Analiza projektu budowlanego, w ocenie organu odwoławczego, wskazuje iż budynki oznaczone jako A, B, C tworzą osobne budynki mieszkalne jednorodzinne, każdy z dwoma lokalami. Budynki A i B zostały zaprojektowane w zabudowie bliźniaczej i posiadają osobne ściany, każda o odporności ogniowej REI60, oddzielone szczeliną dylatacyjną. Zabudowę bliźniaczą charakteryzuje to, że każdy obiekt posiada odrębne ściany zewnętrzne powodujące, iż każdy z budynków w całości stanowi odrębny przedmiot własności. W związku z powyższym, w ocenie Wojewody [...], budynki oznaczone jako A i B tworzą dwa odrębne budynki jednorodzinne, co jest zgodne z § 47 ust. 7 pkt 1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według Wojewody inwestor zgodnie z § 34 m.p.z.p. zapewnił miejsca parkingowe w ilości, wskazanej w uchwale, zgodnie z którą należy zapewnić minimum 1 miejsce postojowe na 1 budynek mieszkalny jednorodzinny – w tym wypadku zapewniono 3 miejsca postojowe na 3 budynki mieszkalne. Ponadto organ stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 9 dopuszcza usytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką lub bezpośrednio przy granicy, przy zachowaniu przepisów odrębnych oraz pozostałych ustaleń m.p.z.p. Ponadto w świetle § 12 ust. 2 rozporządzenia i § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, w tej sprawie działki nr ew. 447/8, 447/9 oraz 447/10 posiadają szerokości poniżej 16 m, wobec czego zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia projektowana lokalizacja budynków A, B i C w odległości 1,89 m od granicy z działką budowlaną o nr ew. 447/5, budynku A w granicy z działką budowlaną 447/9, budynku B w granicy z działką budowlaną o nr ew. 447/8 i w odległości 1,5 m od granicy z działką budowlaną o nr ew. 447/10, budynku C w odległości 1,53 m od granicy z działką 207/16, spełnia przepisy prawa. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę spełnia również następujące przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych: § 14 ust. 2 i ust. 3 - zapewniony ciąg pieszo - jezdny o szerokości 3 m; § 13 i § 60 - odległość obiektów od pozostałych budynków mieszkalnych umożliwiająca naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, na co wskazuje analiza nasłonecznienia, załączona do projektu budowlanego, sporządzona przez uprawnionego projektanta; § 18 ust. 1 - zostało zapewnione miejsce parkingowe dla osoby niepełnosprawnej; § 23 ust. 4 - odległości miejsc do gromadzenia odpadów stałych od granicy działki oraz okien i drzwi, zgodnie z przedmiotowym przepisem, nie określa się; § 36 - odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe - nie dotyczy; § 40 - zapewnienie placu zabaw w zabudowie wielorodzinnej oraz jego nasłonecznienia - nie dotyczy; § 217 ust. 2 - została spełniona klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków o symbolach A i B; § 271-273- ściany zlokalizowane w granicach działek i w zbliżeniu od 1,5 do 1,89 m zaprojektowano jako ściany oddzielenia pożarowego (REI60, str. 11 projektu budowlanego). Jednocześnie, jak podkreślił Wojewoda, przedstawiony projekt budowlany spełnia przepisy określone rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). Odpowiadając na zarzut, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z § 25 m.p.z.p., tj. działki objęte inwestycją nie posiadają powierzchni 600 m2, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis ten dotyczy warunków podziału lub scalenia nieruchomości, co nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania administracyjnego. Zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika inwestora, tereny objęte inwestycją zostały podzielone kilka lat temu, natomiast rozpatrywany wniosek dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę. Podnoszone w odwołaniach zarzuty, iż planowane przedsięwzięcie na działkach objętych inwestycją spowoduje nasilenie zanieczyszczeń oraz ogólne obniżenie komfortu, nie mogą być uznane za naruszenie interesu prawnego, a jedynie interesu faktycznego, gdyż lokalizacja inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę z [...] stycznia 2019 r. zrealizowana będzie w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami, a sama inwestycja jest zgodna z uchwalonym na danym terenie m.p.z.p. W dalszej części rozważań organ odwoławczy zwrócił uwagę na brzmienie art. 4 Pr. bud. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. i stwierdził, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę, gdy ten spełnił wszystkie wymagania wynikające z Prawa budowlanego i rozporządzeń wykonawczych do przedmiotowej ustawy. Tym samym, organ administracji nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie zarzutów nie znajdujących odzwierciedlenia w przywoływanych przepisach. Odnosząc się do zarzutu ograniczonego dostępu do światła na działce B. J., Wojewoda wskazał, że zgodnie z załączoną do projektu budowlanego analizą nasłonecznienia, na działce nr ewid. 447/5 zgodnie z § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia zostanie zapewniony odpowiedni czas nasłonecznienia elewacji budynku mieszkalnego. Przedmiotowa analiza wykazała, iż zjawisko przesłaniania generowane przez projektowane budynki nie wystąpi na działce skarżącego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów B.J., dotyczących lokalizacji drzwi wejściowych do projektowanych budynków, organ podniósł, że drzwi do budynków nie zostały zlokalizowane w ścianie zwróconej w stronę granicy, w związku z czym ich lokalizacja nie jest sprzeczna z § 12 rozporządzenia. W tej sprawie ściany zwrócone w stronę granicy do działki nr ew. 447/5, zlokalizowane w odległości 1,88m nie posiadają okien i drzwi. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zarzut B. J., odnoszący się do utracenia przez dzielnicę charakteru willowego, nie może być rozpatrywany w postępowaniu przed organem administracji architektoniczno-budowlanej. Obowiązki zachowania zgodności projektu budowlanego z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały wypełnione, więc nie ma podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem. Tym samym, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw prawnych do szacowania wartości nieruchomości objętych wnioskiem i porównywania z obecnie zrealizowanymi inwestycjami na danym terenie. Pozwolenie na budowę nie ma charakteru uznaniowego, a samo jego udzielnie jest uzależnione od złożenia przez inwestora prawidłowo sporządzonego wniosku oraz projektu budowlanego zgodnego z przepisami prawa. Reasumując organ uznał zarzuty G. O. i B.J. za bezpodstawne i nie mające odzwierciedlenia w przepisach prawa. Skoro projekt budowlany załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę spełnia wymagania Prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy określone rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935), należało utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do sądu administracyjnego B.J. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody, wstrzymanie jej wykonania i zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty: - naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparcie się wyłącznie na twierdzeniach inwestora dotyczących wykonywania przez niego inwestycji; - naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niezebraniu i nierozważeniu całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśnienie, czy inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, ich prawa własności, i nie jest sprzeczna z przepisami prawa budowlanego i rozporządzenia w przedmiocie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącemu okoliczności faktycznych i prawnych; - zaniechanie zbadania i oceny, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez organ wpływu inwestycji i jej uciążliwości w stosunku do nieruchomości skarżącego, to jest kwestii zacienienia powierzchni mieszkalnych jego nieruchomości w aspekcie § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mając na uwadze odległość planowanego budynku od jego domu oraz granicy jego działki, a oparcie swojego przekonania wyłącznie na załączonej przez inwestora do projektu budowlanego analizie, która nie została poddana przez organ jakiejkolwiek ocenie merytorycznej; - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie przez organ wyłącznie wyjaśnień pełnomocnika inwestora, z których wynika, że tereny objęte inwestycją zostały podzielone kilka lat temu, natomiast rozpatrywany wniosek dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy w rzeczywistości organ nie dokonał samodzielnej oceny w tym zakresie, czy też nie poddał ocenie stanowiska przedstawionego przez pełnomocnika inwestora, a także nie zweryfikował podanego przez inwestora faktu podziału działek "kilka lat temu"; - naruszenie § 12 rozporządzenia, poprzez przyjęcie, iż sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, zawsze jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość, podczas gdy niedopuszczalne jest sytuowanie budynku w takiej odległości od granicy, gdy sprzeciwia się temu interes właściciela działki sąsiedniej. Tym niemniej usytuowanie budynku zwróconego do granicy działki ścianą z drzwiami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki skarżącego jest sprzeczne z tymi przepisami; - naruszenie § 18 ust. 1 rozporządzenia w zw. z § 34 m.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, iż wymóg urządzenia miejsc postojowych dla samochodów na działce objętej pozwoleniem na budowę jest spełniony podczas gdy miejsca te będą się znajdowały na sąsiednich działkach ewidencyjnych, niezwiązanych z danym obiektem, który ma być usytuowany na tej działce, z uwagi na to, że wszystkie miejsca parkingowe zostały przewidziane jedynie na działce 447/8. Na pozostałych dwóch działkach (447/9, 447/10) miejsca postojowe nie zostały uwzględnione; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy organ II instancji powinien uchylić tę decyzję; W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i powtórzył w zasadzie argumentację z odwołania od decyzji w zakresie braku rzetelnej analizy zacienienia pomieszczeń mieszkalnych skarżącego. Zdaniem skarżącego umieszczenie drzwi wejściowych do mieszkań w loggii (we wnękach na parterze budynków) jest celowym zabiegiem naruszającym § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia, a lokalizacja inwestycji przy granicy nieruchomości skarżącego narusza jego interes prawny. Poza tym organ bardzo lakonicznie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących miejsc parkingowych oraz sprzeczności inwestycji z § 25 m.p.z.p. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalanie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 10 marca 2020 r. tutejszy Sąd oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 sierpnia 2020 r. oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie Sądu wojewódzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 z późn.zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Łódź, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w związku § 3 tego rozporządzenia). Reasumując powyższe, z dniem 17 października 2020 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odwołuje się rozprawy, kontynuując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, zaś sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym, co też uczyniono w niniejszej sprawie. Przystępując do rozpatrzenia sprawy niniejszej wyjaśnić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w S. przy ul. B stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa materialnego i procesowego, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w myśl których pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: pkt 1 - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; pkt 1a (...); pkt 2 - złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4). Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: pkt 1 - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; pkt 2 – oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; pkt 3 - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2). Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane (art. 34 ust. 1). Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnieniu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (art. 34 ust. 2). Projekt budowlany powinien zawierać: pkt 1- projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; pkt 2 - projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych; pkt 2 a i pkt 3 (...), pkt 4 - w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; pkt 5 - informację o obszarze oddziaływania obiektu (art. 34 ust. 3 Pr. bud.). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: pkt 1 - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; pkt 2 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; pkt 3 - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; pkt 4 - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 Pr. bud.). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.). Z przywołanych wyżej norm prawnych jasno wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 Pr. bud. expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud. Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. stanowi o tym, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, niemniej jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (oraz zmiany tegoż pozwolenia) wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1489/06 – Lex nr 425367, 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14 – Lex nr 1987067, 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1433/08 – Lex nr 1166028 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 568/15 – Lex nr 1945237, Rzeszowie z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 486/10 – Lex nr 754610 oraz Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Go 212/14 – Lex nr 1485712). Przenosząc poczynione dotychczas uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy wyjaśnić trzeba, że poddana ocenie tutejszego Sądu decyzja Wojewody [...] jest już drugą z kolei podjętą w tej sprawie. Pierwszą decyzją z [...] r. organ odwoławczy skasował rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z uwagi na stwierdzenie nieprawidłowości w dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora oraz jej sprzeczności z przepisami § 14 ust. 2 i 3, § 14 ust. 4, § 18 ust. 1, § 19 ust. 1 pkt 1, § 21 ust. 3, § 217 ust. 2, § 210 rozporządzenia, § 47 ust. 7 pkt 1 i § 33 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo zresztą zweryfikowanego przez organy obu instancji wynika, że w toku kontrolowanego obecnie postępowania wyjaśniającego inwestor przedłożył wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną, o której mowa w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1-3 Prawa budowlanego, skorygowaną w zakresie wskazanym decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r. na skutek wykonania postanowienia organu I instancji z [...] lipca 2019 r., wydanego w trybie art. 35 ust. 3 Pr. bud. Oceniając przedłożoną dokumentację budowlaną organy orzekające w sprawie rzetelnie rozważyły jej zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta S. z dnia 2 marca 2011 r., przepisami Prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i przepisami techniczno-budowlanymi. Z akt sprawy wynika, że inwestor planował budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych na działkach nr ew. 447/8 (pow. 230,13 m2), nr ew. 447/9 (pow. 200,14 m2) i nr ew. 447/10 (pow. 200,13 m2), o łącznej powierzchni 630,40m2, położonych przy ul. B w S., powstałych na skutek podziału działki należącej do inwestora. W tym miejscu stwierdzić trzeba, że kwestia prawidłowości podziału nieruchomości należących do inwestora względnie zgodności z prawem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości pozostawała poza zakresem rozważań i oceny organów obu instancji oraz tutejszego Sądu, który na gruncie rozpatrywanej sprawy zobligowany był ocenić wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Podkreślić w związku z tym trzeba, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja administracyjna zatwierdzająca podział nieruchomości dopóty wiąże ona zarówno organy orzekające w sprawie jak i Sąd. Z załączonej do sprawy dokumentacji nie wynika, by decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości została usunięta z obrotu prawnego w prawem przewidzianym trybie. Zgodnie zaś z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W tym stanie rzeczy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak rzetelnych ustaleń w kwestii podziału działek należało ocenić jako niezasadny. Dodać w tym miejscu trzeba, że powołany przez skarżącego w odwołaniu od decyzji przepis § 25 m.p.z.p., jak trafnie ocenił organ odwoławczy, nie miał zastosowania w stanie faktycznym sprawy niniejszej, jako że dotyczy on warunków podziału lub scalenia i podziału nieruchomości na działki pod zabudowę jednorodzinną, co nie stanowi przedmiotu badanego postępowania wyjaśniającego. Teren inwestycji obejmujący działki nr 447/8, 447/9 i 447/10 położony jest na obszarze objętym regulacjami uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – fragment miasta S. położony w rejonie ulic: D, E, F i G. Zgodnie z § 47 ust. 1 m.p.z.p. w obszarze urbanistycznym Nr 2 C – wyznacza się tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jak stanowi § 47 ust. 7 m.p.z.p. ustala się teren o symbolu 2.188.MNu (teren pomiędzy ulicami: B, H i I), dla którego określa się przeznaczenie terenu – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami (symbol MNu). W tym stanie rzeczy projektowana inwestycja jeśli chodzi o przeznaczenie terenu pozostaje w zgodzie z regulacjami m.p.z.p. Jak trafnie oceniły organy obu instancji nie narusza ona również zasad i warunków zagospodarowania sprecyzowanych w § 47 ust. 7 pkt 2 m.p.z.p. Mianowicie, inwestor projektuje wybudowanie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, z których dwa budynki będą w zabudowie bliźniacze, a jeden wolno stojący, dwukondygnacyjnych, o wysokości 7,385 m. Z kolei, m.p.z.p. przewiduje na tym terenie – budynki mieszkalne wolno stojące lub bliźniacze, o wysokości do trzech kondygnacji nadziemnych, w tym trzecia kondygnacja wyłącznie w poddaszu, i nie wyższe niż 11m. Rację mają więc organy orzekające w sprawie, że warunek ten w realiach rozpatrywanej sprawy należy uznać za spełniony. Zachowany został również wymóg określony w § 47 ust. 7 pkt 2 lit. d m.p.z.p. w zakresie wskaźnika zabudowy działki do 0,4. Według § 5 ust. 1 pkt 19 m.p.z.p. wskaźnik zabudowy terenu (lub działki) to wskaźnik urbanistyczny ustalany niniejszym planem dla działki, a uzyskany z podzielenia, odpowiednio, powierzchni zabudowanej po wszystkimi budynkami na tym terenie lub działce przez powierzchnię tego terenu lub działki. Jak wynika z załączonego przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego bilansu powierzchni biologicznie czynnej i wskaźnika zabudowy oraz zestawienia powierzchni - bilans terenu pkt. 1.5 projektu zagospodarowania terenu (str. 9 i 10 projektu), dla działki nr 447/8 wskaźnik ten wynosi 0,312 (71,83 m2 / 230,13 m2 = 0,312), dla działki nr 447/9 wskaźnik ten wynosi 0,4 (79,74m2 / 200,14 m2 = 0,398), natomiast dla działki 447/10 wskaźnik ten wynosi 0,4 (79,78 m2 / 200,13 m2=0,399). Spełniony został także warunek udziału powierzchni biologicznie czynnej na obszarze działki – nie mniejszy niż 30 %, jako że wynosi on dla działki nr 447/8 - 33,94%, dla działki nr 447/9 – 32,74% i dla działki nr 447/10 - 34,23 %. Wbrew twierdzeniom skarżącego w rozpatrywanej sprawie inwestor prawidłowo zapewnił 3 miejsca parkingowe, a więc po 1 jednym miejscu parkingowym dla każdego budynku, jedno z miejsc parkingowych o szerokości 3 m może być wykorzystywane przez osoby niepełnosprawne, co pozostaje w zgodzie z § 18 ust. 1 rozporządzenia. Spełniony tym samym został warunek określony w § 34 m.p.z.p., zgodnie z którym w terenach realizacji zabudowy jednorodzinnej ustala się obowiązek wyposażenia w miejsca postojowe dla samochodów osobowych w wielkości minimalnej – dla jednego budynku mieszkalnego – 1 stanowisko (w tym w garażach) oraz określa się liczbę 3 jako maksymalną dopuszczalną liczbę stanowisk realizowanych w garażach lub wiatach. W realiach sprawy niniejszej nie ma zastosowania przepis § 33 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p., który w przypadku realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego wprowadza wymóg - 1 stanowisko na 1 mieszkanie. Nietrafny jest wobec tego zarzut skargi dotyczący naruszenia § 18 ust. 1 rozporządzenia w zw. z § 34 m.p.z.p. Na marginesie wskazać trzeba, że o naruszeniu powyższych unormowań nie stanowi zaprojektowanie wszystkich 3 miejsc parkingowych na działce nr 447/8. Analiza załączonej do sprawy dokumentacji pozwala zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że usytuowanie projektowanych budynków względem granic sąsiednich nieruchomości jest zgodne z wymogami § 12 rozporządzenia jak i § 9 m.p.z.p. Po myśli § 9 m.p.z.p. w terenach przeznaczonych pod zabudowę budynkami dopuszczalne jest usytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką lub bezpośrednio przy granicy, przy zachowaniu przepisów odrębnych oraz pozostałych ustaleń planu. Stosownie zaś do § 12 rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość (ust. 2). W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej (ust. 4 pkt 1). Odnosząc powyższe unormowania do przyjętych przez inwestora rozwiązań projektowych podkreślić trzeba, że działki nr 447/8, 447/9 i 447/10 posiadają szerokości poniżej 16m w związku z czym spełniony został warunek określony w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ budynki A, B i C zostały zlokalizowane w odległości 1,89 m od granicy działki nr 447/5, budynek A w granicy z działką nr 447/9, budynek B w granicy z działką nr 447/8 i w odległości 1,5m od granicy z działką budowlaną nr 447/10, budynek C w odległości 1,53 od granicy z działką 207/16. Ściany projektowanych budynków, zwrócone w stronę granicy działki skarżącego nr 447/5, które mają zostać usytuowane w odległości 1,89 m od tej granicy, wbrew temu co twierdzi sam skarżący, nie posiadają otworów okiennych i drzwiowych i są ścianami oddzielenia pożarowego o klasie odporności budynku -REI60. Drzwi do budynków, co potwierdza analiza projektu zagospodarowania terenu zaprojektowane zostały w ścianach skierowanych prostopadle do granicy działki nr 447/5, nie są wobec tego skierowane w stronę granicy jego nieruchomości. Chybiony w związku z powyższym jest również zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że żaden przepis obowiązującego prawa nie uzależnia możliwości realizacji budynku w zbliżeniu do granicy sąsiedniej nieruchomości od udzielenia zgody przez jej właściciela. Załączona do sprawy dokumentacja potwierdza nadto, że inwestor planuje budowę trzech odrębnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych - A, B, C. Dwa budynki A i B zostały zaprojektowane w zabudowie bliźniaczej. Posiadają one osobne ściany każda o klasie odporności pożarowej REI60, oddzielone szczeliną dylatacyjną. Pod pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zdefiniowanego w art. 3 pkt 2a Pr. bud. ustawodawca rozumie budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Warunek ten na gruncie rozpatrywanej sprawy bezspornie został spełniony. Rację ma również organ odwoławczy twierdząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że projektowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w przepisach rozporządzenia: § 14 ust. 2 i 3 (zapewniono ciąg pieszo-jezdny o szerokości 3m), § 18 ust. 1 (zapewniono miejsce parkingowe dla osoby niepełnosprawnej), § 217 ust. 2 (została spełniona klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków A i B), § 271-273 (ściany zlokalizowane w granicach działek i w zbliżeniu od 1,5m do 1,89m zaprojektowano jako ściany oddzielenia pożarowego REI60 – str. 11 projektu). Natomiast warunki określone w przepisach § 23 ust. 4, § 36 i § 40 rozporządzenia w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie miały zastosowania. Niezasadny w świetle obowiązujących przepisów prawa i zebranego w sprawie materiału dowodowego jest wreszcie zarzut skargi, że projektowana inwestycja spowoduje zakłócenia w dostępie światła dziennego do nieruchomości skarżącego. Przede wszystkim zauważyć należy, że Prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacieniania działek, normując jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty, co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Zatem sam fakt, że projektowane budynki będą w niewielkim stopniu zacieniały nieruchomość skarżącego pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Z załączonej do projektu analizy oddziaływania obiektu na działki sąsiednie w zakresie przesłaniania oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącego, sporządzonej przez projektanta wynika, że spełnione zostały wymagania określone w przepisach § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia. Zgodnie z § 60 ust. 2 i 3 w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 (w pokojach mieszkalnych zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00 -17.00), powinny być spełnione dla jednego pokoju. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Według rozważanej analizy, zasięg cienia rzucanego na działkę nr 447/5 umożliwia nasłonecznienie elewacji istniejącego budynku w godzinach 8.00-14.00 (jedynie fragment CD do 13.14) i zgodnie z wymaganiami zapewnia nasłonecznienie w dniach równonocy min. 3h. Granicę przesłaniania generowanego przez projektowane budynki obliczono jako odległość wynoszącą 5,26+0,17 dla elewacji północnej oraz 6,01 +0,30m dla elewacji południowej i zgodnie z przeprowadzoną analizą w/w zjawisko dla budynków na działkach 447/1 i 447/5 nie występuje. Jednocześnie dodać trzeba, że na projektancie spoczywa obowiązek opracowania projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.). Podsumowując Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, zaś zaskarżona decyzja została wydana na podstawie kompletnego i poprawnie ocenionego materiału dowodowego. Dodać w związku z tym trzeba, że na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik inwestora w piśmie z 5 listopada 2019 r. obszernie i rzeczowo ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniach B. J. i G. O. Argumenty dotyczące obniżenia komfortu, ewentualnych immisji na nieruchomość skarżącego, czy spadku wartości nieruchomości nie podlegają ocenie na etapie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 k.p.a. organ rzeczowo przedstawił przesłanki, które zadecydowały o jej podjęciu oraz ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. Zatem w sytuacji, gdy spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 Pr. bud. oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud., organ administracji architektoniczno-budowlanej miał obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, co też prawidłowo uczynił w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy. Z tych wszystkich powodów, Sąd nie stwierdziwszy przesłanek do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, zobligowany był oddalić skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. dc