II OSK 713/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wa 1538/21 w sprawie ze skargi F.C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie udostępnienia akt sprawy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wa 1538/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi F.C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie akt sprawy: 1) zobowiązał Wojewodę Mazowieckiego do podjęcia czynności w sprawie wniosku F.S.C.M. Moreno z 16 czerwca 2021 r. o udostępnienie akt sprawy, w terminie 14 dni od dnia od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1; 3) stwierdził, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) oddalił skargę w pozostałym zakresie; 5) zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 22 września 2020 r. F.C. (obywatel Republiki Peru) wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 19 lutego 2021 r. nr WSC-II-H.6151.51057.2020 odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 9 marca 2021 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z 15 czerwca 2021 r. nr DL.WIIIPO.410.1533.2021.AT uchylił w całości ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego i udzielił stronie zezwolenia na pobyt czasowy z terminem ważności do dnia 30 czerwca 2023 r. Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2021 r. (data wpływu do Wojewody Mazowieckiego) skarżący wniósł o udostępnienie akt sprawy. W dniu 30 czerwca 2021 r. do Wojewody Mazowieckiego wpłynęła powyższa decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wraz z informacją, że akta administracyjne zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku ze złożoną w dniu 15 czerwca 2021 r. skargą na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrywania odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego. W dniu 6 września 2021 r. do Wojewody Mazowieckiego wpłynęło ponaglenie skarżącego, z kolei w dniu 9 września 2021 r. skarga, skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na bezczynność organu w sprawie wydania dokumentu tożsamości cudzoziemca w postaci karty pobytu oraz udostępnienia akt sprawy. W ww. skardze cudzoziemiec zarzucił naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postepowaniu administracyjnym. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Wojewody Mazowieckiego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego (wyrobienia karty pobytu oraz udostępnienie akt postępowania administracyjnego) w terminie 7 dni od dnia doręczenia akt organowi; 2. orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; 4. wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, 5. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm prawem przewidzianych. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Organ akcentował, że pełnomocnik skarżącego wystosował wniosek o udostępnienie akt sprawy w dniu 16 czerwca 2021 r., a biorąc pod uwagę fakt, że decyzje na wniosek pełnomocnika cudzoziemca, zarówno przez organ I jak i II instancji są doręczane mu za pośrednictwem platformy ePUAP, należy uznać, że wniosek pełnomocnika skarżącego został stworzony zaraz po powzięciu przez niego informacji o wydanym rozstrzygnięciu przez organ II instancji (w dniu 15 czerwca 2021 r.). Dalej organ podniósł, iż pełnomocnik strony skarżącej składa liczne skargi na bezczynność obu organów, zatem ma pełną świadomość, że złożenie skargi na bezczynność organu II instancji jest związane z koniecznością przesłania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wraz z odpowiedzią na złożoną skargę akt administracyjnych dotyczących postępowań obu instancji, a co się z tym wiąże, również braku możliwości zadośćuczynienia jego prośbie o udostępnienie akt sprawy przez Wojewodę Mazowieckiego. Organ II instancji podkreślił, iż w sprawie brak jest podstaw do wydania postanowienia o odmowie udostępnienia akt, gdyż w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 74 k.p.a. Brak możliwości zadośćuczynienia wnioskowi pełnomocnika wynika ze złożenia przez niego skargi na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd, organ wniósł o niezasądzanie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Podniósł, że pełnomocnik skarżącego wniósł do tut. Sądu ponad tysiąc skarg w przedmiocie bezczynności i przewlekłości Wojewody Mazowieckiego oraz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sprawach dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców. Składane skargi są tożsamej treści, różnią się jedynie danymi osobowymi skarżących. Sam pełnomocnik przyczynia się zatem do długości trwania tych postępowań, składając do sądu skargi w sprawach, w których już wydano decyzje i karty pobytu. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego wielość analogicznych spraw prowadzonych przez tego samego pełnomocnika i nakład jego pracy dają podstawy do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając przywołanym na wstępie wyrokiem uznał skargę za zasadną. W pierwszej kolejności Sąd stwierdzając kognicję sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie akt sprawy wyjaśnił, że jest to czynność dotycząca uprawnień cudzoziemca, wynikająca wprost z przepisów k.p.a. W świetle przepisów art. 73 § 1 k.p.a. prawo wglądu do akt przysługuje stronie postępowania również po zakończeniu postępowania. Natomiast odmowa umożliwienia stronie przeglądana akt sprawy następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 74 § 2 k.p.a.). Sąd uznał, że skarga na bezczynność i przewlekłość prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie akt sprawy jest dopuszczalna i mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r poz. 2325 dalej: p.p.s.a.). Sąd wyjaśnił również, iż wymóg wniesienia ponaglenia także został spełniony (wpływ do organu w dniu 6 września 2021 r.). Odnosząc się do kwestii terminowości Sąd wskazał, iż stanowiąca przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie akt sprawy pobytu powinna być bowiem oceniana na podstawie przepisów ogólnych, zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika natomiast, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia w myśl art. 7, 77 § 1 i 12 § 1 k.p.a. Sąd przyjął zatem, że stosownie do art. 35 § 1 k.p.a. organ winien był działać bez zbędnej zwłoki w możliwie jak najkrótszym terminie, a w omawianej sprawie doszło do bezczynności organu. Oceniając postępowanie Wojewody w świetle powyższych kryteriów Sąd uwzględnił skargę. Sąd wskazał, iż decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 15 czerwca 2021 r. została przekazana organowi I instancji 30 czerwca 2021 r. wraz z informacją, że akta administracyjne zostały przekazane do WSA w Warszawie w związku ze złożoną skargą na bezczynność Szefa Urzędu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody. W dniu 18 czerwca 2021 r. do Wojewody wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie akt sprawy, z kolei w dniu 6 września 2021 r. do organu wpłynęło ponaglenie. W dniu 9 września 2021 r. do organu wpłynęła skarga cudzoziemca. Sąd wskazał, iż Wojewoda zwrócił się do Sądu I instancji z prośbą o wypożyczenie akt administracyjnych dopiero 17 września 2021 r. Ponadto w dacie rozpoznania skargi kwestia udostępnienia akt sprawy nadal nie została rozpatrzona. Dalej Sąd podkreślił, iż organ pozostawał w zwłoce od dnia 19 lipca 2021 r. (gdyż miesięczny termin do rozpatrzenia wniosku upłynął z dniem 18 lipca 2021 r.) do dnia wyrokowania tj. 13 stycznia 2022 r. – łącznie przez okres 5 miesięcy i 25 dni. Z powyższych względów należało wskazać, że doszło do bezczynności organu, co stwierdzono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W pkt 1 sentencji wyroku Sąd zobowiązał Wojewodę Mazowieckiego do podjęcia czynności w sprawie wniosku skarżącego z dnia 16 czerwca 2021 r. o udostępnienie akt sprawy tu w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Oceniając, czy stwierdzona bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa, Sąd wskazał, iż nie było wystarczających podstaw do przypisania bezczynności cechy rażącego naruszenia prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Zdaniem Sądu bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie akt sprawy wynikała również z faktu pewnego stopnia skomplikowania spraw dotyczących udzielania cudzoziemcom pozwolenia na pobyt czasowy i pracę, jak i fakt rozpatrywania przez organ dużej ich liczby, co w naturalny sposób znacznie utrudnia dotrzymywania terminów kodeksowych. Te względy przemawiały również za tym, że nie było podstaw do przyznania od organu, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., sumy pieniężnej oraz wymierzenia organowi grzywny (pkt 4 sentencji wyroku). Końcowo Sąd wskazał, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. Na koszty te składają się: kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U. z 2018 poz. 256 (pkt 5 wyroku). Wojewoda Mazowiecki wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 35 i art. 73 k.p.a. poprzez uznanie, że to Wojewoda Mazowiecki, jako prowadzący postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy był również uprawniony do załatwienia wniosku o udostępnienie akt sprawy i że pozostawał on w bezczynności nie udostępniając akt sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a., podczas gdy organ w czasie złożenia wniosku o udostępnienie akt sprawy nie prowadził żadnego postępowania w sprawie skarżącego i nie posiadał akt sprawy, a w sprawie nie mają zastosowania terminy wskazane w art. 35 k.p.a. ; 2. art. 149 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 74 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie, że organ pozostawał w bezczynności nie wydając postanowienia o odmowie dostępu do akt sprawy w trybie art. 74 § 2 k.p.a., podczas, gdy w przedmiotowej prawie nie zachodziła żadna z przesłanek wskazanych w art. 74 § 1 k.p.a. uzasadniająca wydanie takiej odmowy. 3. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a z art. 133 § 1 i w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 6 i 7 Konstytucji RP, błędne ustalenie i wewnętrzną sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w którym z jednej strony Sąd I Instancji wskazuje, że Wojewoda nie miał obiektywnych możliwości działania, bowiem Sąd nie wypożyczył organowi akt administracyjnych sprawy, a z drugiej strony stwierdza, iż organ pozostawał bezczynny; co w konsekwencji stanowiło naruszenie zasady imposibilium nulla obligatio est, która stanowi fundament zasady praworządności i na którą powołuje się sam Sąd I instancji; 4. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i art 52 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że skarga na bezczynność została złożona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie akt sprawy, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, co winno skutkować odrzuceniem skargi. W następstwie postawionych wyżej zarzutów skarżący kasacyjnie organ wniósł o: 1. uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku; 2. uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zrzekła się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Analiza zarzutów skargi kasacyjnej, ich uzasadnienia oraz motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że istota sprawy sprowadzała się do oceny czy organ administracyjny zobligowany był do udostępnienia akt sprawy o udzielenie zgody na pobyt w sytuacji, gdy akta te nie pozostawały w posiadaniu organu. Na tak zadane pytanie należało udzielić odpowiedzi twierdzącej. Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie był bowiem sporny: 15 czerwca 2021 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję, mocą której uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego i udzielił cudzoziemcowi zgody na pobyt czasowy. W dniu 18 czerwca 2021 r. do Wojewody wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie akt sprawy. Sama decyzja Szefa Urzędu do organu pierwszej instancji wpłynęła dnia 30 czerwca 2021 r. wraz z informacją, że wobec złożenia skargi na bezczynność organu w wydaniu decyzji akta administracyjne, w tym wniosek o udzielenie zgody na pobyt czasowy, zostały przekazane do Sądu pierwszej instancji. W dniu 6 września 2021 r. do organu wpłynęło ponaglenie, a w dniu 9 września 2021 r. wpłynęła skarga cudzoziemca. Dnia 17 września 2021 r. Wojewoda wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt w celu wydania karty pobytu. Oceniając powyższe działanie / zaniechanie organu, należy wskazać, że trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że dopuszczalne jest wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu w nierozpatrzeniu wniosku o udostępnienie akt sprawy. Takie działanie, mające materialno-techniczny charakter, należało zaliczyć do grupy czynności, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Podkreślić należy, iż obowiązek udostępnienia stronie postępowania akt sprawy wynika wprost z przepisów k.p.a., zgodnie bowiem z art. 73 § 1 tejże ustawy strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Nieprawidłowo zatem skarżący kasacyjnie organ administracji w skardze kasacyjnej podniósł, iż jako prowadzący postępowanie w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie był zobowiązany do załatwienia wniosku o udostępnienie akt sprawy i że nie pozostawał on w bezczynności nie udostępniając przedmiotowych akt, argumentując to faktem, iż w czasie złożenia wniosku o ich udostępnienie nie prowadził żadnego postępowania w sprawie skarżącego i nie posiadał akt. Prawdą jest, iż w momencie złożenia wniosku akta znajdowały się w siedzibie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, gdyż w dniu 15 czerwca 2021 r., wydał on decyzję na skutek odwołania wniesionego przez cudzoziemca, jednakże Wojewoda nie nadał wnioskowi dalszego biegu, ani nie poinformował skarżącego, iż akt tych nie posiada, ani kiedy będzie w ich posiadaniu. Ocena Sądu I instancji była w tym zakresie prawidłowa. Skarżący kasacyjnie podniósł również, iż w sprawie nie mają zastosowania terminy wskazane w art. 35 k.p.a. Ze stwierdzeniem tym należy się zgodzić, gdyż sprawa udostępnienia akt postępowania nie jest samodzielną sprawą administracyjną, a kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje odrębnych terminów dla załatwienia wniosku strony o udostępnienie akt. Nie oznacza to jednak, że organu tego nie wiążą jakiekolwiek terminy i może on działać w sposób zupełnie dowolny. Zastosowanie tu znajduje ogólna zasada szybkości i prostoty postępowania wyrażona w art. 12 k.p,a. W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 73 i 35 k.p.a. Również zarzut naruszenia art. 74 § 1 i 2 k.p.a w powiązaniu z naruszeniem art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a należało uznać, jako nieuzasadniony. Jak wynika z uzasadnienia tego zarzutu autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu w błędnym przyjęciu przez Sąd, że organ winien był wydać postanowienie odmawiające wglądu w akta sprawy w oparciu o ww. przepis. Tymczasem analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwala na przyjęcie, że Sąd I instancji zajął takie stanowisko. Sąd stwierdził jedynie, że fizyczny brak akt w organie nie mógł stanowić uzasadnienia bezczynności organu, a jeśli organ twierdził, że ten fakt zwalnia go z udostępniania akt to winien był wydać stosowne rozstrzygniecie w oparciu o art. 74 § 2 k.p.a. Sąd w niniejszej sprawie nie przyjął zatem, że spełnione zostały przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia. Z tych względów brak jest podstaw do uznania zasadności, że Sąd wojewódzki naruszył ww. przepis. Konkludując trafnie Sąd I instancji przyjął, że organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie akt. Pomimo bowiem, że akt tych faktycznie do 15 października 2021 r. nie posiadał, to od 30 czerwca 2021 r. do 17 września 2021 r. nie dokonał żadnych czynności mających na celu ich uzyskanie/wypożyczenie. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, którego to naruszenia autor skargi kasacyjnej upatruje w wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia orzeczenia, polegającej na tym, że Sąd I instancji wskazał, że Wojewoda nie miał obiektywnych możliwości działania, bowiem Sąd nie wypożyczył organowi akt administracyjnych sprawy, a z drugiej strony stwierdza, iż organ pozostawał bezczynny. W takim stwierdzeniu można jednak doszukać się sprzeczności. Wprawdzie faktem jest, że akta te zostały ostatecznie przesłane Wojewodzie 15 października 2021 r., jednak do daty wystosowania pisma o ich wypożyczenie upłynęło ponad 2 miesiące – od 30 czerwca 2021 r. Sąd I instancji w momencie wystosowania przez Wojewodę pisma o wypożyczenie akt sprawy tj. w dniu 17 września 2021 r. nie był w ich posiadaniu, gdyż po rozpatrzeniu skargi na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozparzenia odwołania od decyzji Wojewody zostały one zwrócone organowi II instancji. Sąd I instancji w dniu 12 października 2021 r. wezwał Wojewodę do nadesłania w terminie 7 dni akt administracyjnych sprawy. Pismem z dnia 13 października 2021 r. Wojewoda Mazowiecki przedstawił wezwanie WSA Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców informując o tym fakcie jednocześnie Sąd I instancji. Przy piśmie doręczonym 15 października 2021 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przekazał akta sprawy Wojewodzie Mazowieckiemu. W tym miejscu należy podkreślić, iż Wojewoda był w posiadaniu akt administracyjnych sprawy w okresie od 15 do 22 października 2021 r., kiedy to dokonywał personalizacji karty pobytu dla cudzoziemca. W tym czasie mógł udostępnić cudzoziemcowi akta sprawy do wglądu, tym bardziej, iż korespondencja z pełnomocnikiem skarżącego prowadzona była za pośrednictwem platformy ePUAP, co umożliwia szybki przepływ informacji. Skarżący nie został jednak poinformowany o możliwości przeglądania akt sprawy, a Wojewoda w dniu 22 października 2021 r. przekazał akta sprawy do WSA w Warszawie. Wobec powyższego zaistniała bezczynność jest bezsprzeczna, bowiem niesporny pozostaje fakt, iż nastąpiła ona w okresie od 16 czerwca 2021r. (dzień wpływu wniosku do Wojewody) do dnia wyrokowania przez tutejszy Sąd, gdyż z akt sprawy nie wynika, aby akta te zostały stronie udostępnione. Powyższe spowodowało, że trafnie zobowiązano Wojewodę do udostępnienia skarżącej akt sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W zakresie zaś zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że skarga na bezczynność została złożona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, co jak wskazuje skarżący w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienia akt sprawy, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, co winno skutkować odrzuceniem skargi - Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż skarżący dochował obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia, bowiem do Wojewody Mazowieckiego w dniu 6 września 2021 r. wpłynęło ponaglenie, natomiast w dniu 9 września 2021 r. sama skarga na bezczynność. Powyższe powoduje, iż nie zaistniały przesłanki do odrzucenia tejże skargi. Z tych względów należało uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, a to obligowało do jej oddalenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozpoznani sprawy na rozprawie.