I GSK 191/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 689/16 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. V SA/Wa 689/16 oddalił skargę K. K. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: K. K. złożył 15 maja 2012 r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Sokołowie Podlaskim wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2012. Wniosek obejmował działki rolne o łącznej powierzchni 5,78 ha do przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO), 2,63 ha do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) oraz 2,13 ha do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (PZ), a 31 maja 2017 r. został poszerzony o przyznanie płatności zwierzęcych. W gospodarstwie wnioskodawcy [...] lipca 2012 r. przeprowadzono kontrolę w zakresie weryfikacji powierzchni na działce o nr ewidencyjnym [...]. W wyniku tej kontroli powierzchnia działki rolnej H położonej na działce o nr ewidencyjnym [...] uprawniona do płatności określona została na poziomie 0,90 ha. Na pozostałej części działki jak wskazali kontrolujący, co prawda rozpoczęto proces usuwania zadrzewień, natomiast nadal na działce znajdują się pnie po drzewach oraz samosiejki drzew. Z kontroli sporządzono materiał fotograficzny. W związku z powyższym różnica pomiędzy powierzchnią uprawnioną do objęcia płatnościami JPO, a powierzchnią deklarowaną wyniosła 11,37%. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Sokołowie Podlaskim decyzją z [...] stycznia 2013 r. przyznał wnioskodawcy płatności na rok 2012 w wysokości 3908,62 zł. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie decyzją z [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi, decyzja Dyrektora została uchylona wyrokiem z 24 stycznia 2014 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego Dyrektor decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchylił decyzję Kierownika i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kierownik decyzją z [...] sierpnia 2014 r. przyznał wnioskodawcy kwotę płatności na rok 2012 w wysokości 4.340,83 zł. Wnioskodawca odwołał się również od tej decyzji, zarzucając organowi i instancji niezastosowanie się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z 24 stycznia 2014 r. Dyrektor podzielił te zarzuty i decyzją z [...] listopada 2014 r. uchylił decyzję z [...] sierpnia 2014 r. Kierownik, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, decyzją z [...] grudnia 2014 r. przyznał wnioskodawcy płatności na rok 2012 w wysokości 4.340,83 zł. Dyrektor w wyniku rozpoznania wniesionego odwołania na mocy decyzji z [...] marca 2015 uchylił decyzję organu I instancji wskazując wady postępowania. Kierownik w ponownie prowadzonym postępowaniu wezwał jeszcze raz świadków, a na wezwania te odpowiedzieli A. K. oraz A. P. Oboje w swoich zeznaniach stwierdzili że nie posiadają wiedzy, jak i jaką powierzchnię użytkuje wnioskodawca na działce ewidencyjnej [...], położonej w obrębie geodezyjnym K.-K. oraz nie mieli świadomości podpisując [...] grudnia 2012 r. oświadczenie wnioskodawcy, że powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej [...] obejmuje również las. Powierzchnią użytkowaną rolniczo stanowiła na tej działce łąka, ale nie obejmuje ona całej działki ewidencyjnej. Wnioskodawca złożył do akt sprawy pismo zawierające wyjaśnienia dwóch pozostałych świadków, ojca i wuja strony. Z wyjaśnień wynika, że podtrzymują oni swoje zeznania z [...] grudnia 2012 r., iż cała użytkowana powierzchnia działki jest odzwierciedlona w powierzchni z wypisu geodezyjnego. Następnie organ [...] maja 2015 r. wydał decyzję przyznającą wnioskodawcy kwotę płatności na rok 2012 w wysokości 4.340,83 zł. Decyzja ta została uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania przez Dyrektora decyzją z [...] lipca 2015 r. Dyrektor wskazał na uchybienia przepisów prawa, a mianowicie, iż nie zostało w żaden sposób ustalone, czy świadek J. K. odebrał skierowane do niego wezwanie do stawiennictwa w celu złożenia wyjaśnień. Wytknięto także, że pomimo stawienia się drugiego świadka, R. K., nie pouczono go o treści art. 297 Kodeksu karnego i nie odebrano od niego wyjaśnień, wskazując, że zostały one zawarte w piśmie wnioskodawcy z [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor uznał powyższą sytuację za naruszenie prawa, a pismo z [...] kwietnia 2015 r. dokumentem prywatnym, który nie może zastąpić wyjaśnień świadka w toku postępowania. Kierownik ponownie wezwał świadków R. K. oraz J. K. do złożenia wyjaśnień w zakresie wskazania faktycznego użytkownika działki o nr ewidencyjnym [...]. Pomimo doręczenia wezwań żaden z ww. świadków nie stawił się ani nie przekazał wyjaśnień. Kierownik, działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164) oraz art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzenia i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r. str. 1 ze zm.; dalej Rozporządzenie 1122/2009) wydał [...] listopada 2015 r. decyzję, którą ponownie przyznał stronie kwotę płatności na rok 2012 w wysokości 4.340,83 zł, w tym: - jednolitą płatność obszarową w wysokości 3.246,99 zł (pomniejszoną o 664,21 zł ze względu na wykryte nieprawidłowości); - uzupełniającą płatność podstawową w wysokości 557,03 zł.; - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 518,81 zł. W uzasadnieniu tej decyzji Kierownik wskazał, że pomniejszenie przyznanej kwoty płatności wynika ze stwierdzonych w toku kontroli z [...] lipca 2012 r. różnic pomiędzy zadeklarowaną we wniosku powierzchnia kwalifikowana działek, a faktycznie stwierdzona powierzchnią. Różnica ta przekraczała dopuszczalny poziom określony w Rozporządzeniu 1122/2009 i skutkowała koniecznością zastosowania korekty. Natomiast płatności uzupełniające zostały wyliczone w oparciu o powierzchnię zadeklarowana we wniosku, która została potwierdzona w drodze kontroli. Dyrektor decyzją z [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika z [...] listopada 2015 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w toku postępowania administracyjnego zostały dokonane pomiary weryfikujące wskazaną we wniosku powierzchnię działek, poprzez wizualizację obrazu przedstawiającej działkę ortofotomapy, ponowny pomiar powierzchni i porównanie go z zadeklarowaną. W wyniku powyższych działań okazało się, że powierzchnia uprawniona do płatności na działce [...] nie wynosi jak wskazano we wniosku 1,5 ha, lecz 0,90 ha, albowiem nie ukończono wszystkich prac przystosowawczych w 2012 r. Zatem nie ma możliwości przyznania płatności za ten rok do całej wskazanej we wniosku powierzchni. Twierdzeń Strony w tym zakresie nie potwierdziły uzyskane zeznania świadków, zgodnie z którymi działka ewidencyjna [...] obejmuje również obszar lasu, a na pewno nie jest to wyłącznie łąka. Zatem różnica pomiędzy powierzchnia zadeklarowaną a faktycznie kwalifikującą się do płatności wynosiła 11,37 %. Zgodnie zaś z treścią art. 58 akapit 1 Rozporządzenia 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzona przekracza 3 % lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę K. K. na ww. decyzję wskazał, że istotne znaczenie z punktu widzenia rozpoznania niniejszej sprawy ma fakt, iż kontrolowana przez Sąd w niniejszym postępowaniu decyzja Dyrektora Mazowieckiego Oddziału ARiMR z [...] lutego 2016 r. i poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Sokołowie Podlaskim z [...] listopada 2015 r. wydane zostały w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a to w związku z uchyleniem przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1539/13, decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału ARiMR z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wobec tego, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W prawomocnym wyroku z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1539/13 WSA udzielił organowi wskazań co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie. W wyniku prowadzonego ponownie postępowania administracyjnego organ I instancji, a następnie organ II instancji opierając się na danych wynikających z systemu informacji geograficznej, jak również materiału dowodowego powstałego w wyniku weryfikacji w terenie z dnia [...] lipca 2012 r. przeprowadził weryfikację powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności w ten sposób, że dokonał wizualizacji obrazu ortofotomapy, dokonał pomiarów, zweryfikował dane zawarte przez wnioskodawcę na załączniku graficznym. Realizując wskazania Sądu co do dalszego postępowania, powyższe ustalenia zweryfikowano w oparciu o oświadczenia wskazanych przez stronę świadków. Organ II instancji wyjaśnił, iż zarówno z raportu z weryfikacji powierzchni PEG w terenie jak i materiału fotograficznego wynika jednoznacznie, że co prawda prace zmierzające do zagospodarowania wyłączonych powierzchni działki [...] zostały podjęte jednak ich nie ukończono w 2012 r. w związku z czym powierzchnia uprawniona do płatności na przedmiotowej działce w roku 2012 wynosiła 0,90 ha. Wskazano przy tym, iż oświadczenia świadków dotyczące faktycznego użytkowania i sposobu użytkowania w roku gospodarczym 2012 działki ewidencyjnej [...] położonej w obrębie geodezyjnym K.-K. w istotnym zakresie odbiegały od oświadczenia złożonego przez K. K. w dniu [...] stycznia 2013 r. Zarówno bowiem A. P., jak i A. K. w oświadczeniach z [...] i [...] września 2014 r. oraz z [...] marca 2015 r. stwierdzili, że nie posiadają wiedzy jaką powierzchnię skarżący użytkował na spornej działce ewidencyjnej. A. P. oświadczyła ponadto, iż nie miała świadomości podpisując oświadczenie K. K. w dniu [...] grudnia 2012 r., że powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej [...] obejmuje również las. Natomiast świadkowie R. K. oraz J. K. pomimo skutecznych wezwań z [...] sierpnia 2015 r. nie złożyli wyjaśnień. Przedłożone przez skarżącego wyjaśnienia ww. świadków z [...] kwietnia 2015 r., które złożone zostały bez pouczenia o skutkach i rygorach składanych wyjaśnień, nie mogły stanowić podstawy ustaleń. W ocenie Sądu I instancji organy obu instancji trafnie przyjęły, iż różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności JPO, a stwierdzoną w stosunku do powierzchni stwierdzonej wyniosła 11,37%. Zgodnie zaś z art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzona przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Reasumując, Sąd I instancji, stwierdził, że organ odwoławczy zrealizował zalecenia zawarte w wyroku WSA z dnia 24 stycznia 2014 r. W skardze kasacyjnej skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2019 poz. 2325; dalej: ppsa) zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, przez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r o numerze [...] (dalej jako: ’’Dyrektor") w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcie bezpośredniego na rok 2012 i zaakceptowanie rozstrzygnięcia Dyrektora pomimo, iż wydane zostało z naruszeniem przepisów regulujących to postępowanie tj.: przepisów art. 7. 8 10 5 1 ,11. 77 § 1, 79. 80 i 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2016 poz. 23 tj. poprzez uznanie, że stan faktyczny został ustalony w niniejszej sprawie w sposób wszechstronny, dokładny i wyczerpujący podczas, gdy w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie znajdują się istotne rozbieżności. 2. art. 153 ppsa, poprzez zaakceptowanie przez WSA nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji Dyrektora wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2014 roku o sygn. akt V SA/Wa 1539/13. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej w ramach nadzoru judykacyjnego. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego w postaci art. 153 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z przepisami art. 7, 8 , 10 §1, 11, 77 § 1, 79, 80 i 81 k.p.a. Podniesione zarzuty nie są trafne. Ze względu na ich sformułowanie oraz argumentację podaną w uzasadnieniu należy rozpoznać je łącznie odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W tej sprawie należy przypomnieć, że zarówno organ ponownie rozpoznający sprawę, jak i Sąd I instancji byli związani oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1539/13. W ww. wyroku z dnia 24 stycznia 2014 r. Sąd stwierdził wówczas nieprawidłowości w zakresie dotyczącym ustalenia stanu faktycznego odnośnie do powierzchni działki H użytkowanej w 2012r. rolniczo przez Skarżącego. Wskazał na konieczność oceny oświadczeń Sołtysa oraz trzech świadków, które to dokumenty wpłynęły do organu jeszcze przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] stycznia 2013r. a także informacji zawartych w piśmie Wojewódzkiego Zarządu Melioracji z dnia [...] lutego 2013r. będącej w dyspozycji organu II instancji jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd uznał, że nie zakreślenie przez Skarżącego na stronie tytułowej wniosku z dnia [...] maja 2012r. płatności zwierzęcej można było potraktować, jako oczywistą omyłkę. Powyższy wyrok nie został zaskarżony skargą kasacyjną co oznacza, że aktualna jest również (nota bene prawidłowa) ocena, iż ze względu na specyfikę postępowania prowadzonego przez ARiMR a w tym, iż zobowiązanie organu do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego z art. 77 § 1 kpa jest ograniczone do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału a zawarta w art. 7 kpa zasada prawdy obiektywnej jest ograniczona poprzez odejście od obowiązku organu podejmowania z urzędu wszelkich kroków co do zebrania materiału dowodowego poprzez przeniesienie ciężaru dowodu na osobę, która z tego faktu wywodzić będzie korzystne dla niej skutki prawne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza treści uzasadnień zarówno ponownie wydanych decyzji, jak i zaskarżonego wyroku nie pozwala również na zaakceptowanie poglądu Skarżącego kasacyjnie, że doszło do zarzucanego naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z przepisami art. 7, 8 , 10 §1, 11, 77 § 1, 79, 80 i 81 k.p.a. Na stronie 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji w sposób klarowny wyjaśnił, dlaczego uznaje za prawidłowe ustalenia organu, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności JPO a stwierdzoną w stosunku do powierzchni stwierdzonej wyniosła 11,37%. Odwołał się przy tym do wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, gdzie przeprowadzono ocenę zeznań świadków A. P. oraz A. K. a także wskazując że świadkowie R. K. oraz J. K. pomimo skutecznych wezwań z [...] sierpnia 2015 r. nie złożyli wyjaśnień. Natomiast przedłożone przez skarżącego wyjaśnienia R. K. i J. K. z [...] kwietnia 2015 r., które zostały złożone bez pouczenia o skutkach i rygorach składanych wyjaśnień, nie mogły stanowić podstawy ustaleń. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że to iż wnioski Sądu I instancji, który zaakceptował stanowisko organu wynikające z oceny materiału dowodowego w postaci zeznań świadków nie są satysfakcjonujące dla Skarżącego kasacyjnie nie wystarcza do skutecznego postawienia wzmiankowanego zarzutu. Ze względu na to, że ciężar dowodu spoczywał na Skarżącym, co wynika z art. 3 ust.3 ustawy o płatnościach bezpośrednich, powinien on jeszcze w postępowaniu administracyjnym przedstawiać określone wnioski dowodowe mające potwierdzić jego twierdzenia. Wbrew zarzutowi skarżącego kasacyjnie, organ zagwarantował stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Jednakże, co wynika z akt, skarżący nie skorzystał z prawa zapoznania się z aktami jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Co więcej podniesione zarzuty pomijają (wydaje się, że z oczywistych względów), iż stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ nie tylko na podstawie zeznań świadków ale także w oparciu m.in. o ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2005r, nr 240, poz. 2027 ze zm.), które gwarantują dokładność pomiaru na poziomie 0,25 m do 0,5 m. Naczelny Sąd Administracyjny konfrontując argumenty sądu podane w motywach zaskarżonego wyroku z treścią decyzji wydanych w sprawie oraz dokumentacją znajdującą się w aktach administracyjnych doszedł do przekonania, że ocena odnośnie do powierzchni zadeklarowanej do płatności a stwierdzonej jest prawidłowa, co uzasadniało przyznanie Skarżącemu kasacyjnie płatności w pomniejszonej wysokości. Zgodnie bowiem z art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzona przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły prawidłowości wyroku Sądu I instancji, a zatem skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. poprzez odstąpienie w całości od zasądzenia ich zwrotu na rzecz organu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie wystąpił przypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu tego przepisu, gdyż Skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów postępowania w całości oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, gdyż o przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia orzeka w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię.