I SA/Rz 973/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości - postanawia – odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Skargą z dnia 10 września 2012 r., nadaną w tym samym dniu w urzędzie pocztowym, wniesioną za pośrednictwem organu, "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana spółką) zaskarżyła decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., w tym m.in. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych, "w części dotyczącej umorzenia postępowania i przekazania sprawy do Biura Powiatowego w W.". W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej przedwcześnie, ponieważ zaskarżona decyzja w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej została skutecznie doręczona dopiero 14 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływana w skrócie jako P.p.s.a.) skargę wnosi się do sądu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Decyzje jako akty administracyjne skierowane do podmiotów określonych indywidualnie muszą być zakomunikowane w trybie i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.). Zgodnie z art. 109 § 1 K.p.a. decyzje doręcza się na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewentualnie w drodze wyjątku od zasady pisemności określonych w przepisach, decyzja może być stronom ogłoszona ustnie (art. 109 § 2 K.p.a.) Konsekwencją takiego działania jest związanie organu, który wydał decyzję, treścią doręczonego rozstrzygnięcia (art. 110 K.p.a.). Doręczenie (lub ogłoszenie ) decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego i z tą chwilą możliwe staje się skorzystanie przez stronę z ewentualnych przysługujących jej środków zaskarżenia. Zatem niedoręczenie decyzji skutkuje nie tylko niezwiązaniem organu administracji publicznej wydaną decyzją i niewprowadzeniem jej do obrotu prawnego, ale także niedopuszczalnością w takiej sytuacji drogi sądowej. Z akt sprawy wynika, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. nr [...] w przedmiocie płatności rolnosrodowiskowej wydana została w dniu [...] września 2012 r., a więc po wniesieniu skargi przez spółkę, a przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję doręczono na wskazany jako korespondencyjny adres w dniu 14 września 2012 r., co bezsprzecznie świadczy o działaniu spółki z pewnym wyprzedzeniem. Powzięcie informacji przez stronę o treści przyszłego rozstrzygnięcia organu administracyjnego w jej sprawie, jeszcze przed jego doręczeniem, nie zwalnia z obowiązku oczekiwania na doręczenie decyzji i w żadnym razie nie wywiera skutków prawnych związanych z doręczeniem. Należy podkreślić bowiem, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada pisemności, ustanowiona w art. 14 § 1 K.p.a., zatem o fakcie załatwienia sprawy administracyjnej przesądza uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej w formie pisemnej (B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, W-wa 2012, s. 83) Zatem skoro w dniu wniesienia skargi do sądu nie doręczono spółce decyzji, w sprawie, nie zaczął w ogóle biec termin do jej zaskarżenia, określony w art. 53 § 1 P.p.s.a., zaś skarga jako wniesiona przedwcześnie, jest niedopuszczalna. Dodać w sprawie należy, że wydane orzeczenie o odrzuceniu jako niedopuszczalnej przedwczesnej skargi na decyzję z dnia [...] września 2012 r. nr [...] nie stanowi przeszkody w rozpoznaniu prawidłowo wniesionej skargi na tę decyzję; sprawa nie została przez to prawomocnie osądzona, co stanowiłoby przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, Sąd skargę odrzucił. Na podstawie art. 222 P.p.s.a. nie wzywano do uiszczenia opłaty sądowej od skargi.