III SA/Wa 2955/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE R. G. (zwany dalej: "Skarżący") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2011r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu ww. wniosku o wstrzymanie wykonania wskazał, że jego jedynym źródłem utrzymania jest działalność gospodarcza, z której otrzymuje dochód w wysokości ok. 2500 zł miesięcznie, z czego większość przeznacza na alimenty na dziecko oraz spłatę kredytu mieszkaniowego. Nie ma także żadnych oszczędności. Konsekwencje egzekucji kwoty 32.000 zł łącznie z odsetkami ok. 60.000 zł mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Egzekucja tej należności pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jak również spowoduje, że będzie pozbawiony wszelkich środków do życia. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności, co będzie stanowiło dla Skarżącego i jego rodziny trudny do odwrócenia skutek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "P.p.s.a."), może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jest to możliwe i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę, jak również dokumentów, które potwierdzałyby zajście przesłanek z ww. przepisu. Oznacza to, że w uzasadnieniu wniosku należy zawrzeć spójną argumentację, popartą faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Wniosek złożony przez Skarżącego nie spełnia powyższych wymogów. Skarżący wskazał, że egzekucja należności w rozmiarze określonym zaskarżoną decyzją pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak również spowoduje, że będzie pozbawiony wszelkich środków do życia. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, która jest jego jedynym źródłem utrzymania. Skarżący nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. W związku z tym należało uznać, że Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skoro Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Sąd nie uwzględnił więc wniosku. Sąd może wydać postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.