III SA/Kr 931/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. J. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu. UZASADNIENIE W dniu 2 sierpnia 2007r. M. J. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwałą Rady Miasta z dnia [...], nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej. Rada Miasta nie odpowiedziała na wezwanie, w związku z czym M. J. pismem z dnia 29 września 2007r. (data nadania 5 października 2007r.) wniosła skargę na powyższą uchwałę. Z kolei pismem z dnia 5 października 2007r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek skarżąca wyjaśniła, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy, bowiem w dniach 29 września - 4 października 2007r. była chora. Chora była również jej córka. Jako osoba bez stałego miejsca zamieszkania skarżąca nie mogła zapisać się do lekarza rodzinnego i skorzystać z jego pomocy. Dodatkowo musiała opiekować się córką, która jest osobą o wątłym zdrowiu. Od razu po wyzdrowieniu skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Rady Miasta. W piśmie z dnia 5 listopada 2007r. Rada Miasta stwierdziła, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podane powody uchybienia terminu są ogólnikowe, nie poparte żadnymi dowodami, a zatem nie można ich zweryfikować i nie przystają - w ocenie Rady - do powagi sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta. Przedmiotowa skarga została zatem wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Z przytoczonego przepisu wynika, że skarga taka musi zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W niniejszej sprawie skarżąca ten wymóg formalny spełniła, albowiem w dniu 2 sierpnia 2007r. wniosła do Rady Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązujące przepisy wprowadzają jednak również dodatkowy wymóg ograniczając możliwy termin wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zasadę ogólną wprowadzają art. 52 § 1 i art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.) przewidując, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie jednakże, a więc w sprawie ze skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zastosowanie znajdzie reguła zawarta w art. 53 §2 p.p.s.a., który przewiduje, że skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., II OPS 2/07). W niniejszej sprawie skarżąca w dniu 2 sierpnia 2007r. wniosła do Rady Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ Rada Miasta nie udzieliła na nie odpowiedzi, termin do wniesienia skargi upływał w dniu 1 października 2007r. Natomiast skarga została wysłana w dniu 5 października 2007r. Tym samym należy stwierdzić, że skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Zgodnie z treścią art. 86 i 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie tego terminu. Ustawa wskazuje jednak warunki, jakie strona musi spełnić, by jej wniosek o przywrócenie terminu został przez sąd uwzględniony. Jednym z tych koniecznych warunków jest brak winy w uchybieniu terminowi. Z art. 86 § 1 w/w ustawy wynika obowiązek strony uprawdopodobnienia, że złożenie skargi po terminie nie było przez nią zawinione. Brak winy - jak wskazuje orzecznictwo (np. postanowienie WSA w Warszawie, I SAB/Wa 78/05) jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd przy tym przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła w niniejszej sprawie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Skarżąca tłumaczy, że nie mogła wnieść skargi w terminie, gdyż była chora, a ponadto musiała opiekować się chorą córką. Twierdzenia skarżącej są ogólnikowe, nie zostały przez nią w żaden sposób uprawdopodobnione. Należy nadto zauważyć, że wraz ze skarżącą mieszka również jej druga córka, która pracuje. Czynność złożenia skargi nie wymaga osobistego udziału skarżącego, dlatego też skarżąca mogła poprosić swoją córkę, by ta złożyła skargę w Sądzie lub by nadała ją w placówce pocztowej. Tym samym w ocenie Sądu skarżąca nie zachowała należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, nie zachodzą zatem przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.