VI SA/Wa 1279/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD"), którą nałożono na"(...)"Sp. z o.o. w "(...)" (dalej "Skarżąca", "Spółka") karę pieniężną w wysokości 8.500 złotych. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 - dalej u.t.d.) oraz lp. 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podstawą faktyczną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia; - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument ( kara 500 złotych); - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy ( kara 8 000 złotych). Z akt sprawy wynika, że w dniu (...) lipca 2019 r. w "(...)"przy ul. "(...)"przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki M.o nr rej. "(...)".Pojazdem tym kierował Pan M. N. przewożąc dwóch pasażerów. W toku kontroli ustalono, że pasażerowie zamówili przejazd za pośrednictwem aplikacji (...) i przewóz odbywał się w "(...)"na trasie z ul. "(...)"na ul. "(...)". Kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, umowę zlecenia z dnia 31 maja 2019 r., kserokopię licencji nr "(...)"wydanej "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)". Podczas kontroli stwierdzono, że podmiotem wykonującym przewóz jest Skarżąca. W dniu "(...)" września 2019 r. WITD wydał decyzję nakładającą na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.500 zł. Skarżąca w odwołaniu od tej decyzji zakwestionowała swoją odpowiedzialność prawną, wnosząc o umorzenie postępowania. Zdaniem Skarżącej nie wykonywała ona przewozu okazjonalnego, dlatego brak było możliwości nałożenia na nią kary. Powołaną na wstępie decyzją z "(...)" marca 2020 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. GITD stwierdził, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w tym protokołu kontroli drogowej, okazanych przez kierowcę dokumentów, w tym dowodu rejestracyjnego pojazdu wynika, że w dniu (...) lipca 2019 r. podmiotem wykonującym przewóz była Skarżąca. Organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka pasażera Pana J. K., który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań potwierdził okoliczności stwierdzone w protokole kontroli (m.in. zamówienia przewozu za pomocą aplikacji (...), trasę przejazdu). Ponadto, pasażer zeznał, że otrzymał informację w aplikacji, że przyjedzie po niego kierowca o imieniu M. pojazdem marki M.o nr rej. "(...)", a także że z jego karty kredytowej została pobrana opłata w wysokości 5,52 zł za przejazd. Ponadto, kontrolujący przesłuchali również kierowcę Pana M. N., który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznał, że przewoził pasażerów w "(...)"na trasie z ul. "(...)"na ul. "(...)", zlecenie dostał za pomocą aplikacji (...) na prywatny telefon. Ponadto na pytanie dotyczące wynagrodzenia za przejazd kontrolowany kierowca zeznał, że otrzymuje wynagrodzenie w formie przelewu. Kierowca wyjaśnił, że za kurs wykonany w dniu kontroli otrzyma wynagrodzenie dnia 31 lipca 2019 r. Przelewy za przejazdy otrzymuje od pracodawcy "(...)"sp. z o.o., operatora marek grupy "(...)" z siedzibą w "(...)", z którą ma podpisaną umowę zlecenia od 31 maja 2019 r., którą przedstawił również do kontroli (...) Z tego co mu wiadomo pracodawca pobiera prowizję od kwoty, która jest znana przewiezionemu pasażerowi oraz dodatkowo pobierana jest opłata księgowa. Kierowca wyjaśnił, że wynagrodzenie otrzymuje od pracodawcy, z którym ma podpisaną umowę, a na pytanie czy został wyposażony w oryginał licencji lub wypis wskazał: "Nie, otrzymałem natomiast kserokopię licencji, którą przedłożyłem podczas kontroli". Dodatkowo, organ odwoławczy ustalił, że kontrolujący wykonali w trakcie kontroli wydruki zrzutu informacji z telefonu kierowcy z konta z aplikacji (...), które potwierdzają wykonywanie przewozu w "(...)"na trasie z ul. "(...)"na ul. "(...)", opłatę w wysokości 5,52 zł oraz dane pojazdu, którym był wykonywany przewóz. Ponadto analiza okazanej przez kierowcę umowy zlecenia z 31 maja 2019 r. wykazała, że kierowca jako Zleceniobiorca zawarł ww. umowę ze Skarżącą jako Zleceniodawcą. Stosownie do § 1 ww. umowy: "Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie (ust. 1) Na podstawie niniejszej umowy Zleceniodawca zleca Zleceniobiorcy wykonanie w sposób samodzielny następujących prac: Przewóz osób (ust. 2) Zleceniobiorca wykona powierzone prace z dołożeniem należytej staranności w dowolnym, dogodnym dla siebie terminie stosując się do rozporządzenia Dz. U. nr 92 poz. 879 ze zm. (ust. 3) Ponadto, stosownie do § 2 ww. umowy: Za wykonanie prac określonych w § 1 ust. 2 Zleceniobiorca otrzyma wynagrodzenie prowizyjne w wysokości według cennika partnera Zleceniodawcy pomniejszone o prowizje partnera i Zleceniodawcy oraz ewentualne koszty, o których mowa w § 10 (ust. 1) Wynagrodzenie, o którym mowa w pkt 1, płatne będzie w przeciągu 7 dni od wykonania całości zlecenia przelewem na następujący numer rachunku bankowego Zleceniobiorcy (ust. 2)". Jednocześnie organ odwoławczy ustalił, że stosownie do § 8 umowa zawiera zakaz działalności konkurencyjnej dla Zleceniobiorcy. Zdaniem organu odwoławczego z powyższego wynika, że Skarżąca współpracowała z kierowcą zlecając mu wykonywanie w sposób samodzielny przewóz osób, a co więcej wypłacała z tego tytułu kierowcy wynagrodzenie. Co prawda strony zawarły umowę zlecenia, która nie tworzyła stosunku pracy, jednak w ocenie organu odwoławczego analiza ww. umowy wskazuje, że kierowca wykonywał przewozy na zlecenie Skarżącej. Tym samym organ I instancji prawidłowo ustalił, że podmiotem wykonującym przewóz w przedmiotowej sprawie była spółka Skarżąca. Na podstawie pisma z Urzędu Miasta "(...)"organ odwoławczy ustalił, że na dzień kontroli tj. (...) lipca 2019 r. Skarżąca posiadała licencję nr "(...)"na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną przez Prezydenta m. "(...)"w dniu 19 lipca 2018 r. Jednocześnie z zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli i protokołu przesłuchania kierowcy jednoznacznie wynika, że strona nie wyposażyła kierowcy w oryginał ani wypis licencji nr "(...)". Uwzględniając powyższe okoliczności, zdaniem GITD, słusznie organ I instancji nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. i lp. 1.12. załącznika nr 3 do tej ustawy. Po drugie, przewóz wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli nie spełniał także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym kierowca wykonywał w dniu kontroli przewóz osób w imieniu i na rzecz Skarżącej, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej, z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz z dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącej tego warunku nie spełniał. Ponadto przewóz wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu ani wniesiona gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. GITD wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że Skarżąca nie wyposażyła kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. oraz wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Dlatego organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.500 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.12. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. stosownie do treści art. 92a ust. 3 u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD - powołując się na wyrok WSA w "(...)", wskazał, że ustalenie przez organ I instancji cech wykonywania działalności gospodarczej nie było konieczne (sygn. akt II SA/Op 529/12). Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Co więcej, obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W pełni bowiem zachowuje aktualność prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie, z którym wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08, Legalis nr 219202). W związku z powyższym czynności podejmowane przez Skarżącą mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego. Tym samym zarzut odwołania w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli, GITD wskazał, że definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 u.t.d. odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym, to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.12.2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1940/12). W niniejszej sprawie Skarżąca posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym chcąc wykonać przewóz okazjonalny siedmioosobowym samochodem osobowym winna zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d., czego jednak nie uczyniła - o czym świadczy m.in. forma w jakiej zamówiono przejazd i dokonano za niego zapłaty (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 149/19). W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo zastosował art. 18 ust. 4a oraz art. 18 ust. 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. Ponadto materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" listopada 2020 r. wniosła "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)", zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie (...), wykonanie tego przejazdu przez kierowcę M.N., nie zaś przez Skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżąca kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust. 4 b pkt 1 lit c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącej był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest B.; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącą; 4) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego; 5) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia (...) lipca 2019 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 6) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 7) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji o nazwie (...); 9) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno skarżona decyzja GITD, jak i utrzymana nią w mocy decyzja WITD, nie naruszają prawa. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy słusznie przyjęły, że Skarżąca w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową wykonywała transport drogowego bez wyposażenia kierowcy w licencję oraz wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Na wstępie należy zaznaczyć, że ustawa o transporcie drogowym, stanowiąca materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, określa zasady podejmowania i wykonywania m.in. krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 u.t.d.). Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, przy czym art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a. prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b. na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c. po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51), dalej "rozporządzenie nr 1071/2009". Gdy chodzi o warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, określa je art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że ich podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2, pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań, wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. I tak, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300. 88), dalej "rozporządzenie Nr 1073/2009", za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009). Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach, zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423). Ustalony w tym zakresie przez organ stan faktyczny, stanowiący podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, nie budzi wątpliwości Sądu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (m.in. umowy zlecenia z dnia 31 maja 2019 r., kserokopii licencji nr "(...)"wydanej "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)", protokołu kontroli, zeznań pasażera i kierowcy) jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej kierowca przewoził pasażera w "(...)"na trasie z ul. "(...)"na ul. "(...)". W trakcie kontroli ustalono, że przejazd zamówiono za pomocą aplikacji (...). Opłata za przejazd wyniosła 5,52 zł i została pobrana z karty płatniczej pasażera. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy Skarżąca w chwili kontroli wykonywała przewóz okazjonalny we własnym imieniu i na własny rachunek, czy też jak twierdzi Skarżąca ewentualnie wykonującym przewóz okazjonalny mógł być kierowca. Na tej kwestii skupiają się w większości zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i w związku z tym poczynienie błędnych ustaleń. W ocenie Sądu zarzuty te są nieuzasadnione. Zdaniem Sądu, w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym prawidłowo został ustalony podmiot wykonujący przewóz i jest nim Skarżąca – "(...)"sp. z o.o. w "(...)". Kierowca w toku kontroli okazał umowę zlecenia zawartą ze "(...)"Sp. z o.o. , z której wynika, że Skarżąca współpracowała z kierowcą zlecając mu wykonywanie w sposób samodzielny przewozów osób, a co więcej wypłacała z tego tytułu kierowcy wynagrodzenie. Wbrew argumentacji skargi, uznaniu Skarżącej za podmiot wykonujący przewóz nie stoi na przeszkodzie fakt, że z kierowcą zawarto umowę zlecenia, a nie umowę o pracę. Kierowca nie otrzymywał wynagrodzenia od pasażera ale właśnie od Skarżącej, które to wynagrodzenie było: " płatne będzie w przeciągu 7 dni od wykonania całości zlecenia przelewem na następujący numer rachunku bankowego Zleceniobiorcy (ust. 2)". Sąd podzielił stanowisko GITD, że w rozpoznawanej sprawie to kierowca wykonywał przewozy na zlecenie Skarżącej. Innymi słowy kierowca przewoził pasażerów w imieniu i na rzecz Skarżącej. Tym samym organy transportu drogowego prawidłowo ustaliły, że podmiotem wykonującym przewóz w przedmiotowej sprawie była spółka Skarżąca, która posiadała ważną na dzień kontroli licencję nr "(...)"na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W konsekwencji za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia prawidłowo została nałożona kara pieniężna w łącznej wysokości 8 500 złotych. W ocenie Sądu zarzuty skargi są niezasadne. Fakt posiadania statusu przedsiębiorcy przez Skarżącą nie budzi najmniejszej wątpliwości, a argumentacja odnosząca się do definicji działalności gospodarczej jest bezprzedmiotowa. Ustosunkowując się do nieprowadzenia działalności w zakresie przewozów osób wskazać należy na umowę zlecenia zawartą z kierowcą, której postanowienia brzmią: "zleceniodawca zleca zleceniobiorcy przewóz osób lub towarów." "zleceniobiorca otrzymywał będzie wynagrodzenie od zleceniodawcy po potrąceniu o prowizje innych podmiotów jak i samego zleceniodawcy". Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca Spółka organizowała przewozy osób, a więc prowadziła działalność transportową w tym zakresie. Bezpodstawne są twierdzenia strony, że odpowiedzialność za naruszenia przepisów u.t.d. ponosi kierowca wykonujący przejazd. Kontrolowany kierowca wykonywał przewóz na rzecz skarżącej Spółki, w związku z czym to skarżąca ponosi odpowiedzialność administracyjną z tytułu stwierdzonych naruszeń. Ponadto że sam charakter stwierdzonych w przedmiotowej sprawie naruszeń z logicznych względów wyklucza odpowiedzialność kierowcy. Nie sposób uznać, że to kierowca ponosi odpowiedzialność za zgłoszenie pojazdu do licencji oraz odpowiada za wyposażenie siebie w wymagane dokumenty. Kierowca nie ponosi odpowiedzialności za decyzje biznesowe przedsiębiorcy, który dopuścił do wykonywania na jego rzecz zlecenia przy użyciu pojazdu, który nie spełniał zapisanych przepisami wymogów konstrukcyjnych. To przedsiębiorca ponosi każdorazowo odpowiedzialność za naruszenia przepisów ustawy popełnione przez pracowników, którymi posługuje się w wykonywaniu działalności gospodarczej. ( por wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 206/20). Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy nie zachodziła potrzeba szczegółowego badania aplikacji (...), którą posłużyli się pasażerowie do zamówienia przejazdu. Zasady jej działania należy bowiem uznać za fakt powszechnie znany i niewymagający dowodzenia. Z zasadami tymi bez przeszkód może zapoznać się każdy potencjalny użytkownik aplikacji. Ponadto zapłata za przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej, nie zaś na rzecz kierowcy. Wbrew twierdzeniom skargi prawidłowe są ustalenia organów orzekających w sprawie, że w dniu kontroli był wykonywany przewóz okazjonalny. W myśl art. 4 pkt 11 u.t.d. przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wskazać należy, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu warunku określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., a mianowicie można go wykonać jedynie pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym kierowca wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz Spółki, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z akt sprawy. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d.- przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem sporny pojazd tego warunku nie spełniał. Ponadto, należy wskazać, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani oplata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Prawidłowo więc za to nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o jednoznacznie ustalony stan faktyczny i prawny, który nie budzi wątpliwości Sądu. W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Z tych powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o jednoznacznie ustalony stan faktyczny i prawny, który nie budzi wątpliwości Sądu. W toku postępowania nie doszło też do naruszenia art. 8 k.p.a. bowiem organy wnikliwie zbadały sprawę w każdym jej aspekcie. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji