I OPP 72/04

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Zbigniew Rausz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. C. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 35/04 w sprawie skargi J. C. na bezczynność Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie pomocy socjalnej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE OPP 72/04 U Z A S A D N I E N I E J. C. wniósł pismem z dnia 27 października 2004 r. z powołaniem się na przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie z jego skargi na bezczynność Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie pomocy socjalnej. Domagając się od Naczelnego Sądu Administracyjnego zobowiązania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie do niezwłocznego rozpatrzenia powyższej sprawy, J. C. zarzuty skargi skierował przeciwko sędziemu Grzegorzowi Jankowskiemu twierdząc, iż swym celowym i umyślnym działaniem nie dopuszcza on do rozpoznania sprawy "tworząc fałszerstwo i matactwo akt spraw". Potwierdzeniem tych zarzutów miałoby być postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12.X.2004 r. sygn. akt II SAB/Sz.35/04, którym Sąd odrzucił wniosek skarżącego o sprostowanie i uzupełnienie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 2 sierpnia 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu. Według postanowień art.2 ust.1 cyt. ustawy strona może wnieść skargę na przewlekłość postępowania sądowego, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy nastąpiła przewlekłość, wnosi się w toku postępowania w sprawie do sądu, przed którym toczy się postępowanie (art.5 ust.1 i 2 ustawy). Ustawa w art.6 ust.1 wymaga by skarga czyniła zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a także zawierała zgodnie z ust.2 tej normy żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. W przypadku niespełnienia przez skargę wymagań przewidzianych w art.6 ust.2 sąd właściwy do rozpoznania skargi odrzuca ją bez wezwania skarżącego do uzupełnienia braków skargi. W rozpatrywanym przypadku skarga wniesiona przez J. C. nie spełnia wymagań określonych w powołanym art.6 ust.2 ustawy. Skarga ta nie zawiera żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania sądowego – jak tego wymaga ustawa – ani też nie przytacza okoliczności, któreby uzasadniały żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania. Natomiast okoliczności przedstawione w skardze nie odnoszą się do przewlekłości postępowania sądowego w rozumieniu cytowanej ustawy. Przywołane w skardze postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12.X.2004 r., którym Sąd odrzucił wniosek J. C. o sprostowanie i uzupełnienie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 2.VIII.2004 r. i wyjaśnił niedopuszczalność takiego żądania w świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest okolicznością o jakiej stanowi ust.2 art.6 w/w ustawy uzasadniającą żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania sądowego. Z tych względów skargę wniesioną przez J. C. należało uznać za niedopuszczalną i na zasadzie art.9 ust.1 w/w ustawy z dnia 17.VI.2004 r. w związku z art.8 ust.2 tej ustawy i art.197 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – odrzucić.