II FSK 347/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA del. Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 561/08 wydanego w sprawie ze skargi W. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 11 sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Sygnatura akt II FSK 347/09 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 27 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę W. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że wystosowane do skarżącego wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało uznane za doręczone na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz § 9 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.), jednakże skarżący w terminie określonym w tym wezwaniu wpisu nie uiścił. W tej sytuacji skargę odrzucono zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. W wywiedzionej od powyższego postanowienia skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. przez bezpodstawne odrzucenie skargi wskutek oparcia się przez Sąd na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych, wynikłych z faktu niezawinionego nieodebrania korespondencji przez skarżącego. W uzasadnieniu podniósł, że nie otrzymał awiza przesyłki sądowej – być może wskutek zabrania go ze skrzynki pocztowej skarżącego przez osobę trzecią – a po uzyskaniu informacji w sekretariacie Sądu o zaistniałej sytuacji niezwłocznie uiścił wpis od skargi i złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że już dnia 8 grudnia 2008 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, a postanowieniem z dnia 12 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie termin ten skarżącemu przywrócił. Skargę kasacyjną sporządzono dopiero dnia 2 stycznia 2009 r., a wniesiono dnia 6 stycznia 2009 r. i pomimo wcześniejszego uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu oraz pomimo zapytania, wystosowanego w tej kwestii przez Sąd, nie cofnięto jej. Wnosząc skargę kasacyjną i kwestionując tym samym poprawność rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu przy wcześniejszym wnioskowaniu o przywrócenie terminu do dokonania czynności uiszczenia wpisu, skarżący sformułował dwa wnioski wzajemnie się wykluczające. Albo bowiem skarżący twierdzi, że nie doszło do uiszczenia wpisu z uchybieniem terminu – i wtedy zasadne jest kwestionowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi, albo też przyznaje, że uchybił terminowi do uiszczenia wpisu, ale twierdzi, że stało się to bez jego winy – i wtedy zasadne jest formułowanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Wskazana sprzeczność stanowiska skarżącego wymagała kolejnego odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do obydwu przedstawionych wniosków, przy czym rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu powinno nastąpić dopiero po ewentualnym uprawomocnieniu się postanowienia o odrzuceniu skargi, ponieważ gdyby skargi ostatecznie nie odrzucono z powodu nieuiszczenia wpisu w terminie, wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia tego wpisu stałby się bezprzedmiotowy. Tok czynności w badanej sprawie był odwrotny, ale stało się tak nie za przyczyną Sądu, ale wskutek kolejności składania przez skarżącego sprzecznych ze sobą wniosków procesowych, z których pierwszym był wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, niezwłocznie rozpoznany przez Sąd. Przechodząc do rozważenia zasadności skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skoro skarżący nie kwestionuje poprawności procedury awizowania przesyłki sądowej i w konsekwencji poprawności zastosowania art. 73 P.p.s.a. i § 9 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych, zarzut naruszenia art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. wynikający z niezawinienia nieodebrania korespondencji przez skarżącego, jest oczywiście chybiony. Skuteczność awizowania przesyłki sądowej nie jest uzależniona od stosowanego przez adresata sposobu odbierania korespondencji, to jest od tego, czy adresat korzysta z zainstalowanej na korytarzu skrzynki pocztowej oraz od tego, jak ta skrzynka jest zabezpieczona przed nieuprawnioną ingerencją osób trzecich, gdyż instalacja i odpowiednie zabezpieczenie takiego urządzenia należy do adresata, względnie do zarządcy budynku, w którym adresat zamieszkuje. Stosownie do art. 73 P.p.s.a. zawiadomienie o niemożności doręczenia pisma doręczyciel umieszcza w skrzynce na korespondencję (a gdy to nie jest możliwe – na drzwiach mieszkania adresata). Jeżeli doręczyciel wywiąże się z opisanego obowiązku, a w zakreślonym terminie adresat przesyłki nie podejmie, następuje skutek w postaci uznania przesyłki za doręczoną w dacie określonej według reguły zawartej w art. 73 P.p.s.a. W przypadku skarżącego doręczyciel ze wskazanego obowiązku wywiązał się, toteż opisany skutek nastąpił dnia 6 listopada 2008 r. W konsekwencji nieuiszczenie wpisu do dnia 13 listopada 2008 r. obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi, z tym, że podstawę prawną odrzucenia stanowił tylko przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. (a nie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., ponieważ § 1 cytowanego artykułu odnosi się do innych pism, niż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania i przewiduje skutek w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania, a nie jego odrzucenia; uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy). Jak już wspomniano, wywodzenie, iż do nieodebrania korespondencji i w konsekwencji do uchybienia terminu doszło wskutek okoliczności przez skarżącego niezawinionych, winno odbywać się w innym trybie i w oparciu o inną podstawę prawną. Z powyższych przyczyn wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a.