I SA/Wa 792/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz Protokolant Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. dnia [...] marca 2011 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia podziału nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Prezydent W. odmówił zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w W. przy ul.[...], uregulowanej w księdze wieczystej nr[...], którą stanowi zabudowana działka gruntu nr [...] o pow. [...] ha w obrębie[...], na działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha wykazane na mapie sytuacyjnej nieruchomości z projektowanym podziałem do rewindykacji i w sporządzonym do tej mapy wykazem zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki, przyjętymi do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia [...] października 2010 r. za nr ewidencyjnym [...], stanowiącymi załącznik do decyzji, w celu realizacji roszczeń wynikających z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. K. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że Prezydent W. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie podziału nieruchomości, którą stanowi zabudowana budynkiem działka gruntu nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. w celu realizacji roszczeń do gruntu dawnej nieruchomości hip. [...] wynikających z art. 7 wyżej wymienionego dekretu. Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew zarzutom skarżącego w świetle akt sprawy (mapa z projektem podziału działki nr [...]) granice dawnej nieruchomości hip. [...] obejmują również część obszaru działki nr [...] w granicach projektowanej do wydzielenia działki nr [...] o pow. [...] ha. W toku postępowania ustalono, że przedmiotowa działka znajduje się na obszarze układu urbanistycznego[...], wybudowanego w latach[...] , wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr[...]. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Konserwator Zabytków nie zezwolił na podział działki nr [...], co w ocenie Kolegium w pełni uzasadniało podjęcie decyzji o odmowie zatwierdzenia podziału przedmiotowej nieruchomości. Organ II instancji zaznaczył, że wyżej wymieniona decyzja dotychczas nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w postępowaniu wznowieniowym. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K. zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Kolegium powtórzyło jedynie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację organu I instancji nie podejmując nawet próby rozstrzygnięcia wątpliwości, czy część gruntu pod budynkiem przy ul. [...] rzeczywiście wchodzi w skład dawnej działki hipotecznej nr[...], a zatem, czy zaspokojenie roszczenia dekretowego musi skutkować koniecznością dokonania podziału gruntu pod tym budynkiem. W ocenie skarżącego nieuzasadnione jest przyjmowanie przez organy obu instancji, że część działki hipotecznej nr [...] jest obecnie zabudowana budynkiem przy ul. [...], gdyż obecny budynek przy ul. [...] jest tożsamy z budynkiem frontowym dawnej kamienicy. Hipoteza zaś, że budynek frontowy przy ul. [...], cofnął się od granicy swojej działki hipotecznej, aby na zwolnionym pasie gruntu o szerokości niespełna jednego metra powierzchni[...] m2 można było zbudować część budynku przy ul. [...] jest nietrafna. W ocenie skarżącego widoczna na załączonej do decyzji Prezydenta W. mapie sytuacyjnej rozbieżność pomiędzy długością frontu budynku oznaczoną na dziewiętnastowiecznym szkicu i długością wynikającą z pomiarów przeprowadzonych współcześnie i nie przekraczająca jednego metra może być wynikiem różnicy dokładności z jaką sporządzono oba dokumenty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrole nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Podziału nieruchomości można dokonać z urzędu wtedy, gdy jest on niezbędny do realizacji celów publicznych (art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste (art. 97 ust. 3 pkt 2) lub gdy podział nieruchomości ma nastąpić w celu, o jakim mowa w art. 95 ust. 3-5 (art. 97 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami). W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie podziału przedmiotowej nieruchomości, a więc działki nr [...] wszczęte zostało z urzędu w celu realizacji roszczeń do gruntu danej nieruchomości hip. [...] wynikających z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza, albo prezydenta miasta zatwierdzającego podział. W odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, decyzję o której mowa w ust. 1 wykonuje się po uzyskaniu pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na podział tej nieruchomości (ust. 1a). Skutkiem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości jest dokonanie na podstawie takiej decyzji zmian w zakresie oznaczenia nowo wydzielonych działek gruntu w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Podział zobrazowany jest w operacie podziałowym stanowiącym opracowanie geodezyjno- kartograficzne, który jest przyjmowany do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jednakże wywołuje on skutki prawne w postaci nowego oznaczenia wydzielonych działek gruntu w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej dopiero po zakończeniu podziału ostateczną decyzją administracyjną. Podział ewidencyjny nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków wymaga uzyskania pozwolenia od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na dokonanie podziału. Jak wynika z treści art. 96 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami uzyskanie pozwolenia organu konserwatorskiego musi nastąpić przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt podziału, a bez takiego pozwolenia decyzja ta nie może zostać wydana. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, że przedmiotowa działka nr [...] znajduje się na obszarze układu urbanistycznego [...] wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. Niesporna również jest okoliczność, że decyzją z dnia [...] października 2010 r. [...] Konserwator Zabytków nie zezwolił na podział przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym należy uznać, że brak zgody organu konserwatorskiego na podział działki nr [...] stanowi przesłankę uniemożliwiającą wydanie decyzji zatwierdzającej podział tej nieruchomości. W związku z czym organy prawidłowo orzekły o odmowie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów skargi należy uznać je za całkowicie chybione. Należy bowiem mieć na uwadze, że projekt podziału działki nr [...] stanowiący załącznik do decyzji organu I instancji sporządzony został przez geodetę uprawnionego J.P. i przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia [...] października 2011 r. za nr ewidencyjnym [...]. Z mapy projektu podziału wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że dawna nieruchomość hip. [...] obejmuje część obecnej działki nr [...] o pow. [...] m2. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania prawidłowości sporządzenia mapy z projektem podziału, a zarzuty skargi w tym zakresie uznał za gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami. Przeciw dowodem nie może bowiem być ani dziwiętnastowieczny szkic, ani dokumentacja z końca lat czterdziestych ubiegłego wieku, na które powołuje się skarżący, ponieważ organ prowadzący postępowanie administracyjne w zakresie podziału nieruchomości zobligowany jest do brania pod uwagę aktualnego oznaczenia ewidencyjnego nieruchomości. Wynikiem bowiem ewentualnego ewidencyjnego podziału nieruchomości jest ewidencyjna zmiana jej oznaczenia i dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie zarówno oznaczenia nieruchomości, jaki i opisu oraz oznaczenia granic ewidencyjnych działek gruntu wchodzących w skład nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.