I SA/Kr 320/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - skargę oddala - UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] lutego 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] listopada 2019r., nr [...] w sprawie odmowy Z. Sp. z o. o. w R. wszczęcia postępowania w sprawie skargi. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku ww. Spółki na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] grudnia 2018r., nr [...] wystawionych przez wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś. na należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od X/2018 do 11/2019r. (prawidłowo: za okres od X/2013 do II/2014 – postanowienie z dnia [...] marca 2020r., nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej) na łączną kwotę należności głównej 239.346,00 zł. Odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono Spółce w dniu [...] lutego 2019r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Pismem z dnia [...] stycznia 2019r. Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia [...] lutego 2019r., nr [...] organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w kwestii złożonych zarzutów. Postanowieniem nr [...] organ egzekucyjny, działając na mocy art. 35 § 1 w zw. z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne. Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem, Spółka w dniu [...] lutego 2019r., złożyła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. zażalenie. Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019r., nr [...]utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Spółka nie wnosiła skargi na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019r., nr [...] wierzyciel zajął stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel uznał za uzasadniony zarzut dotyczący wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...], natomiast pozostałe zarzuty dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] uznał za nieuzasadnione. Postanowienie zostało doręczone Spółce w dniu [...] marca 2019r. Spółka nie złożyła zażalenia na postanowienie wierzyciela. Dysponując ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...] maja 2019r., nr [...] uznał za uzasadniony zarzut dotyczący wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] i umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie powyższego tytułu wykonawczego. Jednocześnie uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący tytułu wykonawczego nr [...] tj. prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Postanowienie zostało doręczone Spółce w trybie art. 44 k.p.a. Spółka nie wniosła zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie. W dalszej kolejności, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., przekazał akta prowadzonego postępowania wobec Spółki, zgodnie z właściwością Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. Z uwagi na fakt, że postanowienie w sprawie zarzutów stało się ostateczne, ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., postanowieniem z dnia [...] września 2019r., nr [...] podjął więc zawieszone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Powyższe postanowienie zostało doręczone Spółce w dniu [...] września 2019r. Pismem z dnia [...] października 2019r. Spółka wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. pismo zatytułowane "Skarga na postanowienie". W treści pisma wskazano, że jest to skarga na postanowienie z dnia [...] września 2019r., nr [...]dotyczące podjęcia zawieszonego "postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...].02.2019r." Postanowieniem z dnia 12 listopada 2019r. Nr [...] Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w K. odmówił wszczęcia postępowania dotyczącego skargi na ww. postanowienie z dnia 19 września 2019r., w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podano, że odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie podania, w treści którego, wniesiono skargę. Postanowienie zostało doręczone spółce w dniu 20 listopada 2019r. Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem, Spółka w dniu 27 listopada 2019r., złożyła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. zażalenie. W złożonym zażaleniu Spółka wskazała, że wnosi "zażalenie na brak wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego dokonanego przez Urząd Skarbowy w Z. (...)". W dalszej części zażalenia zarzucono, że postępowanie egzekucyjne wobec Spółki prowadzone było przez niewłaściwy organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Podniesiono ponadto, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. nie miał prawa prowadzić postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], ponieważ nie zamieścił w nim klauzuli wykonalności. Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego w sprawie, organ II instancji wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2020r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się, m.in. na treść art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a §1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w danej sprawie. Rozstrzygnięcie odmawiające wszczęcia postępowania jest rozstrzygnięciem formalnym. Organ II instancji wskazał także na treść art. 57 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Zgodnie z ww. przepisem, organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego. Jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych. Organ zażaleniowy wskazał, że z uwagi na fakt, iż postanowienie w sprawie zarzutów stało się ostateczne, ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem DIAS, organ I instancji, działając zgodnie z ww. przepisem zobligowany był więc do podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, wydanego w formie postanowienia - postanowienie z dnia [...] września 2019r., nr [...]. Równocześnie w postanowieniu wskazano, że nie przysługuje na nie zażalenie. Skoro u.p.e.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, poprzez wniesienie zażalenia, to tym bardziej nie jest możliwe wniesienie na nie skargi. Odnosząc się natomiast do zarzutów Spółki zawartych w zażaleniu, organ zażaleniowy podkreślił, że wykraczają one poza zakres zażalonego postanowienia. Skoro bowiem organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, to w zażaleniu można byłoby jedynie kwestionować zasadność tej odmowy, a nie kwestie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty były przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W konsekwencji, DIAS uznał, że rozpatrywanej sprawie, zasadne zatem było wydanie przez organ I instancji, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w trybie art. 61a § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca ww. postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 2 i art 7 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasad legalizmu i demokratycznego państwa prawnego, - wady prawne dokumentu postanowienia zaskarżonego, - art. 65 § 1 k.p.a., - art. 212 o.p., który mówi, że skutki prawne dla podatnika i dla urzędu, powstają z chwilą dostarczenia stronie postępowania danego rozstrzygnięcia, - art. 120 o.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy i uzasadnienie ww. zarzutów. Wskazano też na fakt, że organ II instancji błędnie podał daty okresów podatku VAT dotyczących tytułów egzekucyjnych do zawieszonych postępowań egzekucyjnych, powinna być data: X 2013r. do II 2014r. W oparciu o powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] listopada 2019r., nr [...] uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] września 2019r., nr [...] zasądzenie kosztów postępowania, według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga Z. Sp. z o. o. w R. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2020r., nr [...] którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] listopada 2019r., nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie zaś z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy ustawy (t.j. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Analizowany przepis wskazuje dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszej z tych przesłanek k.p.a. nadaje wymiar podmiotowy (wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną), a drugiej wymiar przedmiotowy (zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania). Druga z tych przesłanek nie została w art. 61a § 1 k.p.a. dookreślona. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że ustalenie jej znaczenia, wymaga odniesienia się do regulacji dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji. Celem bowiem instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest uniemożliwienie prowadzenia takiego postępowania, którego rezultat (akt rozstrzygający sprawę co do istoty - decyzja lub postanowienie) byłby obarczony wadą istotną. Przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (np. stan zawisłości sprawy w postępowaniu wszczętym uprzednio, istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę, tj. stan rei iudicatae, bądź wystąpienie z wnioskiem, który nie może być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej, żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw). Na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. Zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. kreuje zatem po stronie organu obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy zgłoszonego żądania pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanek uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Natomiast zgodnie z art. 57 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego. Jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych. Cytowany art. 57 u.p.e.a., reguluje zasady podjęcia zawieszonego postępowania. Czynność ta ma charakter obligatoryjny i zasadniczo jest konsekwencją ustania przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Stroną uprawnioną do żądania podjęcia zawieszonego postępowania jest wierzyciel, a ustawa wprost nie określa czasu, w jakim postępowanie egzekucyjne może pozostawać w zawieszeniu. Ustawa egzekucyjna w art. 57 nie określa wprost wszystkich okoliczności powodujących ustanie przyczyn zawieszenia postępowania i nie odnosi się do przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a. W tym zakresie należy kierować się generalną dyrektywą, zgodnie z którą, podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje po ustaniu przyczyny zawieszenia. Wyjątkowo w art. 57 § 2 i 3 u.p.e.a. reguluje podjęcie zawieszonego postępowania w związku ze śmiercią zobowiązanego (art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Wskazana powyżej konstrukcja nakłada konieczność określenia przesłanki podjęcia postępowania indywidualnie w odniesieniu do każdej podstawy zawieszenia. Z zestawienia art. 17 § 1, art. 57 § 1 oraz art. 56 § 3 u.p.e.a. wynika, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. Ustawa wyraźnie wskazała zaskarżalność tylko postanowienia organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania (art. 56 § 4 u.p.e.a.) – (por. Piotr Pietrasz, Komentarz do art. 57 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania powstaje nie tylko wówczas, gdy ustępuje przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, ale także w chwili stwierdzenia przez organ braku przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, czyli w sytuacji, gdy przyczyna taka w ogóle nie istnieje (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 października 2017r., sygn. akt III SA/Łd 1076/16). Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne, w ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organy prawidłowo uznały, że ziściła się przesłanka przedmiotowa do odmowy wszczęcia postępowania. Jak już wskazano, przesłanka ta jest spełniona, jeżeli przepisy prawa materialnego nie dają podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w sprawie (por. wyrok SN z dnia 9 września 2015r., III UK 16/15; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2018r., II OSK 2691/16; wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2018 r., II SA/Kr 1095/18). W kontrolowanej sprawie z uwagi na fakt, że postanowienie w sprawie zarzutów stało się ostateczne, ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., działając zgodnie z ww. przepisami, zobligowany był do podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Prawidłowo zatem, postanowieniem z dnia [...] września 2019r., nr [...] podjął zawieszone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2018r., nr [...], wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś. Zauważyć jednocześnie należy, że w postanowieniu tym wskazano, iż nie przysługuje na nie zażalenie. W kontekście powyższego, słusznie wskazał organ egzekucyjny, że skoro ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, poprzez wniesienie zażalenia, to tym bardziej nie jest możliwe wniesienie na nie skargi. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, rację ma Dyrektor Izby Administracji Skarbowej twierdząc, że wykraczają one poza zakres kontrolowanego postanowienia. Skoro bowiem organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, to w zażaleniu można byłoby jedynie kwestionować zasadność tej odmowy, a nie kwestie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że zarzuty były przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W badanej sprawie, zasadne zatem było wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w trybie art. 61a § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do argumentów skargi, zawartych w punktach 1-5, zauważyć trzeba, że zarzuty naruszenia art. 2 i art 7 Konstytucji RP, art 65 § 1 k.p.a., art. 212 i art 120 o.p. są bezzasadne, a Spółka wiąże je z odmową wszczęcia postępowania w sprawie skargi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że kontrolowane postanowienie organu I i II instancji oparte było, jak już wcześniej akcentowano, na przepisach wynikających z ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz z ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie, jak zdaje się rozumieć strona skarżąca, z przepisów Ordynacji podatkowej. Ponadto wskazać należy, że Spółka, wskazując na naruszenie powołanych przepisów nie sprecyzowała, na czym ich naruszenie polegało. Jednocześnie w odniesieniu do błędnego wskazania okresów podatku VAT w zaskarżonym postanowieniu – Sąd wskazuje, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] marca 20120r., [...[ sprostował oczywistą omyłkę w tym zakresie. Należy również podkreślić, że pomyłka w postanowieniu nie miała wpływu na jego rozstrzygnięcie. Reasumując, Sąd wskazuje również, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi zażaleniowemu, że nie dokonał oceny szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia. W swoim postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a postanowienie spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a. Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, że art. 18 u.p.e.a. wyraża zasadę jedynie pomocniczego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które należy stosować nie wprost, lecz odpowiednio. Wyjaśnić należy, że z uwagi na specyfikę postępowania egzekucyjnego, organy obu instancji w sposób adekwatny do przedmiotowej sprawy, oparły postępowanie na przepisach i zasadach, wynikających z k.p.a. W ocenie Sądu, poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. oraz u.p.e.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy. Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając, poddane sądowej kontroli postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Ponadto Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu, naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się wystąpienia okoliczności, naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.