I OZ 1870/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1236/15 zmieniające zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 maja 2016 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o odpis kart nr 44a, 44b, 44c i 44 akt sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 maja 2016 r., pełnomocnik strony skarżącej wezwany został do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 28 zł, za odpis pisma z dnia 4 kwietnia 2016 r. oraz odpis wyroku wraz z uzasadnieniem z dnia 16 lutego 2016 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 19 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 165 w związku z art. 167 P.p.s.a. zmienił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 maja 2016 r. w ten sposób, że wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia opłaty w kwocie 4 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku z dnia 16 maja 2016 r. bez rozpoznania. Sąd wskazał, że zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych, za kopie i wydruki dokumentów z akt sprawy sądowoadministracyjnej wydawane na wniosek, pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 2 zł za każdą stronę kserokopii lub wydruku. Sąd stwierdził, że skarżący wezwany został do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości niewspółmiernej do ilości żądanych kopii, bowiem zgodnie z żądaniem pełnomocnika należało sporządzić kserokopię dwóch stron koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru (łącznie dwie kopie), wobec czego kwota, którą winien uiścić pełnomocnik wynosi 4 zł. W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącej podniósł, że jest ono błędne. Wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie powołał się na żadną zmianę okoliczności faktycznych sprawy, jak i w obowiązujących przepisach prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Stosownie do art. 195 § 2 w zw. z art. 198 P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji w wyniku wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 maja 2016 r. uznał, że pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości niewspółmiernej do ilości żądanych kopii. A zatem, w takiej sytuacji, Sąd winien zastosować art. 195 § 2 w zw. z art. 198 P.p.s.a. Stwierdzić bowiem trzeba, że zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 maja 2016 r. było uzasadnione. W sprawie nie nastąpiły bowiem zmiany okoliczności, o których mowa w art. 165 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo określił kwotę opłaty kancelaryjnej w kwocie 4 zł (za dwie kopie), wobec czego nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji