I GSK 645/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1349/13 w sprawie ze skargi K. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE I Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. (sygn. akt V SA/Wa 1349/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), oddalił skargę K. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]), którym organ ten stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] grudnia 2012 r. o ustaleniu wysokości nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wypłaconej skarżącej spółce do wniosku WPR1 nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Organ ten wskazał, że decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] grudnia 2012 r. została tego samego dnia doręczona skarżącej spółce oraz jej pełnomocnikom: adwokatowi Ł. M. i radcy prawnemu K. G. W dniu [...] stycznia 2013 r. do Agencji Rynku Rolnego wpłynęło odwołanie od wspomnianej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postępowanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu zostało umorzone przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z [...] lutego 2013 r., utrzymanym następnie w mocy postanowieniem tego organu z [...] marca 2013 r. W takiej sytuacji wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister, działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a."), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] grudnia 2012 r. Organ administracji wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przepisy regulujące kwestie terminu składania pism w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych dotyczących obrotu towarowego z zagranicą, tj. art. 129 k.p.a. i art. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. Nr 97, poz. 963, ze zm.). Wyjaśnił przy tym, że drugi z przywołanych przepisów wyłącza zastosowanie instytucji przywrócenia terminu uregulowanej w art. 58 - 60 k.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd wskazał, że postępowania w zakresie administrowania obrotem z zagranicą towarami rolnymi prowadzi Agencja Rynku Rolnego, zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 633, ze zm.). Odwołanie skarżącej dotyczyło decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] grudnia 2012 r., dotyczącej ustalenia nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej, a więc niewątpliwie sprawy dotyczącej obrotu towarowego z zagranicą rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. W związku z tym Sąd uznał, że przy rozstrzyganiu tej sprawy miała zastosowanie m.in. ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. Nr 97, poz. 963, ze zm.), w tym jej art. 4, który wyłącza stosowanie niektórych przepisów k.p.a., w szczególności art. 58 - 60. W ocenie Sądu pierwszej instancji, prawidłowe było stanowisko organu administracji, że skarżąca spółka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Termin ten - zgodnie z art. 129 k.p.a. i art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą - upłynął w dniu [...] stycznia 2013 r., zaś pismo stanowiące odwołanie zostało sporządzone i wpłynęło do Agencji Rynku Rolnego w dniu [...] stycznia 2013 r. W takiej sytuacji organ miał obowiązek wydania postanowienie zgodnego z treścią art. 134 k.p.a., tj. stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia. Sąd stwierdził jednocześnie, że postępowanie w przedmiocie złożonego wraz z odwołaniem wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostało ostatecznie umorzone jako bezprzedmiotowe postanowieniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2013 r., a trafność podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia podzielił WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 1348/13 oddalił skargę spółki na tamto postanowienie. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zawarta w przywołanym wyroku ocena prawna (odnośnie do braku podstaw zastosowania w sprawie odwołania spółki instytucji przywrócenia terminu do wniesienia tegoż odwołania) - z mocy art. 153 p.p.s.a. - wiąże sąd i organ w sprawie ustalenia legalności zaskarżonego postanowienia. II Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła K. S.A. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą poprzez nieuprawnione zastosowanie art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą i uznanie, że wyłączenia z zastosowania przepisów k.p.a., a w szczególności wyłączenie z zastosowania art. 58 - 60 k.p.a. przewidziane w art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą znajdują zastosowanie w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że ustawa o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą reguluje dwie grupy spraw: 1) sprawy, o jakich mowa w Dziale II tej ustawy pt. "Obrót towarami z krajami trzecimi dokonywany na podstawie przepisów prawa wspólnotowego" (dotyczące wydawania pozwoleń ramach środków handlowych ustanowionych przez Wspólnotę m.in. o: dopuszczeniu towaru do obrotu na obszarze celnym Wspólnoty, wywozie towaru z obszaru celnego Wspólnoty z zastosowaniem refundacji) oraz 2) sprawy wymienione w Dziale III ustawy pt. "Środki administrowania obrotem towarami z zagranicą" (dotyczące udzielania pozwoleń w ramach środków administrowania obrotem towarowym z zagranicą w postaci automatycznej rejestracji, kontyngentów i zakazów). Zdaniem spółki, tylko w sprawach pozwoleń oraz środków administrowania obrotem towarowym z zagranicą będzie miał zastosowanie katalog wyłączeń przepisów k.p.a., o którym mowa w art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą. Przedmiotowa sprawa tych kwestii nie dotyczyła, a zatem do jej rozpoznania powinna znaleźć zastosowanie wyłącznie ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 633, ze zm.), a tym samym katalog wyłączeń, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy (w tym zakresie autor skargi kasacyjnej przywołał kilka orzeczeń WSA w Warszawie, m.in. wyrok z 4 lutego 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 1242/10 i wyrok z 5 kwietnia 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2554/10). W ocenie strony skarżącej, Sąd pierwszej instancji powinien również dokonać wykładni celowościowej wyłączeń przepisów k.p.a. w ustawie o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, mając na uwadze zamiary ustawodawcy wyrażone w uzasadnieniu projektu tej ustawy. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 tego przepisu, której w tej sprawie nie stwierdzono. Zważywszy na powyższe skarga kasacyjna jest niezasadna. Przede wszystkim całkowicie chybiony jest zarzut, iż wadliwie przyjęto, że w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem znajduje zastosowanie wyłączenie przepisów art. 58-60 k.p.a. Wobec tego rodzaju zarzutu zwrócić należy uwagę na to, że przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie nie było postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, lecz postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podstawą prawną wydania tego rodzaju postanowienia był art. 134 k.p.a. Natomiast podstawą faktyczną tego rozstrzygnięcia było właśnie ustalenie, że postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jako bezprzedmiotowe zostało umorzone i - jak stwierdził Sąd pierwszej instancji - skarga na to postanowienie została oddalona w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1348/13. Sąd pierwszej instancji wyraźnie przy tym podkreślił, że kwestia dotycząca przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu – tj. art. 58 k.p.a. – została oceniona w wyżej wskazanym wyroku WSA w Warszawie i zawarta w nim ocena prawna z mocy art. 153 p.p.s.a. jest wiążąca w zakresie legalności tegoż postanowienia. Dodać w tym miejscu jedynie należy, że skarga kasacyjna od powyższego wyroku WSA w Warszawie została oddalona w sprawie o sygn. akt I GSK 634/11. Zatem Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - mając na względzie, że uprzednio w sprawie zostało wydane ostateczne postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - wydał przedmiotowe postanowienie, którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podstawą faktyczną tego rodzaju rozstrzygnięcia było jednocześnie ustalenie, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji ustalającej wysokość nienależnie pobranych środków z uchybieniem terminu do jego wniesienia, określonym w art. 129 k.p.a. Z tych też przyczyn Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że art. 58 k.p.a. nie stanowił w istocie podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia. Wobec tego zarzut naruszenia art. 58-60 k.p.a. w zakresie sformułowanym w skardze kasacyjnej jest całkowicie chybiony, gdyż nie znajduje związku z wydanym w tej sprawie rozstrzygnięciem. Natomiast zwrócić należy uwagę na to, że organ odwoławczy wydając postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania wskazał również, że przy ocenie, czy termin z art. 129 k.p.a. został zachowany należy uwzględnić, iż z mocy art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą został wyłączony art. 57 § 5 k.p.a. Stanowiskowo to zaakceptował Sąd pierwszej instancji, podkreślając, że w rozpoznawanej sprawie znajduje zastosowanie art. 4 ww. ustawy, dotyczący m.in. terminu do wniesienia odwołania od decyzji I instancji. W tym kontekście zatem należy ocenić zarzut zawarty w petitum skargi kasacyjnej, w którym podnosi się nieuprawnione zastosowanie art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym zagranicą. Zarzut ten jest jednakże także chybiony. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą ustawa ta określa zasady administrowania obrotem towarami z zagranicą oraz, w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego, zasady obrotu towarami z krajami trzecimi dokonywanego na podstawie przepisów tego prawa. Według art. 2 pkt 5 ww. ustawy, obrót towarami z zagranicą oznacza przywóz towarów pochodzących z kraju trzeciego na obszar celny Wspólnoty lub wywóz towarów do kraju trzeciego z obszaru celnego Wspólnoty niezależnie od sposobu ich przemieszczania przez granicę, a także związane z tym nadawanie upoważnień podmiotom dokonującym takiego obrotu w zakresie towarów rolno-spożywczych. Natomiast w myśl art. 2 pkt 13 tejże ustawy określenie "kraj trzeci" oznacza kraj niebędący członkiem Wspólnoty Europejskiej. Jednocześnie z treści ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą wynika, że ma ona zastosowanie m.in. do spraw, w których jest wymagane uzyskanie pozwolenia na wywóz towaru z obszaru celnego Wspólnoty z zastosowaniem refundacji (art. 3 ust. 1 pkt 4 tej ustawy). Z kolei w myśl art. 4 omawianej ustawy z zastrzeżeniem warunków i zasad określonych w przepisach prawa wspólnotowego, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 10, art. 57 § 5, art. 58-60, art. 75, art. 76 § 2 i 3, art. 77 § 2-4, art. 78-88 oraz art. 97-103. Z powyższych uregulowań wynika zatem, że przepisy ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą stanowią uzupełnienie regulacji zawartych w prawie wspólnotowym w zakresie odnoszącym się do obrotu towarami z krajami trzecimi dokonywanego na podstawie przepisów prawa wspólnotowego. Taki wniosek wynika też z uzasadnienia projektu omawianej ustawy, w którym podkreślono, że jej celem jest umożliwienie wykonywania przepisów prawa wspólnotowego dotyczących obrotu towarami z krajami trzecimi (druk sejmowy nr 2704, Sejm RP IV kadencji). Nie oznacza to jednak, jak sugeruje skarżąca, że przepis art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą dotyczy jedynie postępowań administracyjnych związanych z wydawaniem decyzji administracyjnych, o jakich mowa w art. 3 ust. 1, art. 5, art. 8a, art. 25 i art. 39a tej ustawy. Prawem wspólnotowym, o którym stanowi art. 1 ust. 1 i art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, jest m.in. rozporządzenie Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. Urz. L 186 z dnia 17 lipca 2009 r., s. 1 z późn. zm.; dalej powoływane jako "rozporządzenie nr 612/2009"), które zastąpiło poprzednio obowiązujące w tej materii rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. Urz. WE L 102 z dnia 17 kwietnia 1999 r., str. 11; dalej powoływane jako "rozporządzenie nr 800/1999"). Powołane rozporządzenie nr 612/2009 ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych na określone produkty. Przewiduje m.in. wypłatę refundacji w przypadku wywozu produktów ze Wspólnoty do krajów trzecich, w szczególności w przypadku wywozu cukru. Przepisy rozporządzenia nr 612/2009 zasadniczo zawierają materialnoprawne uregulowania dotyczące uprawnienia do refundacji, jak również zwrotu nienależytej refundacji wywozowej oraz kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o refundację nienależną (tytuły II, IV). Jednakże przepisy rozporządzenia nr 612/2009 nie zawierają szczegółowych zasad (procedur) regulujących postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej oraz nałożenia kar pieniężnych, gdyż realizacja tych procedur należy do państw członkowskich. Oznacza to, że w zakresie uzupełniającym w stosunku do prawa wspólnotowego należy stosować przepisy ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, gdyż przepisy tej ustawy, co wyraźnie wynika z jej art. 4, uzupełniają regulacje wspólnotowe. Powyższy wniosek wynika także z ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Otóż art. 7 ust. 1 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych stanowi, że jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Przepisem szczególnym (czyli odrębnym) w stosunku do powołanego wyżej art. 7 ust. 1 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych jest właśnie art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, który wskazuje w jakim zakresie w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z wymienionymi w tym przepisie wyłączeniami. Natomiast przepis art. 11 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych określa jedynie jakie zadania realizuje Agencja, przy czym w ust. 1 pkt 5 tego przepisu wskazano, że Agencja m.in. prowadzi postępowanie w zakresie administrowania obrotem z zagranicą towarami rolnymi w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Z kolei z art. 13 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 tej ustawy wynika, że Prezes Agencji ustala w drodze decyzji administracyjnej kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków przeznaczonych na realizację Wspólnej Polityki Rolnej a także kar administracyjnych, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5e. Jednakże materialnoprawne przesłanki zwrotu kwoty nienależnie otrzymanej łącznie z karą pieniężną zostały uregulowane w tytule IV rozdziale 2 pt. "Kary i zwrot kwot nienależnie wypłaconych" rozporządzenia nr 612/2009. Te ostatnio powołane przepisy prawa wspólnotowego nie określają szczegółowych zasad postępowania mającego na celu określenie kwoty nienależnie wypłaconej oraz nałożenia kary pieniężnej w związku z przyznaną i wypłaconą refundacją wywozową w oparciu o udzielone uprzednio pozwolenie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą. Stosowne zasady postępowania zostały zatem uregulowane w art. 4 tej ostatnio wymienionej ustawy w zakresie dotyczącym obrotu towarami z krajami trzecimi dokonywanym na podstawie przepisów prawa wspólnotowego, tak jak w art. 11 tejże ustawy określono jakie przepisy postępowania znajdują zastosowanie w zakresie odnoszącym się do środków administrowania obrotem towarowym z zagranicą. Pogląd, że przepisy ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą oraz ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych, a także rozporządzenia nr 612/2009 (czy też obowiązującego wcześniej rozporządzenia nr 800/1999) nie wykluczają się wzajemnie, zaś art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarami z zagranicą jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 7 ust. 1 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych, należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki: z dnia 16 marca 2011 r. o sygn. akt I GSK 50/10 i I GSK 51/10; z dnia 8 maja 2012 r. o sygn. akt I GSK 206/11 i I GSK 233/11; z dnia 25 września 2015 r. o sygn. akt I GSK 107/14 - treść tych wyroków jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpoznawanej sprawie odwołanie skarżącej dotyczyło decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego, której przedmiotem było ustalenie nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wypłaconej przez Agencję Rynku Rolnego. Jak wynika z powyższych rozważań, przedmiotowa sprawa dotyczy szeroko rozumianego obrotu towarowego z krajami trzecimi dokonywanego na podstawie przepisów prawa wspólnotowego. Oznacza to, że w sprawie znajdują zastosowanie zarówno przepisy rozporządzenia nr 612/2009, ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą, a także przepisy k.p.a. ze stosownymi wyłączeniami przewidzianymi w powołanym wyżej art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą. Tym samym zarzut o nieuprawnionym zastosowaniu w sprawie art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą należało uznać za niezasadny. Skoro bowiem w art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą ustawodawca przyjął, że przepisów art. 10, art. 57 § 5, art. 58-60, art. 75, art. 76 § 2 i 3, art. 77 § 2-4, art. 78-88 oraz art. 97-103 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się, to stanowisko Sądu pierwszej instancji akceptujące pogląd organu, że przepisy art. 57 § 5 k.p.a. nie miał w sprawie zastosowania - należało uznać za prawidłowe. Nie sposób zatem uznać, że Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane w petitum skargi kasacyjnej przepisy art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., skoro dokonał kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, których ewentualne naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przyczyn wskazanych wyżej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.