II SAB/Lu 91/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie niezałatwienia zażalenia z dnia 1 października 2007 r. na bezczynność organu I instancji p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez T. W. jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegająca na nierozpoznaniu jej zażalenia z dnia 1 października 2007 r. na niezałatwienie w terminie przez organ I instancji wniosku z dnia [..]. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ppsa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzeczenia w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 powołanego przepisu, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Organ, do którego T. W. wniosła w trybie art. 37 kpa zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy przez organ I instancji zobowiązany jest je rozpoznać i wydać stosowne postanowienie. Oczywiste więc jest, że nie zachodzi przypadek określony w pkt 1, gdyż rozpoznanie zażalenia nie wiąże się z wydaniem decyzji. Postanowienie wydawane w tym trybie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończy postępowania w sprawie, jak również nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie zachodzą więc przypadki, o których mowa w pkt 2 i 3. Postanowienie takie nie należy też do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Zatem zarzucona przez T. W. bezczynność organu nie odnosi się do żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Czyni to, w świetle art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, skargę niedopuszczalną, która podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. OZ 1605/06 – nie publik.). Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.