II SA/Go 414/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Monika Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Rady Miasta K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasad nabywania i zbywania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania i wynajmowania I. umarza postępowanie w części dotyczącej zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w zakresie stwierdzenia nieważności § 4 ust. 6 uchwały nr [...] Rady Miasta K. w sprawie zasad nabywania i zbywania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony, II. w pozostałej części skargę oddala. UZASADNIENIE W dniu [...] Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zasad nabywania i zbywania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony. Jako podstawa prawna powołanej uchwały wskazane zostały przepisy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.), w związku z art. 37 ust. 3, art. 70 ust. 4, art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.). W § 1 uchwały Rada Miejska wskazała, że określa ona zasady nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, a także w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, której przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Wojewoda Lubuski rozstrzygnięciem nadzorczym [...], na podstawie art. 91 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, stwierdził nieważność wymienionej wyżej uchwały w części dotyczącej: – § 4 ust. 6 i ust. 7 lit. c; – §5 ust. 1 i ust. 3 pkt a, b, c, h; – § 5 ust. 4 W uzasadnieniu organ nadzorczy wskazał między innymi, że określone przez Radę Miejską w przedmiotowej uchwale okoliczności, zezwalające na zwolnienie z obowiązku przeprowadzenia przetargu w przypadku zawierania umów dzierżawy czy najmu, nie pokrywają się z przesłankami unormowanymi w art. 37 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co z kolei prowadzi do istotnego naruszenia art. 37 ust. 4 tej ustawy - (§ 4 i § 5 uchwały Rady Miejskiej). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze złożyła Rada Miasta K., reprezentowana przez radcę prawnego E.K., która zaskarżyła to rozstrzygnięcie w całości i zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa, tj: 1) art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm. ) w związku z art. 61 § 1 i 4 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego jeden dzień po podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania nadzorczego, co w sposób oczywisty uniemożliwiło skarżącemu obronę swoich praw; 2) art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a cytowanej ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że Rada Miasta K. nie mogła określić zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony w sposób odmienny niż określony literalnie w art. 37 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami; 3) art. 37 ust. 2 i 4 oraz 70 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.) poprzez przyjęcie, że gmina nie może dokonać modyfikacji przepisów ustawowych oraz przyjęcie, że odstąpienie od obowiązkowego przetargowego trybu zawarcia umów użytkowania, najmu lub dzierżawy może nastąpić tylko w sytuacji ziszczenia się któreś z przesłanek z art. 37 ust. 2 i 3, co oznacza konieczność ich modyfikacji, a tym samym powoduje, że rozstrzygnięcie nadzorcze, zawiera, nie dającą się pogodzić, sprzeczność wewnętrzną; 4) art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) poprzez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała jest sprzeczna z prawem. Ponadto skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz obciążenie Wojewody Lubuskiego kosztami postępowania w sprawie, w tym kosztami zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o uwzględnienie skargi w odniesieniu do § 4 ust. 6 przedmiotowej uchwały, w pozostałej zaś części o oddalenie skargi. Organ nadzorczy stwierdził, iż podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty są bezzasadne, za wyjątkiem ww. paragrafu. Ponadto Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko zgodnie z którym, odwołanie się w art. 37 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami do odpowiedniego stosowania ust. 1 powoduje, że do zawierania umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas dłuższy niż trzy lata ust. 1 będzie miał zastosowanie wprost, zatem również z zastrzeżeniami, o których mowa w ust. 2 i 3 tego artykułu, bowiem ust. 1 na nie powołuje się. Natomiast ust. 2 i 3 będzie miał odpowiednie zastosowanie przy wyrażaniu zgody, o której mowa w zdaniu drugim ust. 4. Jednocześnie organ wskazał, iż w żadnym razie, przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstaw do kreowania przesłanek bezprzetargowego obrotu nieruchomości w tym ich najmu, dzierżawy czy użytkowania nie mieszczących się w ustawowym katalogu zamkniętym takich przesłanek. Przekazanie pewnych spraw do kompetencji rady gminy, zdaniem Wojewody, jest wyjątkiem, który musi być interpretowany ściśle i nie może prowadzić do swobodnej regulacji przez radę w drodze uchwał spraw dotyczących nieruchomości komunalnych z pominięciem zapisów ustaw szczególnych w tym ustawy o gospodarce nieruchomościami. Decyzją [...] Wojewoda Lubuski, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił przedmiotowe rozstrzygnięcie nadzorcze w części dotyczącej stwierdzenia nieważności § 4 ust. 6 uchwały Rady Miasta K. z dnia 27 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w zakresie objętym ostatecznie sprecyzowanymi przez skarżącą Radę Miasta K. zarzutami, nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżonemu orzeczeniu nie można postawić zarzutu, iż zostało wydane z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W myśl przepisu art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1270, ze zm. ) podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy. Na wstępie należy wskazać, iż wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada legalności działań organów władzy publicznej oznacza, iż działają one na podstawie i w granicach prawa. Samorząd terytorialny nie ma prawa do samoistnego, czyli nie mającego podstawy w normie ustawowej, ukształtowania podstaw prawnych własnego działania. Wobec tego zarzut naruszenia przez zaskarżone rozstrzygnięcia art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm. ) nie jest zasadny. Zbywanie nieruchomości Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego (nieruchomości publicznych) następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, co wynika już z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) – zwana dalej "u.g.n.". Przez zbywanie albo nabywanie nieruchomości, zgodnie z art. 4 pkt 3b u.g.n. - należy rozumieć dokonywanie czynności prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste. Od przetargu można jednak odstąpić na zasadach określonych w art. 37 ust. 2 i 3 u.g.n. W ustępie 2 art. 37 u.g.n. ustawodawca wymienił taksatywnie sytuacje, kiedy zbycie nieruchomości następuje bez przetargu. Podstawę wydania uchwały nr [...] Rady Miasta K. w sprawie zasad nabywania i zbywania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony stanowił między innymi art. 37 ust. 3 u.g.n. W myśl tego przepisu wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a odpowiednia rada lub sejmik - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, mogą zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej albo innych celów publicznych, jeżeli cele te będą realizowane przez podmioty, dla których są to cele statutowe i których dochody przeznacza się w całości na działalność statutową. Przepis ten stosuje się również, gdy sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz osoby, która dzierżawi nieruchomość na podstawie umowy zawartej co najmniej na 10 lat, jeżeli nieruchomość ta została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę. Przepisu tego nie stosuje się, w przypadku gdy o nabycie nieruchomości ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający powyższe warunki. Przepis art. 37 ust. 3 u.g.n. może stanowić samodzielną podstawę do rozporządzania ww. gruntami w formie bezprzetargowej, jednak pod pewnymi warunkami. Po pierwsze jeśli zawierane są umowy użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony to droga bezprzetargowa jest możliwa jedynie za zgodą wojewody albo odpowiedniej rady lub sejmiku, którzy mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów (art. 37 ust. 4 u.g.n.). Po drugie należy mieć na względzie, iż art. 37 ust. 4 u.g.n. zawiera odesłanie do ust. 1 tegoż artykułu, który to należy stosować z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. O ile art. 37 ust. 2 wymienia w jakich przypadkach nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, to w art. 37 ust. 3 ustawodawca dodatkowo wyposażył wojewodę oraz organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego (j.s.t.) w kompetencje do zwolnienia ze stosowania trybu przetargowego przy sprzedaży poprzez wydanie stosownego zarządzenia wojewody albo uchwały organu stanowiącego j.s.t. (szerzej R. Padrak, komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami, komentarz LEX/el. 2006). Powyższe przepisy nie oznaczają, że ust. 2 i 3 art. 37 muszą być stosowane łącznie, a ust. 3 wymienionego wyżej art. 37 u.g.n. przewiduje kolejną możliwość odstąpienia od przetargu w dwóch przypadkach, gdy: 1) nieruchomość stanowiąca przedmiot sprzedaży (oddania w użytkowanie wieczyste) jest przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej albo innych celów publicznych, o ile cele te są realizowane przez podmiot, dla którego są to cele statutowe i którego dochody przeznacza się w całości na działalność statutową; 2) zbycie nieruchomości następuje na rzecz osoby, która dzierżawi nieruchomość na podstawie umowy zawartej co najmniej na 10 lat, jeżeli nieruchomość ta została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę. Z treści wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 roku (sygn. akt I OSK 756/05), na który powołał się Wojewoda Lubuski w zaskarżonym rozstrzygnięciu, nie wynika łączne stosowanie ww. przepisów. Analizując treść art. 37 ust. 3 u.g.n., który stanowił podstawę prawną przedmiotowej uchwały, należy w pierwszej kolejności wyjaśnić pojęcie "celu publicznego". Definicja ta została zawarta w art. 6 u.g.n. i zgodnie z tym przepisem. Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: 1) wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji; 1a) wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie; 1b) wydzielanie gruntów pod lotniska, urządzenia i obiekty do obsługi ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, oraz budowa i eksploatacja tych lotnisk i urządzeń; 2) budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń; 3) budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania; 4) budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego; 5) opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; 5a) ochrona Pomników Zagłady w rozumieniu przepisów o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady oraz miejsc i pomników upamiętniających ofiary terroru komunistycznego; 6) budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych; 6a) budowa i utrzymywanie obiektów oraz pomieszczeń niezbędnych do realizacji obowiązków w zakresie świadczenia przez operatora publicznego powszechnych usług pocztowych, a także innych obiektów i pomieszczeń związanych ze świadczeniem tych usług; 7) budowa i utrzymywanie obiektów oraz urządzeń niezbędnych na potrzeby obronności państwa i ochrony granicy państwowej, a także do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, w tym budowa i utrzymywanie aresztów śledczych, zakładów karnych oraz zakładów dla nieletnich; 8) poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową; 9) zakładanie i utrzymywanie cmentarzy; 9a) ustanawianie i ochrona miejsc pamięci narodowej; 9b) ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody; 10) inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach". W odniesieniu do kwestii dotyczącej zbycia nieruchomości, następuje ona na rzecz osoby, która dzierżawi nieruchomość na podstawie umowy zawartej co najmniej na 10 lat, jeżeli nieruchomość ta została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę, to niezbędne jest wypełnienie następujących przesłanek: 1) zbycie następuje na rzecz dzierżawcy nieruchomości, tj. osoby, która legitymuje się tytułem prawnym do władania nieruchomością w postaci obowiązującej umowy dzierżawy; 2) umowa dzierżawy co do zasady została zawarta na czas oznaczony, nie krótszy niż 10 lat. Należy jednak przyjąć, że jeżeli umowa dzierżawy została zawarta na czas nieoznaczony, lecz obowiązuje już przez okres co najmniej 10 lat, wymieniona przesłanka została również spełniona. Warto dodać, że umowa dzierżawy zawarta na czas oznaczony nie musi obowiązywać przez 10 lat, wystarczy jeżeli w jej postanowieniach określono czas trwania umowy na ten okres; 3) nieruchomość została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uchwała Rady Miasta K. została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umów użytkowania, najmu lub dzierżawy może nastąpić tylko w przypadku ziszczenia się którejś z przesłanek wskazanych w art. 37 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. § 5 ustęp 1 wymienionej wyżej uchwały w istocie daje Burmistrzowi Miasta K. możliwość zawierania umowy dzierżawy lub najmu nieruchomości stanowiących własność tego miasta na czas powyżej 3 lat lub nieoznaczony bez przetargu. Zapis ten nie wskazuje, aby Burmistrz był przy tym ograniczony jakimikolwiek warunkami, nie ma tu żadnych odniesień do innych punktów uchwały. Dalej uchwała wymienia przypadki kiedy w odniesieniu do umowy dzierżawy można od przetargu odstąpić, a zwłaszcza gdy: – zawarcie umowy z osobą (jej następcą prawnym lub spadkobiercą), która przez okres co najmniej trzech ostatnich lat była najemcą lub dzierżawcą danej nieruchomości i nie posiada zaległości w zapłacie czynszu oraz innych opłat na rzecz Miasta – w sytuacji, gdy ustawa mówi o umowach dzierżawy zawartych na okres 10 lat oraz o innych obostrzeniach, o których wspomniano powyżej; – przekazanie nieruchomości na cele związane z urządzeniem zieleńców i ogrodów przydomowych; przekazanie nieruchomości na cele związane z urządzeniem dojazdów; wydzierżawienia nieruchomości niezabudowanych wykorzystywanych na cele rolnicze i ogrodnicze. Te przypadki nie są wymienione w ustawie jako te, które są zwolnione od drogi przetargowej. – wydzierżawienie przez burmistrza gruntów zabudowanych garażami, gdy są zabudowane na podstawie pozwolenia na budowę przez ich użytkowników lub następców prawnych i ich lokalizacja nie koliduje z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkować i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. Należy mieć na uwadze, że art. 37 ust. 3 przewiduje zwolnienie od przetargu w przypadku gruntów samorządowych, jeśli wyrazi na to zgodę odpowiednia rada lub sejmik, a nie burmistrz. W tym przypadku obowiązują również ww. obostrzenia w postaci m.in. umowy dzierżawy zawartej na okres 10 lat. Dokonując analizy treści § 4 ust. 7 lit. c przedmiotowej uchwały, Sąd podzielił w pełni stanowisko Wojewody Lubuskiego zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym co do naruszenia art. 70 ust. 2 u.g.n., bowiem w przypadku rozłożenia płatności na raty przy umowie sprzedaży, termin płatności tej raty winien być ustalony w samej umowie, a nie w uchwale. W skardze podniesiony został również zarzut naruszenia art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 61 § 1 i 4 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego jeden dzień po podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania nadzorczego, co w sposób oczywisty zdaniem skarżącego uniemożliwiło mu obronę swoich praw. Organ nadzorczy jakim jest wojewoda może orzec o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, co w niniejszej sprawie organ nadzorczy zrobił. Wprawdzie podnoszony zarzut braku możliwości obrony praw przez podmiot, który wydał akt, którego nieważność stwierdził organ nadzorczy wskazuje na upływ zaledwie jednodniowego terminu od wszczęcia postępowania i rozstrzygnięcia nadzorczego, lecz w niniejszej sprawie pozostaje to bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie rozpatrywał zgodności § 4 ust. 6 ww. uchwały z ustawą o gospodarce nieruchomościami, bowiem z akt zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, że Wojewoda Lubuski przyznał, iż jest on zgodny z prawem, a pełnomocnik skarżącej cofnął w tej części skargę. Na marginesie, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę musi się również odnieść do decyzji Wojewody Lubuskiego [...]. Aktem tym organ, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części dotyczącej stwierdzenia nieważności § 4 ust. 6 uchwały Rady Miasta K. nr [...]. Powołany w podstawie tej decyzji przepis stanowi, iż organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Należy pamiętać, że skarga Rady Miasta K. dotyczyła całego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Lubuskiego, a więc uchylenie tego rozstrzygnięcia w części nie wypełnia dyspozycji omawianego przepisu i tym samym czyni decyzję z dnia 25 lipca 2008 roku niezgodną z art. 54 § 3 p,p.s.a. Warunkiem koniecznym skorzystania z możliwości przeprowadzenia autokontroli w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. jest uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków (żądań) skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Jedynie wówczas można mówić o uwzględnieniu skargi w całości (vide: A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2006, str. 143; B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, LexisNexis 2007, str. 443). Podsumowując stwierdzić należy, iż artykuł 54 § 3 p.p.s.a. daje organowi możliwość zbadania zasadności skargi tak jak to czyni sąd administracyjny, ale pod dwoma warunkami. Po pierwsze organ musi uwzględnić skargę w całości, po drugie zaś musi to uczynić do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie organ naruszając pierwszy z wymienionych warunków, wkroczył w kompetencje sądu administracyjnego. Ponadto wydając taką decyzję organ otworzył nowe postępowanie w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej. Z uwagi na to, iż skarga w niniejszej sprawie została oddalona, Sąd nie mógł skorzystać z dyspozycji art. 135 p.p.s.a. i uchylić decyzji z dnia 25 lipca 2008 r., bowiem artykuł ten - określający zakres orzekania sądu pierwszej instancji w przypadku, gdy organ naruszył prawo, nie może mieć zastosowania w sprawie, w której skarga została oddalona na podstawie art. 151 powołanej ustawy ( szerzej: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2004 roku, sygn. akt OSK 678/04, LEX nr 158907 ). Jednak wobec faktu, że skarga w niniejszej sprawie została cofnięta w części, której dotyczy wydana przez Wojewodę Lubuskiego decyzja z dnia 25 lipca 2008 r., tj. co do nieważności § 4 ust. 6 zaskarżonej uchwały, Sąd umorzył postępowanie w tej części zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 ust. 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zmianami) oddalenie skargi w pozostałej części.