III FSK 1289/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1147/18 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 7 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 8 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, I SA/Gl 1147/18, oddalił skargę J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 7 września 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 6 § 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej: u.p.o.l.), poprzez uznanie, iż ograny podatkowe mogą wydać dalsze decyzje dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w zakresie podatku od nieruchomości w sytuacji wydania wcześniej decyzji ustalające łączne zobowiązania pieniężne w zakresie podatku o nieruchomości, 2) na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarządzeniem z 27 września 2022 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Podobnie przy naruszeniu przepisów postępowania należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jedyny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy błędnej wykładni art. 6 ust. 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, iż ograny podatkowe mogą wydać dalsze decyzje dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w zakresie podatku od nieruchomości w sytuacji wydania wcześniej decyzji ustalające łączne zobowiązania pieniężne w zakresie podatku o nieruchomości. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Skarżący sformułowanym wyżej zarzutem zmierza do zakwestionowania możliwości wydania przez organ decyzji w sprawie podatku od nieruchomości przy uprzednim wydaniu decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, oczywistym wydaje się fakt, iż sytuacja dotycząca opodatkowania może ulec zmianie w trakcie trwania roku podatkowego, zatem nie jest możliwe ustalenie jednego zobowiązania podatkowego. Prawidłowo sąd pierwszej instancji stwierdził, iż przepisy u.p.o.l. nie nakładają obowiązku objęcia jedną informacją wszystkich przedmiotów opodatkowania należących do jednego podatnika. To bowiem do niego należy wybór, czy złoży jedną czy więcej deklaracji. W stosunku do podatnika podatku od nieruchomości może zostać wydanych kilka decyzji dotyczących poszczególnych przedmiotów opodatkowania. W konsekwencji należy przyjąć, że dopuszczalne prawnie jest wydanie przez ten sam organ kilku decyzji w podatku od nieruchomości w stosunku do jednego podatnika a obejmujących różne działki położone na terenie jego właściwości. Skoro tak, to tym bardziej brak jest przeszkód do wydania w stosunku do tego podatnika osobno decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości dla jednej działki należącej do niego i decyzji dotyczącej innej działki a ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne. Z tych powodów skargę kasacyjną należało uznać za niezasadną. Wobec powyższego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu. sędzia NSA Bogusław Dauter sędzia NSA Stanisław Bogucki sędzia del. WSA Mirella Łent