II SA/Rz 582/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi I.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej I. B. kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji) z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej: "organ I instancji") z dnia [...].02.2020 r., nr [...] w sprawie uchylenia, w związku ze stosowanie przepisów o koordynacji, punkt 2 decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w zakresie przyznania I. B. (dalej: "skarżąca") świadczenia wychowawczego na L. S. w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r., z powodu podlegania członka rodziny ustawodawstwu innego państwa w zakresie świadczenia wychowawczego. W podstawie prawnej decyzji organ powołał m.in art. 138 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 1, art. 2, art. 4, art. 5, art. 7, art. 10, art. 13, art. 16, art. 27, art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U z 2019 r., poz. 2407 ze zm.; dalej: "u.p.p.w.d.") w związku z art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 lit. j, art. 67, art. 68 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L Nr 166, str. 1 późn. zm.), art. 60 ust. 1 i 2, art. 90 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L Nr 284, str. 1 z późn. zm.), Decyzji H3 z dnia 15 października 2009 r. dotyczącej daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (Dz. U. UE C 2010, Nr 106, str. 56) i Decyzji Nr FI z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącej wykładni art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 odnoszącego się do zasad pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw do świadczeń rodzinnych (Dz. U. UE C 2010, Nr 106, str. 11). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] ustalono skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na D. F. w okresie od [...].04.2016 r. do [...].06.2017 r., na D. F. na okres od [...].04.2016 r. do [...].05.2016 r. oraz na L. S. w okresie od [...].04.2016 r. [...].09.2017 r. W dniu [...].09.2019 r. skarżąca poinformowała organ o fakcie przebywania za granicą Z. S. ojca L. S. W związku z powyższym na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, Prezydent Miasta pismem z dnia [...].09.2019 r. znak [...] zwrócił się do Urzędu Wojewódzkiego o ustalenie czy w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W dniu [...] stycznia 2020 r. Wojewoda poinformował Prezydenta Miasta że, Z. S. w okresie od 2000 r. do nadal, zamieszkuje na terenie N. Ponadto w okresie od [...].03.2006 r. jest uprawniony w N. do zasiłku z tytułu niezdolności do pracy, i w związku z powyższym w niniejszej sprawie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. Prezydent Miasta w dniu [...] stycznia 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do uchylenia w puncie 2 decyzji Prezydenta Miasta znak [...] z dnia [...].07.2016r. dotyczącej ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na L. S., a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. uchylił decyzję przyznającą świadczenie wychowawcze na L. S. w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 16 ust. 2 i 6 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie okoliczności, że Z. S., będący ojcem L. S., nie może być w świetle przepisów tej ustawy uznawany za członka rodziny i tym samym jego pobyt poza granicami kraju nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na przyznanie świadczenia wychowawczego na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. - naruszenie przepisów prawa procesowego, mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności brak zgromadzenia dowodów, z których wynikałoby, że Z. S. pobiera świadczenia rodzinne poza granicami kraju. Na tych podstawach wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium nie podzieliło powyższych zarzutów i zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Organ II instancji zwrócił uwagę na fakt że w sytuacji gdy ojciec, opiekun faktyczny dziecka nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i korzysta z uprawnień, innego kraju członka Unii Europejskiej, mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wynikające z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L Nr 166, str. 1 późn. zm.), oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L Nr 284, str. 1 z późn. zm.). Zgodnie z treści art. 60 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia wykonawczego wynika, że wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych kierowany jest do instytucji właściwej ale przez osobę uprawnioną do korzystania z pomocy. Powołując się z kolei na art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zgodnie z którym: w przypadku gdy wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenie wychowawcze od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o których mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń na rodzinę, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a art. 27 ust. 1 u.p.p.w.d. daje podstawę w takiej sytuacji do uchylenia lub zmiany decyzji, na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia wychowawczego. W świetle powyższego uznał postawione w odwołaniu zarzuty za nieuzasadnione. Z akt sprawy bezspornie wynikało, że Z. S., będący ojcem L. S., jest członkiem rodziny i tym samym jego pobyt poza granicami kraju ma wpływ na przyznanie świadczenia wychowawczego. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał w sprawie. W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie art 16 ust. 6 w zw. z art 4 ust. 2 u.p.p.w.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie okoliczności, że Z. S., będący ojcem L. S. nie może być w świetle przepisów ustawy uznawany za członka rodziny i tym samym jego pobyt poza granicami kraju nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na przyznanie świadczenia wychowawczego na okres od [...] kwietna 2016 r. do [...] września 2017 r., - naruszenie art 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne zebranie materiału dowodowego, a w szczególności brak zgromadzenia dowodów, z których wynika, że Z. S. pobiera świadczenie rodzinne poza granicami kraju. Na tych podstawach wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych wskazała, że za członka rodziny można uznać jedynie tego z rodziców dziecka, który wspólnie zamieszkuje z tym dzieckiem i na którego utrzymaniu dziecko pozostaje ( wyroki WSA w Krakowie z dnia 10 października 2019 r, sygn. akt III SA/Kr 631/19, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 606/19), co w sprawie nie miało miejsca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontrolowane organy działając na podstawie art. 27 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. uchyliły punkt 2 ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w zakresie przyznania I. B. (dalej: "skarżąca") świadczenia wychowawczego na L. S. w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r., z powodu podlegania członka rodziny ustawodawstwu innego państwa w zakresie świadczenia wychowawczego. Organy obydwu instancji przyjęły, że w niniejszej sprawie zrealizowane zostały przesłanki z art. 16 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 u.p.p.w.d. polegające na przebywaniu po dniu wydania ostatecznej decyzji o przyznaniu świadczeń członka rodziny osoby uprawnionej do świadczenia wychowawczego (ojca dziecka) poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (N.), oraz – co najmniej w sposób dorozumiany – nabyciu przez osobę uprawnioną prawa do tego rodzaju świadczenia na terytorium państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Założenia przyjęte przez kontrolowane organy okazały się jednak błędne, co uzasadniało wzruszenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.p.p.w.d. w przypadku przebywania osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2, lub członka rodziny tej osoby w dniu przyznania świadczenia wychowawczego lub po tym dniu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Natomiast po myśli art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. w przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2 ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla prawo do świadczenie wychowawczego za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Tak więc jednym z warunków koniecznych wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. było ustalenie , że Z. S. jest członkiem rodziny skarżącej (art. 16 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d.). Kwestionując ten fakt, powołała się ona na orzecznictwo sądów administracyjnych, które odwołuje się w tym zakresie także do treści art. 2 pkt 16 i ar. 2 pkt 12 u.p.p.w.d., które z dniem 1 lipca 2019 r zostały uchylone (art. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. - Dz.U. z 2019 r., poz. 924), w szczególności na wyrok tutejszego Sądu z dnia 22 sierpnia 2019 r., II SA/Rz 606/19. Uchylenie tych przepisów nie zmieniło aktualności i prawidłowości wykładni zaproponowanej zwłaszcza przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 606/19. Konsekwencje uchylenia art. 2 pkt 12 i pkt 16 u.p.p.w.d. przedstawił NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lipca 2020 r., I OSK 3053/29. Według NSA pojęcie rodziny wynikające z art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. służyło kwestiom "finansowym" wynikającym z ustawy, np. dochód członka rodziny (art. 2 pkt 2 u.p.p.w.d.), dochód rodziny (art. 2 pkt 4 u.p.p.w.d.), ustalenie dochodu rodziny (art. 7 u.p.p.w.d.). Z tego względu ustawodawca w drugiej części tej definicji wskazał, że do "członków rodziny" (jest to odmienne pojęcie od pojęcia rodziny) nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji, lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Wyodrębnienie pojęcia członków rodzin służyło właśnie określaniu kryteriów finansowych otrzymywania świadczenia wychowawczego. Dlatego też wraz ze zniesieniem z 1 lipca 2019 r. kryteriów dochodowych uprawniających do otrzymywania świadczenia wychowawczego (ustawą z 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2019 r., poz. 924), przepis zawierający definicję rodziny – art. 2 pkt 16, został uchylony". Zdaniem tut. Sądu w oczywisty sposób dotyczy to także uchylenia art. 2 pkt 12 u.p.p.w.d. odwołującego się do wspólnoty dochodów. Dalej NSA przyjął, że zawarta w art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d. norma określa cel wprowadzenia przez prawodawcę świadczenia wychowawczego – "częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych." W uzasadnieniu projektu ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (druk VIII.216), w sposób wyraźny wskazano, że "celem projektowanej ustawy jest przede wszystkim pomoc finansowa kierowana do rodzin wychowujących dzieci. Rodziny wychowujące potomstwo będą mogły otrzymać nowe świadczenie wychowawcze. Świadczenie skierowane będzie do rodzin wychowujących dzieci do 18 roku życia. Proponowane rozwiązanie ma zmniejszyć obciążenia finansowe rodzin związane z wychowywaniem dzieci, a tym samym zachęcać do podejmowania decyzji o posiadaniu większej liczby dzieci.". Jednocześnie podano, że "istotą wprowadzanych projektowaną ustawą regulacji jest objęcie świadczeniem wychowawczym możliwie jak najszerszego zakresu osób posiadających na swoim utrzymaniu dzieci, realizując tym samym podstawowy cel, tj. wsparcie ekonomiczne rodzin, w szczególności tych zagrożonych ubóstwem, oraz częściowe pokrycie wydatków rodziców lub opiekunów dzieci z tytułu wysokich kosztów ich wychowania i wykształcenia". Treść tego przepisu jest jasna i nie wymaga dokonania szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Ustawodawca używając w tym przepisie takich pojęć jak: "wydatki", "opieka", "zaspokojenie potrzeb", które charakteryzują faktyczne działania, odwołuje się do ich rzeczywistego ponoszenia lub realizowania przez podmiot uprawniony do świadczenia (matkę, ojca, opiekuna prawnego, opiekuna faktycznego). Sąd zwraca uwagę, że także literalna wykładnia art. 16 ust. 2 i ust. 6 u.p.p.w.d. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. prowadzi do wniosku, że pojęcie "członka rodziny", do którego odwołuje się ustawodawca w art. 16 ust. 2 i ust. 6 u.p.p.w.d. dotyczy członka rodziny matki czy ojca dziecka (art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d.) a nie dziecka. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.p.w.d. świadczenie wychowawcze przysługuje; - matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a albo - opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje z i pozostaje na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo - opiekunowi prawnemu dziecka, albo - dyrektorowi domu pomocy społecznej. Z. S. nie jest żadną z osób wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt. 1 - 4 u.p.p.w.d. (art. 5 ust. 2a dotyczy nieistotnej w tej sprawie kwestii opieki naprzemiennej). Brak więzów małżeńskich pomiędzy uprawnioną do świadczenia wychowawczego matką dziecka (art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d.), a jego ojcem rodzi konieczność prowadzenia ustaleń co do tworzenia przez nich rodziny w rozumieniu omawianych przepisów. Ustalenia organów jasno wskazują, że Z. S. nie jest członkiem rodziny skarżącej. Nie mieszka z nią, nie tworzą wspólnoty duchowej czy dochodów ze sobą, ani w efekcie także z dzieckiem. Oznacza to, że hipoteza art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. w zw. z art. 16 ust. 2 u.p.p.w.d. nie została w niniejszej sprawie wypełniona. Na marginesie Sąd zauważa, że I. B. jest osoba zamężną. Organy nie zaliczyły jej męża do członków jej rodziny, czyniąc to z obrazą art. 41 ust. 2 i art. 233 ust. 1 Konstytucji oraz Preambuły do Konstytucji w zw. z art. 18 i art. 71 Konstytucji i art. 23 oraz art. 27 kro. Sąd stoi na stanowisku, że ochrona porządku prawnego wymaga, aby mąż matki (żona męża), niezależnie od separacji faktycznej byli w świetle prawa członkami rodziny. Żaden powód w konkretnym stanie faktycznym nie może być przyczyną zanegowania istnienia więzi rodzinnej powstałej w wyniku małżeństwa. Jeśli to konieczne dla wydania sprawiedliwego wyroku należy użyć innych metod wykładni czy poszukać takiej argumentacji, która zgodnie z obowiązującym prawem pogodzi konieczność poszanowania zasad słuszności z zasadami ochrony i trwałości małżeństwa . Naruszenie to nie miało wpływu jednak na wynik sprawy. W oczywisty sposób nasuwa się tu kwestia związków nieformalnych i statusu ich jako członków rodziny. W okolicznościach sprawy problemu tego nie ma, gdyż skarżąca od lat żyje w rozłące z ojcem swojego dziecka. W konsekwencji należy stwierdzić, że właściwe organy nie były uprawnione do wystąpienia do wojewody o przesłanie informacji ustalającej, o której mowa w art. 16 ust. 4 w zw. z art. 16 ust. 2 u.p.p.w.d., a tym samym uzyskana od wojewody informacja pozytywna z art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. nie mogła stanowić podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji o nabyciu prawa do świadczenia wychowawczego w okresie w niej wskazanym. Powyższa wykładnia oraz wskazany sposób zastosowania przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci pozostają w zgodzie z relewantnym prawodawstwem Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 1 lit. i pkt 1 i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co do zasady, termin "członek rodziny" oznacza "każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego przyznawane są świadczenia". W zakresie zatem definiowania powyższego pojęcia regulacje unijne odsyłają do prawa krajowego (w tym przypadku – polskiego). Ponadto art. 67 cyt. rozporządzenia wyraźnie stanowi, że osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Z przepisu tego wynika zatem, że przebywający na terytorium innego państwa członkowskiego obywatel własnego państwa członkowskiego może być uprawniony do świadczeń rodzinnych (do których zgodnie z szeroką definicją z art. 1 lit. z) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. należy zaliczyć także świadczenie wychowawcze) na terytorium tego pierwszego państwa tylko pod warunkiem, że na terytorium własnego państwa jest on uznawany za członka rodziny beneficjentów świadczeń. Dodatkowej wskazówki interpretacyjnej dostarcza art. 68a rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy świadczenia rodzinne nie są wykorzystywane przez osobę, której powinny zostać udzielone na utrzymanie członków rodziny, właściwa instytucja wywiązuje się ze swoich prawnych obowiązków poprzez udzielenie tych świadczeń osobie fizycznej lub prawnej, która rzeczywiście utrzymuje członków rodziny, na wniosek i za pośrednictwem agencji instytucji w państwie członkowskim, w którym mają miejsce zamieszkania, lub instytucji wyznaczonej lub organu powołanego w tym celu przez właściwą władzę w państwie członkowskim, w którym mają miejsce zamieszkania. Istotnym zatem warunkiem udzielenia świadczeń rodzinnych jest faktyczne i realne utrzymywanie członków rodziny przez osobę, której świadczenia mają zostać udzielone. W ostatniej kolejności należy zwrócić uwagę właściwym organom, że jeśli w ramach podstawy prawnej decyzji uchylającej decyzję przyznającą świadczenie wychowawcze w związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego powiązano art. 16 ust. 6 z art. 27 ust. 1 u.p.p.w.d. – co jest uzasadnionym podejściem – to warunkiem zastosowania kompetencji wynikającej z powyższych przepisów jest uzyskanie od wojewody informacji ustalającej (art. 16 ust. 6 w zw. z art. 16 ust. 2 u.p.p.w.d.) nie tylko, że podmiot, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.p.p.w.d., podlega ustawodawstwu innego państwa członkowskiego (a więc w sprawie mają potencjalnie zastosowanie przepisy Unii Europejskiej o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego), lecz dodatkowo, że potencjalnie uprawniony nabył w innym państwie prawo do świadczenia wychowawczego (szeroko rozumianego świadczenia rodzinnego) w związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Takie podejście jest jedynie prawidłowym rozwiązaniem spornej korelacji pomiędzy przepisami art. 16 ust. 6 i art. 27 ust. 1 u.p.p.w.d. O ile bowiem przepis art. 16 ust. 6 cyt. ustawy wymaga jedynie ustalenia przez wojewodę – jako przesłanki uchylenia przez właściwy organ decyzji o nabyciu prawa do świadczenia wychowawczego – że w sprawie mają zastosowanie (choćby potencjalne, gdyż do sytuacji kolizji regulacji krajowych lub kumulacji wypłaty świadczeń może nie dojść) przepisy Unii Europejskiej o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, o tyle art. 27 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przesłanką uchylenia decyzji jest ustalenie, że członek rodziny nabył prawo do świadczenia wychowawczego w innym państwie w związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wojewoda powinien zatem w takiej sytuacji ustalić nie tylko, czy i w jakim zakresie w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, lecz dodatkowo – czy, kiedy i w jakim zakresie członek rodziny nabył prawo do świadczenia w innym państwie, w którym stosuje się antykolizyjne przepisy prawa Unii Europejskiej o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Dopiero na podstawie tego rodzaju pełnej informacji wojewody dopuszczalne jest wzruszenie przez właściwy organ decyzji na podstawie art. 27 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. (tak słusznie WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 27 sierpnia 2019 r., II SA/Rz 606/19) Mając na względzie powyższe argumenty, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.