I SA/Wa 1370/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant referent Agnieszka Stefańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz L. J. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z 17 marca 2022 r., nr DNI.rn.625.3.2022, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej również jako "Minister/organ"), po rozpatrzeniu wniosku L. J. (dalej jako "Skarżący"), reprezentowanego przez radcę prawnego A. J., o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy własną decyzję z 17 stycznia 2022 r., nr DN.rn.626.7.2021, stwierdzającą, że postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Skupu z 16 maja 1956 r., nr 103/233 - zostało umorzone z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1491, dalej jako "ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r."). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Zarządzeniem Ministra Skupu z 16 maja 1956 r., nr 103/233, wydanym na podstawie art. 2 dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego (Dz. U. z 1918 r., Nr 21, poz. 67, dalej jako "dekret"), ustanowiono przymusowy zarząd państwowy nad przedsiębiorstwem - młynem elektrycznym wł. S. J. i S. S. , położonym w m. R., pow. L. . Wnioskiem z 16 sierpnia 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego A. J. , wystąpił do Ministra z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. zarządzenia Ministra Skupu nr 103/233 z dnia 16 maja 1956 r. Decyzją z 17 stycznia 2022 r., nr DN.m.626.7.2021, utrzymaną następnie w mocy decyzją organu z 17 marca 2022 r., nr DNI.rn.625.3.2022, Minister stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. zarządzenia Ministra Skupu zostało umorzone w całości z mocy prawa. Organ wskazał, że 16 września 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1491) i na podstawie art. 2 ust. 2 tejże ustawy niniejsze postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego zarządzenia jako wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia jego doręczenia/ogłoszenia i niezakończone przed dniem wejścia w życie ww. ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Minister zauważył, że w myśl art. 4 dekretu (w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 1927 r.), każdy przypadek ustanowienia i uchylenia zarządu państwowego podany będzie do publicznej wiadomości w gazecie urzędowej (Monitorze Polskim). Choć nie odnaleziono publikacji przedmiotowego zarządzenia Ministra Skupu w Monitorze Polskim, nie oznacza to jednak zdaniem Ministra, że zarządzenie to nie wywołało skutków prawnych w postaci wejścia w życie tego zarządzenia poprzez jego wykonanie. Minister przywołał również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1003/12, w którym NSA wskazał, że norma zawarta w art. 4 dekretu, ma charakter normy procesowej. Z nieopublikowaniem zarządzenia w Monitorze Polskim ustawodawca nie powiązał bowiem żadnych skutków w zakresie prawa materialnego (w tym np. wejścia w życie samego zarządzenia), które miałyby bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki podmiotów spoza sfery administracji publicznej. Obowiązek publikacji zarządzenia w przedmiocie ustanowienia i uchylenia zarządu państwowego spełniał jedynie zadanie informacyjne ("do publicznej wiadomości") o zmianie zarządcy przedsiębiorstwa, co mogło mieć znaczenie np. dla podmiotów powiązanych gospodarczo z przejmowanym w państwowy zarząd przedsiębiorstwem. Skargę na powyższą decyzję Ministra z 17 marca 2022 r. wniósł Skarżący, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów prawa, tj.: 1) art. 6 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w ten sposób, że organ zaniechał ustalenia wszystkich stron postępowania (tj. kręgu podmiotowego następców prawnych właścicieli przedsiębiorstwa objętego zarządem przymusowym) i tym samym uniemożliwił im wzięcia czynnego udziału w postępowaniu; 2) art. 10 § 1 k.p.a. w ten sposób, że organ zaniechał (zarówno w I jak i w II instancji) zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania celem umożliwienia wypowiedzenia się co do materiału dowodowego oraz zajęcia końcowego stanowiska w sprawie; 3) art. 35 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym jednomiesięcznym terminie, podczas gdy organ dysponował już pełnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie GZ.rn.626.10.2010 dotyczącej stwierdzenia nieważności tego samego zarządzenia nr 103/233 Ministra Skupu z 16 maja 1956 r. umorzonej z przyczyn formalnych decyzją z 24 marca 2021 r., a zatem organ mógł i powinien załatwić sprawę przed wejściem w życie przepisów będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w zakresie stwierdzenia, że postępowania uległo umorzeniu z mocy prawa; 4) art. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego (a de facto zaniechanie jego przeprowadzenia) i brak ustalenia, względnie bezpodstawne przyjęcie, że zarządzenie nr 103/233 Ministra Skupu z 16 maja 1956 r. zostało doręczone adresatom lub ogłoszone, podczas gdy okoliczność taka nie została potwierdzona żadnym dowodem, przy czym okoliczności takiej nie można domniemywać, szczególnie jeżeli wywodzi się z niej skutki prawne o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia; 5) art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491) poprzez ich zastosowanie i w konsekwencji stwierdzenie umorzenia postępowania z mocy prawa, podczas gdy przepisy te są sprzeczne z normami wyższego rzędu, tj. preambułą, art. art. 2, 7, 8 ust. 1 i 2, 9, 32 ust. 1, 45 ust. 1, 64 ust. 2,77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 6) art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491) poprzez utrzymanie w mocy decyzji stwierdzającej umorzenie postępowania z mocy prawa, podczas gdy nie zostało wykazane, że zarządzenie nr 103/233 Ministra Skupu z 16 maja 1956 r. zostało doręczone adresatom lub ogłoszone, przy czym jeżeli kwalifikowana przedmiotowym przepisem okoliczność "doręczenia lub ogłoszenia" ww. zarządzenia nie zaszła, to postępowanie nie podlega umorzeniu z mocy prawa; 7) art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 158 § 2 k.p.a. w ten sposób, że organ nie rozpoznał merytorycznie istoty sprawy (orzekając zarówno w I jak i II instancji) i nie wydał decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia nr 103/233 Ministra Skupu z 16 maja 1956 r. lub stwierdzenia, że zarządzenie to zostało wydane z naruszeniem prawa; 8) art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; 9) preambuły, art. 2, 7, 8 ust. 1 i 2, 9, 32 ust. 1, 45 ust. 1, 64 ust. 2, 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w ten sposób, że organ zastosował sprzeczny z tym przepisami (oraz wynikającymi z nich zasadami) przepis niższego rzędu w postaci art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491) i utrzymał w mocy wcześniejszą własna decyzję, która niezasadnie stwierdzała umorzenie postępowania nadzorczego z mocy prawa; 10) art. 1 ust. 3 dekretu z dnia 16 grudnia 1918 roku w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego (Dz. U. z 1918 r. Nr 21, poz. 67) w ten sposób, że organ utrzymał w mocy decyzję zapadłą w I instancji zamiast stwierdzić nieważność (ewentualnie wydanie z naruszeniem prawa) zarządzenia nr 103/233 Ministra Skupu z 16 maja 1956 r. jako wydanego z rażącym naruszeniem przedmiotowego przepisu i po myśli art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 158 § 2 k.p.a. Skarżący wniósł zatem o: zbadanie decyzji pod kątem praworządności; uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzji z 17 stycznia 2022 r.; zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; oraz zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy K 2/22 wywołanej wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich z 28 grudnia 2021 r. albowiem rozstrzygniecie Trybunału zmierza do zbadania zgodności z Konstytucją RP przepisu będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, tj. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491). W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z 27 lipca 2022 r. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone decyzje Ministra naruszają obowiązujące przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie obu rozstrzygnięć organu. Na wstępie wskazać wypada, że w obecnym stanie prawnym, obowiązującym od dnia 16 września 2021 r. (dzień wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r.), nie stwierdza się już nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.), jak też nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat (art. 158 § 3 k.p.a.). Z brzmienia przepisów przejściowych uregulowanych w art. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. wynika z kolei, że do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). Natomiast postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (ust. 2). W rozpatrywanej sprawie wobec kontrolowanego zarządzenia Ministra Skupu z 16 maja 1956 r., nr 103/233 organ uznał, że choć nie odnalazł się żaden dowód, nawet pośredni, na okoliczność ogłoszenia ww. zarządzenia to i tak upłynęło ponad 30 lat od chwili jego wykonania (co wynika z adnotacji na pierwszej stronie zarządzenia i czemu nie zaprzeczył sam Skarżący), co skutkuje tym uznaniem, że postępowanie w sprawie stwierdzenia jego nieważności z uwagi na upływ czasu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., podlega umorzeniu z mocy prawa. W ocenie Sądu, taka ocena jednej z przesłanek umorzenia postępowania, o której mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., została przeprowadzona przez organ w sposób wybiórczy. Zebrany w sprawie bardzo skąpy materiał dowodowy nie dawał bowiem podstaw, aby można było przyjąć tak jednoznaczną ocenę przedmiotowej okoliczności jak uczynił to w niniejszej sprawie Minister. Jak wyjaśnił to organ, po przeprowadzeniu poszukiwań w Monitorze Polskim nie udało się ustalić faktu ogłoszenia zarządzenia Ministra Skupu z 16 maja 1956 r., nr 103/233, choć stosownie do wymogu określonego w art. 4 dekretu – "o każdym wypadku ustanowienia zarządu i mianowania zarządcy państwowego podane będzie do publicznej wiadomości w gazecie urzędowej". Wobec powyższego, organ przyjął za wiążące w tym zakresie to, że zarządzenie najpewniej zostało wykonane (na co również nie ma jakiegokolwiek dowodu, poza domniemaniem organu), na co wskazywać ma przede wszystkim zapis w treści zarządzenia o jego natychmiastowej wykonalności. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że to iż do chwili orzekania przez organ nadzoru nie zachowała się całość archiwalnych akt postępowania dotyczącego ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem - młynem elektrycznym wł. S. J. i S. S. , położonym w m. R., pow. L. nie może, zdaniem Sądu, przesądzać o zasadności stanowiska organu. Tym bardziej, że jak wnosił o to Skarżący, a co uszło uwadze organu, nie dołączono do akt niniejszego postępowania akt sprawy administracyjnej prowadzonej pod sygnaturą GZ.rn.626.10.2010 dotyczącej stwierdzenia nieważności tego samego zarządzenia nr 103/233 Ministra Skupu z 16 maja 1956 r., a w których to aktach mogą znajdować się dokumenty istotne z punktu widzenia oceny faktycznego wykonania zarządzenia Ministra Skupu z 16 maja 1956 r. W skutek zaniechania organu w tym zakresie Sąd nie miał zatem możliwości weryfikacji wspomnianej okoliczności. Podkreślić przy tym należy, że z treści uzasadnienia decyzji Ministra nie wynika, na podstawie jakich dokumentów organ przyjął, że kwestionowane zarządzenie Ministra Skupu z 1956 r. zostało w ogóle wykonane oraz w jakiej dacie. Co do zasady Sąd zgadza się również ze Skarżącym co do tego, że dla zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. konieczne jest ustalenie, czy decyzja została doręczona odbiorcy lub ogłoszona, a jeśli tak to kiedy to miało miejsce. Taka treść normy prawnej nie daje organowi możliwości oparcia się w kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności jedynie na domniemaniu, nawet wynikającym z zasad doświadczenia i logiki. Biorąc zaś pod uwagę skutki takiej regulacji prawnej (np. pozbawienie strony możliwości dochodzenia swoich praw), w ocenie Sądu przepisu tego nie można wykładać rozszerzająco. W konkretnych realiach niniejszej sprawy nie można jednak podzielić poglądu Skarżącego, że obiektywna niemożność wykazania faktu doręczenia lub ogłoszenia zarządzenia Ministra Skupu z 16 maja 1956 r. (zarządzenie nie było doręczane komukolwiek, a jedynie publikowane w "gazecie urzędowej", czego jednak nie udało się organowi ustalić) całkowicie uniemożliwia zastosowanie w tej sprawie normy prawnej zawartej w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Po pierwsze, Sąd zgadza się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1003/12, dotyczącym jedynie informacyjnego charakteru obowiązku publikacji zarządzenia w przedmiocie ustanowienia i uchylenia zarządu państwowego, gdzie w sytuacji nieopublikowania zarządzenia w Monitorze Polskim ustawodawca nie powiązał tego faktu z żadnym skutkiem w zakresie prawa materialnego, w tym np. wejścia w życie samego zarządzenia. A po drugie, pojęcie "wykonanie" decyzji (zarządzenia) należy rozumieć szeroko jako oznaczające wywoływanie skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadzi do absurdalnych wniosków, że z uwagi na brak publikacji zarządzenia Ministra Skupu z 16 maja 1956 r. w Monitorze Polskim, nie jest w ogóle możliwym zastosowanie w sprawie nadzorczej przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., w sytuacji objęcia zarządem państwowym młynu elektrycznego, którego właścicielami byli S. J. i S. S. , a więc wejścia w życie zarządzenia z 16 maja 1956 r. Skoro doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego, to nie sposób podzielić stanowiska, że analogiczny skutek wejścia do obrotu nie mógł zajść także w przypadku zarządzenia Ministra Skupu z 16 maja 1956 r., jeżeli zostało faktycznie wykonane. Jak wspomniano powyżej kwestia wykonania zarządzenia z 16 maja 1956 r. nie została jednak przez organ należycie zbadana. Organ poza tym, że nie dołączył do akt niniejszego postępowania akt ze sprawy administracyjnej o sygnaturze GZ.rn.626.10.2010, nie poczynił również żadnych innych czynności procesowych w zakresie ustalenia stanu prawnego nieruchomości, na której zlokalizowany był sporny młyn elektrycznych, którego właścicielami byli S. J. i S. S. . W tej sytuacji organ, w oparciu o art. 75 § 1 k.p.a., winien był przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające, mające na celu uzyskanie dowodów pośrednich umożliwiających ustalenie, w jakiej dacie zostało wykonane kwestionowane zarządzenie (o ile w ogóle miało to miejsce). Przepis ten stanowi bowiem, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności więc organ powinien ustalaić numer księgi wieczystej tejże nieruchomości (jeżeli jest urządzona), danych z ewidencji gruntów jej dotyczących, stanu właścicielskiego (podstawy wpisu prawa własności), czy też dokumentów dotyczących przejęcia przez Państwo przedmiotowego młynu. Zauważyć bowiem należy ponadto, że wspomniany dekret z 1918 r. został uchylony na mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. z 1958 r. Nr 11, poz. 37 ze zm.). Natomiast przedsiębiorstwa pozostające w dniu wejścia w życie ww. ustawy pod zarządem państwowym ustanowionym na podstawie dekretu, przeszły z mocy prawa na własność Państwa, chyba że nastąpił ich zwrot w trybie określonym w niniejszej ustawie (art. 2). Z kolei, podstawą do ujawnienia w księgach wieczystych w rejestrach handlowych i innych rejestrach publicznych przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa oraz praw rzeczowych, stanowiących składnik majątkowy przyjętego przedsiębiorstwa, było orzeczenie ministra stwierdzające przejście przedsiębiorstwa na własność Państwa (art. 9 ust. 2). Decyzja wydana na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod przymusowym zarządem państwowym stwierdzała zatem, że zaszły okoliczności przewidziane przez art. 2 tej ustawy. Ustalenie więc, że wobec przedmiotowej nieruchomości takowa decyzja została wydana w istotny sposób przybliży organ do odpowiedzi na pytanie czy zarządzenie Ministra Skupu z 16 maja 1956 r., nr 103/233 rzeczywiście zostało wykonane oraz w jakiej konkretnie dacie to nastąpiło. Na obecny etapie sprawy organ nie może się niestety pochwalić jakąkolwiek wiedzą w tym obszarze. Wobec braku powyższych ustaleń Sąd nie ma możliwości ewentualnego zbadania prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych prowadzących do zastosowania w sprawie przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Sąd stoi na stanowisku, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Dlatego też wszechstronne zbadanie kwestii daty wykonania kwestionowanego w trybie nadzoru zarządzenia Ministra Skupu z 16 maja 1956 r. było elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości umorzenia kwestionowanego postępowania nadzorczego. Sąd stwierdził zatem, że w rozpatrywanej sprawie miało miejsce istotne naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., to jest takie, które miałoby wpływ na odmienny wynik sprawy. Ocena niniejszej sprawy, była dowolna, a nie swobodna, i doszło w tym przypadku do naruszenia także przepisu art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie kompleksowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, co w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsce. Po przeprowadzeniu takiego dodatkowego postępowania dowodowego Minister w zgodzie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. wyda ponowne rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie, w uzasadnieniu którego wskaże fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z powyższych względów Sąd uznał, że ocena podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., jak też norm konstytucyjnych, jest na obecnym etapie sprawy co najmniej przedwczesna. Sąd wyjaśnia jedynie, że odmówił zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na fakt, że na obecnym etapie postepowania brak jest wystarczających podstaw do podważania konstytucyjności przepisu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Sąd mógłby jedynie, gdyby uznał, że istnieją wątpliwości w tym przedmiocie, zwrócić się do Trybunału w trybie art. 193 Konstytucji RP. Jednakże, w realiach niniejszej spraw Sąd nie widzi takiej potrzeby. Również z tego powodu, że Rzecznik Praw Obywatelskich złożył już do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie Kodeksu postępowania administracyjnego z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP (sprawa zawisła przez TK pod. sygn. akt K 2/22). Natomiast w sytuacji stwierdzenia niekonstytucyjności art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., Skarżący będzie uprawniony do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego – art. 145a k.p.a., ewentualnie postępowania sądowoadministracyjnego w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego – art. 272 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku (punkt 1). O kosztach postępowania, obejmujących kwotę uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), koszt zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa skarżących (17 zł), Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 2).