IV SA/Wa 139/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant referent Katarzyna Matecka - Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 roku nr [...], Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] września 2018r. o odmowie potwierdzenia, że W. J. G. syn J. urodzony [...] kwietnia 1928 r. w [...] spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, zwanej dalej ustawą: "o działaczach opozycji" (DZ.U.z 2018r; poz. 690). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym sprawy. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2017 r. W. J. G. zwrócił się do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie spełnienia warunków, o których mowa w ww art. 4 ustawy o działaczach opozycji, do którego załączył Zarządzenie o pozostawieniu sprawy bez dalszego biegu Oddziałowego Biura Lustracyjnego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...]. W wyniku przeprowadzonej kwerendy w zasobie archiwalnym Instytutu Pamięci Narodowej odnaleziono dokumenty dotyczące W. J. G., w tym m.in.: teczkę personalną tajnego współpracownika o pseudonimie "[...]" sygn. IPN [...], z której wynika, że [...] stycznia 1982 r. w KWMO w [...] Ww. został pozyskany do współpracy jako tajny współpracownik (TW) ps. "[...]". Z części III teczki pt. "Rezultat pozyskania" wynika m.in., że podczas rozmowy werbunkowej Ww. podał wartościowe informacje do sprawy o kryptonimie: "[...]" i "[...]". Organ wskazał także, co wynika z ww akt personalnych, iż podczas ww. rozmowy W. G. napisał tekst zobowiązania, przyjął ps. "[...]" i napisał także informację dot. udziału delegacji [...] w Ogólnopolskim Zjeździe kół kombatantów w [...]. Z "[...]" z dnia [...] kwietnia 1987r. dot. tajnego współpracownika ps. "[...]" zarejestrowanego do numeru [...] wynika, że Ww. [...] stycznia 1982 r. został pozyskany do współpracy na "bazie" materiałów obciążających. Z chwilą pozyskania przekazywał informacje dotyczące środowiska Koła Kombatantów NSZZ Solidarność w [...]. Ww. dokument zawiera zapis: "po okresie biernej współpracy i zmianie pracownika obsługującego - co miało miejsce w maju 1985 r. - współpraca nabrała innego charakteru. TW stał się obiektywny". Zdaniem organu, z ww. dokumentu wynika również, że TW "[...]" był chętny do współpracy, wykazywał własną inicjatywę, informacje przekazywał w formie pisemnej, zadania realizował sumiennie i punktualnie. W powyższej teczce znajduje się również notatka służbowa z [...] lutego 1988 r. która wskazuje, że [...] lutego 1988 r. w trakcie spotkania z TW ps. "[...]" nr rej. [...] funkcjonariusz SB wręczył Ww. butelkę koniaku marki "[...]" za kwotę 4600 zł. jako nagrodę za dotychczasowa współpracę. Z "Oceny TW ps. [...] nr ewid. [...]" z [...] listopada 1989 r. wynika z kolei, że w 1989 r. z Ww odbyto 7 spotkań, uzyskując 7 informacji ustnych dotyczących działalności OIRP. Z tego dokumentu wynika również, że TW ps. "[...]" był dobrym "Źródłem informacji" a przekazywane przez niego informacje były rzetelne i obiektywne. W teczce znajdują się również informacje przekazane przez TW "[...]" podczas spotkań z SB (napisane własnoręcznie przez TW ps. "[...]" i podpisane ps. "[...]"). Są to: informacja z dnia [...] października 1987 r. dot. opinii środowiska radców prawnych na temat przygotowywanego referendum; informacja z dnia [...] stycznia 1988 r. dotycząca sytuacji w środowisku radców prawnych; informacja z dnia [...] sierpnia 1988 r. odnośnie m.in. oceny aktualnej sytuacji w kraju, którą postanowiono wykorzystać w sprawie kryptonim "[...]"; informacja z dnia [...] grudnia 1988r. w przedmiocie oceny projektu ustawy o stowarzyszeniach - ocena zbieżna ze stanowiskiem radców prawnych w [...] OIRP. Ze sporządzonych notatek na podstawie ww. informacji wynika, że spotkania z TW "[...]" odbywały się m. in. w lokalu kontaktowym krypt. "[...]" bądź w pokoju hotelowym w hotelu "[...]". Poza powyższymi dokumentami, odnaleziono także zapisy ewidencyjne dotyczące W. J. G. w tym m.in.: - kartę [...] z kartoteki odtworzeniowej MSW w [...], sygn. IPN [...] Z której wynika, że W. G. s. J. ur. [...] kwietnia 1928 r. został zarejestrowany przez Wydz. OKPP WUSW [...] jako TW ps. "[...]" do numeru [...]; - kartę [...] z kartoteki odtworzeniowej MSW w [...], sygn. IPN [...] z której Wynika, że W. G. s. J. ur. [...] kwietnia 1928 r. został pozyskany jako TW ps. "[...]"; w dniu [...] stycznia 1982 r. zarejestrowany przez Wydział OKPP do numeru [...]; - kartę z dziennika materiałów przekazanych do archiwum b. KWMO/WUSW w [...], sygn. IPN [...] t. 3 z której wynika, że materiały dot. W. G. TW ps. "[...]" nr rej. [...] zostały w dniu [...] listopada 1990 r. przekazane do archiwum do numeru [...]; w rubryce: "ilość tomów" wpisano: "1 1"; - kartę z dziennika rejestracyjnego b. Wydz. "[...]" KWMO/WUSW w [...], sygn. IPN [...] t. 2 z której wynika, że w dniu [...] stycznia 1982 r. został zarejestrowany TW ps. "[...]"; materiały przekazano do archiwum w dniu [...] listopada 1990 r. do numeru [...]. Analizując znaleziony zasób archiwalny dotyczący W. J. G. Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu doszedł do przekonania, iż wymienione wyżej dokumenty spełniają kryteria dokumentów opisanych w art. 4 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji. Zdaniem organu, informacja z [...] października 1987 r; informacja z [...] stycznia 1988 r., informacja z [...] sierpnia 1988 r., informacja z [...] grudnia 1988 r. zostały wytworzone przez wnioskodawcę w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego informatora organów bezpieczeństwa państwa ps. "[...]". Jednocześnie Prezes wyjaśnił, iż organ w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 4 ustawy o działaczach opozycji nie ocenia całej działalności wnioskodawcy, a jedynie bada czy w archiwum zachowały się dokumenty o określonych cechach. Prezes IPN w wydawanej decyzji nie rozstrzyga o współpracy wnioskodawcy z organami bezpieczeństwa państwa, a jedynie informuje o treści dokumentów znajdujących się w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej, według kryteriów wymienionych w art. 4 ustawy o działaczach Opozycji. Organ nie prowadzi też postępowania dowodowego w celu ustalenia faktów opisanych w dotyczących wnioskodawcy dokumentach. Wobec powyższego, działając w oparciu o ww regulację prawną, w dniu [...] września 2018 r. wydał ww decyzję o odmowie potwierdzenia, że W. J. G. spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. ww ustawy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W bardzo obszernie uzasadnionym wniosku Ww. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie pozytywnej decyzji stwierdzającej, że spełnia warunki o których jest mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę jej wydania, a wyrażających się w przyjęciu, iż wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji. Wskazał min., iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby wyszczególnione w decyzji dokumenty zostały wytworzone przez niego lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Podkreślił także, iż w załączonym do akt sprawy zarządzeniu o pozostawieniu sprawy bez dalszego biegu Oddziałowego Biura Lustracyjnego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...] zapis: "Reasumując należy stwierdzić, iż faktycznie brak jest dowodu na to, że W. G. udzielił jakiejkolwiek pomocy organom służby bezpieczeństwa w operacyjnym zdobywaniu informacji. Gdyż te informacje sporządzone przez TW ps. "[...]", które się zachowały, w swej treści stanowią jego własne opinie i oceny polityczne, natomiast nie zachowała się żadna informacja, z której wynikałoby, że ta współpraca W. G. faktycznie zmaterializowała się w świadomie i konkretnie podejmowanych przez niego działaniach wymierzonych przeciwko konkretnym osobom", jednoznacznie wskazuje na brak jakiejkolwiek z jego strony współpracy z organami bezpieczeństwa państwa. Natomiast Prezes IPN w [...] zdaje się nie zauważać, że powyższe ustalenia lustracyjne dotyczą jego osoby i mają fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie skarżącego, teczka tajnego współpracownika pod pseudoniemem "[...]" nie stanowi dokumentu potwierdzającego, że faktycznie nastąpiła współpraca. Pismem z dnia [...] września 2018 r. wnioskodawca złożył uzupełnienie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy "odwołanie" od decyzji nr [...] r., w którym szczegółowo przedstawił, według własnej oceny, przebieg wydarzeń z powyższego okresu i swoje stanowisko w sprawie. Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, rozpoznając ponownie przedmiotowy wniosek, w pełni podzielił swoją merytoryczną ocenę przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W wyniku ponownej analizy akt sprawy organ uznał, że współpraca wnioskodawcy nie była pozorna. Z teczki personalnej TW ps. "[...]" Ww. podał bowiem wartościowe informacje do sprawy o kryptonimie: "[...]" i "[...]". Podczas rozmowy werbunkowej wnioskodawca napisał informację dot. udziału delegacji szczecińskiej w Ogólnopolskim Zjeździe kół kombatantów w [...]. Z chwilą pozyskania Ww. przekazywał informacje dot. środowiska Koła Kombatantów NSZZ Solidarność w [...]. Wnioskodawca przyjął butelkę koniaku marki "[...]" za kwotę 4600 zł. jako nagrodę za dotychczasowa współpracę. Z wnioskodawcą odbyto 7 spotkań uzyskując 7 informacji ustnych dotyczących działalności OIRP. Jedynie dla przykładu wskazał, że informację z dnia [...] sierpnia 1988 r. dot. m. in. oceny aktualnej sytuacji w kraju postanowiono wykorzystać w sprawie o kryptonimie "[...]". O tym, że współpraca wnioskodawcy z organami bezpieczeństwa państwa nie była pozorna świadczy również fakt istnienia teczki personalnej i teczki pracy (zapis: "11" w rubryce: "Ilość tomów" na karcie z dziennika materiałów przekazanych do archiwum b. KWMO/WUSW w [...], sygn. [...] t.3). Odnosząc się do powyższego oraz treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i jego uzupełnienia (tj. pisma z dnia [...] września 2018 r.) Prezes IPN podtrzymał swoje stanowisko, iż w wydawanej decyzji nie rozstrzyga o współpracy wnioskodawcy z organami bezpieczeństwa państwa, a jedynie informuje o treści dokumentów znajdujących się w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej, według kryteriów wymienionych w art. 4 ustawy o działaczach opozycji. A te okoliczności zostały spełnione. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tut. Sądu, wniósł W. J. G. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi zarówno naruszenie prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W obszernym uzasadnieniu swojego stanowiska przypomniał przebieg postępowania, przytoczył wszelkie okoliczności podnoszone na etapie postępowania odwoławczego, zawarte zarówno we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jak i w jego uzupełnieniu. Wskazał również, iż zaskarżona decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem art. 4 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji, szczegółowo przedstawiając, odnośnie powyższego, swoją argumentację. W odpowiedzi na skargę Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż ani zaskarżona ani utrzymana nią w mocy decyzja, nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, że uległa zmianie treść art. 4 ustawy o działaczach opozycji, na podstawie którego zostały wydane obie decyzje. W art. 3 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 992) wskazano, że w ustawie o działaczach opozycji w art. 4 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: "2. Przez dokumenty wytworzone przy udziale osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 2, przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa rozumie się także pomoce ewidencyjne, takie jak dzienniki rejestracyjne, inwentarze archiwalne, karty ewidencyjne i Zintegrowany System Kartotek Operacyjnych organów bezpieczeństwa państwa, jeżeli potwierdzają fakt rejestracji jej w charakterze tajnego informatora lub pomocnika organów bezpieczeństwa państwa". Dodany przepis art. 4 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji doprecyzował pojęcie "dokumentu wytworzonego przy udziale osoby w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa", co jednocześnie zaostrzyło kryteria pozytywnego rozpoznania wniosku, tj. wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia w ww trybie. Natomiast, w sytuacji, kiedy przepisy prawa materialnego ulegają zmianie - zachowując tożsamość sprawy - organ obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego (wyrok NSA z dnia 24 marca 2003 r., II SA 2057/01). Zgodnie z wyrażoną w art. 6 K.p.a. zasadą praworządności, organy działają na podstawie przepisów prawa. Stosowanie tej zasady implikuje powinność rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego aktualnie (tj. na dzień orzekania przez organ) stanu prawnego. W myśl obecnie obowiązującego przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o działaczach opozycji status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych przysługuje osobie: 1) która nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, chyba że przedłoży dowody, że przed dniem 31 lipca 1990 r. bez wiedzy przełożonych, czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i 2) co do której w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 (dodanym przepisem art. 3 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2019 r., poz. 992) przez dokumenty wytworzone przy udziale osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 2, przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa rozumie się także pomoce ewidencyjne, takie jak dzienniki rejestracyjne, inwentarze archiwalne, karty ewidencyjne i Zintegrowany System Kartotek Operacyjnych organów bezpieczeństwa państwa, jeżeli potwierdzają fakt rejestracji jej w charakterze tajnego informatora lub pomocnika organów bezpieczeństwa państwa. Trzeba mieć na uwadze, iż wprowadzając do porządku prawnego art. 4 ustawy o działaczach opozycji, ustawodawca kierował się potrzebą znalezienia łatwego w stosowaniu, a tym samym dostatecznie sformalizowanego kryterium, umożliwiającego weryfikowanie wnioskodawców pod kątem tego, czy w przeszłości działali na rzecz organów bezpieczeństwa PRL. Taka konstrukcja ustawy pociąga jednak za sobą rygorystyczne konsekwencje, w świetle których uprawnienia przewidziane w ustawie przysługują wyłącznie tym osobom, co do których w archiwum IPN brak jest jakichkolwiek dokumentów, mogących potwierdzić związki tych osób z organami bezpieczeństwa PRL, natomiast istnienie takich dokumentów stanowi automatyczną przeszkodę do nabycia tych uprawnień. Powyższy skutek zachodzi niezależnie od okoliczności, w jakich doszło do podjęcia działań na rzecz organów bezpieczeństwa PRL, czasu trwania tych działań, ich wagi, czy też proporcji, w jakich pozostają one w stosunku do całokształtu działalności opozycyjnej wnioskodawcy. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie budzi żadnych wątpliwości fakt odnalezienia w zasobach organu ww dokumentów, które należy uznać za wytworzone przy udziale skarżącego w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora organów bezpieczeństwa państwa o pseudonimie "[...]". W wyniku przeprowadzonej kwerendy, czemu nie przeczy skarżący, odnaleziono teczkę personalną tajnego współpracownika pod pseudonimem "[...]" dotyczącą osoby skarżącego, a także inne dokumenty wymienione w pkt 1-4 (decyzji z dnia [...] września 2018 r.), które zostały enumeratywnie wyliczone w katalogu pomocy ewidencyjnych, podanym w art. 4 ust. 2 ww ustawy i w ocenie Sądu, spełniają kryteria dokumentów opisanych w art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Ww dokumenty potwierdzają również fakt rejestracji wnioskodawcy w charakterze tajnego informatora organów bezpieczeństwa państwa o ww pseudonimie. Odnosząc się do argumentacji skarżącego należy także zwrócić uwagę na ograniczony zakres działania Prezesa IPN, którego zadaniem jest wyłącznie ustalenie, czy w zasobach IPN znajdują się dokumenty dotyczące danej osoby, spełniające kryteria określone w art. 4 ust. 1 pkt pkt 2 ustawy. Obowiązkiem organu w tego rodzaju postępowaniu było więc, wbrew twierdzeniom skarżącego, wyłącznie odzwierciedlenie stanu zasobów archiwalnych wg skonkretyzowanych w przepisie kryteriów i sformułowanie oceny, czy stan zasobów archiwalnych zawiera dokumenty, których treść wskazuje na to, że istniały "ślady" wskazujące na współpracę ze służbami bezpieczeństwa, czy wojskowymi (organami kontrwywiadu Wojska Polskiego) i czy w ramach tej współpracy wytworzył on jakieś dokumenty lub czy jakieś dokumenty powstały przy jego udziale. Taka okoliczność w sprawie niniejszej została stwierdzona. Stanowi ona negatywną przesłankę do uznania wniosku skarżącego za zasługujący na uwzględnienie, niezależnie od subiektywnej oceny tej przesłanki dokonanej przez skarżącego. Okoliczność współpracy jest kryterium obiektywnym a jednocześnie wystarczającym do stwierdzenia, że brak jest możliwości uznania osoby współpracującej za działacza opozycji. W powyższym kontekście, wypada przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 3 lipca 2015 r., sygn. I OSK 551/15, w którym stwierdził, że organ w postępowaniu o udostępnienie dokumentów, na podstawie ich treści ocenia jedynie, czy dotyczyły one skarżącego oraz czy zostały wytworzone przez niego lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jego pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji. W tym postępowaniu organ nie bada oryginalności i prawdziwości stwierdzeń zawartych w tych dokumentach. Nie jest uprawniony do ich weryfikowania i prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie prawdziwości zdarzeń podanych w dokumentach. Formułuje jedynie wnioski wynikające z treści odnalezionych dokumentów. Nie podważając zatem ani ewentualnej działalności ani nie zaprzeczając potencjalnym represjom i szykanom ówczesnych władz stosowanym wobec skarżącego, należy stwierdzić, że Prezes Instytutu Pamięci Narodowej jest upoważniony ustawowo jedynie do ustalenia, czy w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej zachowały się dokumenty o określonych cechach. Prezes Instytutu Pamięci Narodowej ma obowiązek działania tylko i wyłącznie na podstawie przepisów prawa i nie ocenia, czy zastosowane przez ustawodawcę kryteria nie są zbyt surowe, lub czy nie eliminują z kręgu beneficjentów ustawy mniej albo bardziej licznego grona osób. Zatem, ze względu na ograniczony zakres właściwości rzeczowej, Prezes IPN w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 4 ustawy o działaczach opozycji nie mógł oceniać całej dokumentacji zgromadzonej w sprawie pod kątem jej prawdziwości celem wykazania słuszności stanowiska skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 7 lutego 2017 r., w sprawie odmowy stwierdzenia spełnienia warunków określonych w art. 4 ustawy o działaczach opozycji stwierdził, że "obowiązkiem organu w tego rodzaju postępowaniu było wyłącznie odzwierciedlenie stanu zasobów archiwalnych wg skonkretyzowanych w przepisie kryteriów sformułowanie oceny czy stan zasobów archiwalnych zawiera dokumenty, których treść wskazuje na to, że istniały "ślady" wskazujące na współpracę skarżącego ze służbami bezpieczeństwa i czy w ramach tej współpracy wytworzył on jakie dokumenty lub czy jakieś dokumenty powstały przy jego udziale. Organ relacjonuje zatem, a nie ocenia co w odniesieniu do zagadnienia współpracy i jednocześnie, co najmniej udziału danej osoby w ich wytworzeniu, przedstawiają dokumenty znajdujące się w zasobach IPN. Nie przedstawia więc relacji i wniosków wynikających ze wszystkich dokumentów znajdujących się w zasobach archiwalnych, ani ze stanowiska skarżącego. Nie konfrontuje tych dowodów. Rolą organu wyznaczoną przez wskazany przepis ustawy nie jest więc ani ocena prawdziwości dokumentów, ani prawdziwości opisanych w nich zdarzeń, ani wiarygodności osób wytwarzających dokumenty, ani też ustalanie czy wynikająca z dokumentów współpraca miała w rzeczywistości miejsce (por. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 2307/16, IV SA/Wa 306/17).)". Trzeba też mieć na uwadze, iż ustawodawca nie uzależnił prawnego znaczenia podjętej współpracy, od jakiegokolwiek innego aspektu np. motywów podjęcia współpracy czy pozorności współpracy. Zaś motywy i charakter postępowania skarżącego, oraz dokonanie oceny czy spełniają przesłanki współpracy mógłyby być oceniane w innym postępowaniu, tj. postępowaniu "lustracyjnym" prowadzonym przez sąd powszechny. Sąd ma wiedzę o treści ww "Zarządzenia" Oddziałowego Biura Lustracyjnego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...], o pozostawieniu sprawy bez dalszego biegu, z którego wynika, iż brak jest dowodu aby W. J. G. udzielił jakiejkolwiek pomocy organom służby bezpieczeństwa w operacyjnym zdobywaniu informacji, gdyż w ocenie ww Biura, zachowane informacje stanowią własne opinie i oceny polityczne skarżącego, to jednak zgodnie z powołaną regulacją prawną, powyższe nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia Prezesa IPN. Z uwagi natomiast na fakt, iż zgodnie z ww zarządzeniem wniosek skarżącego nie został przez Oddziałowe Biuro Lustracyjne w [...] merytorycznie rozpoznany, nie występuje sytuacja powagi rzeczy osadzonej "res iudicata", zatem skarżący ma nadal otwartą drogę do wszczęcia stosownego postępowania "lustracyjnego" przed sadem powszechnym. Reasumując stwierdzić należy, jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, iż wskazane dokumenty spełniają kryteria dokumentów opisanych w art. 4 ustawy o działaczach opozycji, tj. zostały wytworzone przez wnioskodawcę lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego informatora przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa, co tym samym stanowi negatywną przesłankę do wydania decyzji potwierdzającej, że skarżący spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 8 i 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Biorąc pod uwagę wymogi procesowe stwierdzić należy, że organ dołożył wystarczających starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizował wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach, odnosząc się do elementów zawartych we wniosku skarżącego. Tym samym uczynił zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając argumentację w swoich rozstrzygnięciach. Zatem, mając powyższe na uwadze skargę, jako bezzasadną, należało oddalić w oparciu o art. 151 P.p.s.a.