II GSK 1619/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędziowie Marzenna Zielińska NSA Andrzej Kuba Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 95/11 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od S. K. na rzecz Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 95/11, po rozpoznaniu skargi S. K., uchylił decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. P. z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że w dniu [...] września 2010 r. S. K. złożył wniosek o przyznanie renty strukturalnej. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...] października 2010 r., powołując się na § 6 ust. 1 w zw. z § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 109, poz. 750 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie rent strukturalnych) oraz § 10a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 marca 2009 r. w sprawie podziału środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz. 388 ze zm.) odmówił przyznania renty strukturalnej. Po rozpatrzeniu odwołania S. K., Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w E. decyzją z [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że S. K. we wniosku o przyznanie renty strukturalnej zadeklarował działki ewidencyjne o wymienionych w decyzji numerach, położone w obrębie S., Gm. B., których łączna powierzchnia użytków rolnych wynosi 4,09 ha. Ponadto zadeklarował działki ewidencyjne położone w obrębie gminy S., Gm. B., o numerach [...] i [...] o powierzchni użytków rolnych 1,83 ha, których jest współwłaścicielem (udział ½) z I. K. oraz działkę ewidencyjną o numerze [...] o powierzchni użytków rolnych 0,26 ha, której jest współwłaścicielem (udział ½) z E. K. Organ wskazał, że § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych wymaga, aby przekazywane użytki rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego stanowiły przedmiot odrębnej własności rolnika i jego małżonka bądź były przedmiotem ich współwłasności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że S. K. jest wdowcem, a część użytków rolnych zadeklarowanych przez stronę stanowi współwłasność z osobami trzecimi, niewskazanymi w rozporządzeniu. W związku z powyższym w ocenie organu S. K. nie spełnia warunku dotyczącego powierzchni przekazywanego gospodarstwa rolnego, ponieważ zgodnie z § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych łączna powierzchnia użytków rolnych powinna wynosić co najmniej 6 ha. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z 28 kwietnia 2011 r. uchylił powyższą decyzję, wskazując, że decyzje będące przedmiotem kontroli sądu zostały oparte na przepisach rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych, które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.; dalej: ustawa o rozwoju obszarów wiejskich). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kluczowy dla sprawy jest warunek określony w § 4 pkt 5 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych, zgodnie z którym renta może być przyznana rolnikowi, który przekazał gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych, wynoszącej co najmniej 6 ha, w przypadku gospodarstw rolnych położonych w województwie małopolskim, podkarpackim, śląskim lub świętokrzyskim – co najmniej 3 ha. Przepis powyższy został zmieniony rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lipca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 131 poz. 886; dalej: rozporządzenie zmieniające), które weszło w życie z dniem 5 sierpnia 2010 r. Zmiana polegała na zwiększeniu areału użytków rolnych gospodarstwa podlegającego przekazaniu z 3 do 6 ha. Wniosek o przyznanie renty strukturalnej złożony został już po wejściu życie rozporządzenia zmieniającego, a zatem w świetle § 3 tego aktu prawnego, miarodajny dla oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji jest stan prawny obowiązujący po wspomnianej nowelizacji. Sąd podkreślił, że § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych precyzuje, iż warunek przekazania gospodarstwa rolnego, o którym mowa w § 4 pkt 5, uważa się za spełniony, jeżeli zostały przekazane wszystkie użytki rolne wchodzące w skład tego gospodarstwa, będące zarówno przedmiotem odrębnej własności rolnika i jego małżonka, jak również przedmiotem ich współwłasności, z zastrzeżeniem § 9 pkt 1 (który to przepis nie ma zastosowanie do stanu zaistniałego w sprawie). Zdaniem Sądu, stanowisko organów, że dodatkowe działki zadeklarowane przez S. K. o łącznej powierzchni 2,09 ha, stanowiące współwłasność wnioskodawcy nie z małżonkiem, lecz z osobami trzecimi, nie spełniają warunku określonego w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych, zgodne jest z językową wykładnią tego przepisu, należy jednak zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zakwestionowano zgodność powyższego przepisu oraz przepisu § 19 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych z delegacją ustawową zawartą w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, a w konsekwencji także z Konstytucją. Sąd wskazał, że rozporządzenie w sprawie rent strukturalnych określa krąg podmiotów uprawnionych do korzystania z pomocy finansowej w postaci renty strukturalnej bez należytego upoważnienia ustawowego, gdyż żaden przepis ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich nie zawiera dookreślenia precyzującego krąg podmiotów uprawnionych do przedmiotowego wsparcia. Jedynie art. 10 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że pomoc jest przyznawana: 1) na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej; 2) jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 [chodzi o rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), Dz. U. UE L 277 z 21.10.2005 r. , s. 1; dalej: rozporządzenie nr 1698/2005] oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1. Ponadto, analiza rozporządzeń wykonawczych, opartych na upoważnieniu zawartym w art. 29 ust. 1 cyt. ustawy, i dotyczących poszczególnych form pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, wskazuje na zróżnicowanie kręgu podmiotów uprawnionych do korzystania z różnych form pomocy w ramach programu. W ocenie Sądu, o ile samo zróżnicowanie kręgu beneficjentów można byłoby uznać za uzasadnione ze względu na specyfikę poszczególnych działań, to jednak kryteria zróżnicowania powinny być wskazane ustawowo, a nie w rozporządzeniu, bez żadnych wskazówek w tym względzie. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zawężenie kręgu podmiotów uprawnionych do korzystania z pomocy w postaci renty strukturalnej – przewidziane w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych, a polegające na wymogu, aby działki rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego wnioskującego o rentę były przedmiotem odrębnej własności jego lub jego małżonka, ewentualnie przedmiotem współwłasności, ale tylko małżonków, z wyłączeniem osób trzecich – nie może być wprowadzone w akcie rangi podustawowej, bez należytego upoważnienia ustawowego. Sąd powołał się przy tym na stanowisko wyrażone w doktrynie prawa konstytucyjnego oraz w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z 24 marca 2009 r., sygn. akt U 6/07, dotyczące zgodności z ustawą i Konstytucją regulacji o bardzo zbliżonym brzmieniu do analizowanych w niniejszej sprawie – § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870 ze zm.), zgodnie z którym zakres podmiotowy ustawy oraz prawa i obowiązki jej adresatów jako podstawowe dla każdej ustawy nie mogą być przekazane do unormowanie aktem wykonawczym. W związku z powyższym nie jest dopuszczalne uregulowanie zakresu podmiotowego świadczeń, w tym również wypłacanych z funduszy Unii Europejskiej, w rozporządzeniu, z pominięciem ustawy. W ocenie Sądu nie można uznać, aby taki sposób określenia zakresu podmiotowego świadczeń, jak w kwestionowanych przepisach rozporządzenia, mieścił się w zakresie sformułowania "szczegółowe warunki przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem", jakie zostało użyte w delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich. Sąd wskazał, że zarówno wykładnia językowa pojęcia "szczegółowe warunki", jak i wzgląd na wykonawczy charakter rozporządzenia w stosunku do ustawy oraz wiążące się z tym wymogi konstytucyjne, wskazują, że rozporządzenie może jedynie uszczegóławiać ogólne kryteria określone w ustawie. Tymczasem warunek określony w § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 4 pkt 5 rozporządzenia niczego nie "uszczegóławia", lecz sam w sobie stanowi kluczowy element decydujący o zakresie podmiotowym regulacji. W dalszej części rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że unormowanie zawarte w art. 23 rozporządzenia nr 1698/2005, które powinno stanowić wzorzec dla prawodawcy krajowego, w żadnej mierze nie wskazuje ograniczeń co do stanu własności przekazywanego gospodarstwa rolnego, a zatem istotne zawężenie kręgu podmiotów uprawnionych do korzystania z pomocy w postaci renty strukturalnej w § 6 ust. 1 pkt 1 polskiego rozporządzenia nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia w akcie prawa unijnego. Reasumując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że § 6 ust. 1 pkt 1 i pozostający z nim w ścisłym w związku § 19 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych, zostały wydane z naruszeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich, a w konsekwencji są sprzeczne z ustawą i Konstytucją. W związku z powyższym Sąd odmówił zastosowania w sprawie zakwestionowanych przepisów rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych oraz wskazał, że organ pierwszej instancji powinien rozpoznać ponownie wniosek S. K. o przyznanie renty strukturalnej z pominięciem przepisów rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych, które Sąd uznał za niezgodne z Konstytucją i ustawą. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi S. K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 4 pkt 5 w zw. z § 19 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich w zw. z art. 92 ust. 1 i art. 21 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, polegające na ich błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że są one niezgodne z Konstytucją i w konsekwencji ich niezastosowaniu w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 24 marca 2009 r., sygn. akt U 6/07, na które powoływał się Sąd pierwszej instancji, nie ma mocy powszechnie obowiązującej w rozumieniu art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, który to przepis dotyczy wyłącznie orzeczeń, rozumianych jako akty, którymi Trybunał stwierdza zgodność lub niezgodność zaskarżonej normy prawnej z normą hierarchicznie nadrzędną, to jest wyroki, a nie postanowienia. Autor skargi kasacyjnej stwierdził ponadto, że użyte w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich sformułowanie: "Minister w drodze rozporządzenia określi szczegółowe warunki przyznania pomocy" jednoznacznie potwierdza uprawnienie do sprecyzowania kryteriów podmiotowych i przedmiotowych koniecznych do prawidłowego przyznania renty strukturalnej, w tym wskazania, iż z pomocy finansowej mogą korzystać tylko osoby fizyczne, przekazujące wszystkie użytki rolne stanowiące przedmiot ich odrębnej własności lub własności małżonka albo stanowiące przedmiot ich współwłasności z małżonkiem. Organ podkreślił, że stwierdzenie przez właściwe organy Wspólnot Europejskich naruszenia przez państwo członkowskie obowiązku właściwego wdrożenia programu pomocowego renty strukturalne, m.in. poprzez niedoprecyzowanie warunków jej przyznania, skutkowałoby zarzutem niestosowania przepisów prawodawstwa wspólnotowego, przyznawaniem rent niezgodnie z przepisami, a w konsekwencji nałożeniem na Polskę obowiązku odzyskania środków wypłaconych z pogwałceniem reguł wspólnotowych. Zdaniem kasatora teza postawiona przez WSA o niekonstytucyjności § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 19 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych w zestawieniu z jednoznacznym stwierdzeniem Sądu w skarżonym wyroku, iż § 4 rozporządzenia statuuje podstawowe warunki przyznania renty strukturalnej, wśród których wymienia w pkt 5 przekazanie gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 6 ha, a którego rozwinięcie znajduje się m.in. w § 6 – precyzującym dopuszczalne formy przekazania gospodarstwa, a w § 7 kryteria dotyczące osoby przejmującej gospodarstwo, jak również kategorie użytków rolnych podlegających przekazaniu w trybie rozporządzenia – świadczy o braku zasadności wywodów Sądu pierwszej instancji. Autor skargi kasacyjnej powołał się przy tym na wyrok NSA z 16 czerwca 2006 r., sygn. akt II GSK 1051/08, w którym stwierdzono, że "warunek przekazania gospodarstwa rolnego uważa się za spełniony, jeżeli przedmiotem przekazania są użytki rolne spełniające kryteria własnościowe wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Tylko te użytki mogą zostać przekazane w trybie rozporządzenia i tylko w stosunku do tych użytków stosuje się wymóg minimalnej powierzchni, określony w § 4 pkt 5 rozporządzenia i tylko w stosunku do tych użytków stosuje się wymóg minimalnej powierzchni, określony w § 4 pkt 5 rozporządzenia. Użytki rolne powinny być przekazane tylko w jednej z form przewidzianych w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i tylko osobie, która spełnia kryteria określone w § 7. Tylko te użytki brane są pod uwagę przy obliczaniu zwiększenia wymiaru renty strukturalnej (§ 12 ust. 2 rozporządzenia)." Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził ponadto, że § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 19 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych nie stanowi jakiejkolwiek ingerencji w sferę praw podstawowych obywatela – praw własności (art. 64 Konstytucji) i dziedziczenia (art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji). Rolnik, spełniający wymogi określone w cyt. rozporządzeniu, dobrowolnie podejmuje decyzję o skorzystaniu z pomocy finansowej z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, a przez to o rozporządzeniu należącymi do niego użytkami rolnymi na rzecz wybranego następcy. Kasator podkreślił, że Konstytucja nie formułuje prawa podmiotowego do otrzymania środków z Unii Europejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucając, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 109, poz. 750 ze zm.) w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) w zw. z art. 21, art. 64 ust. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie Sądu I instancji § 6 ust. 1 pkt 1 i pozostający w nim w związku § 19 ust. 4 pkt 2 cyt. rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych zostały wydane z naruszeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich i wobec tego "są sprzeczne zarówno z ustawą, jak i Konstytucją". Dlatego też Sąd I instancji odmówił zastosowania ww. przepisów rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych. Sąd I instancji, odwołując się do dwóch wyroków WSA w Krakowie i jednego WSA w Warszawie, wyraził pogląd, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zakwestionowano zgodność ww. przepisów rozporządzenia z delegacją ustawową zawartą w art. 29 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, a w konsekwencji z Konstytucją. Przede wszystkim zauważyć wypada, że Sąd I instancji nie wskazał przepisów Konstytucji RP, z którymi niezgodne są ww. przepisy, stąd zarzut naruszenia wymienionych w pkt I skargi kasacyjnej przepisów Konstytucji RP usuwa się spod kontroli kasacyjnej. Sąd I instancji nie tylko nie dokonywał ich wykładni, ale nie wskazał na ich stosowanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Uszło uwadze Sądu I instancji, że jednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zasadniczo inne niż przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzecznictwo WSA na poparcie swojego oczywiście błędnego stanowiska (por. wyrok z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 715/10, wykrok z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt II GSK 823/10, wyrok z dnia 7 lipca 2012 r. II GSK 2425/11). M.in. w ww. wyrokach wyrażono pogląd zarówno z uwzględnieniem § 19 ust. 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia (przed nowelizacją), jak i § 19 ust. 4 pkt 2 (po nowelizacji), którego dotyczy stanowisko Sądu w niniejszej sprawie na temat bezzasadności zarzutu wydania rozporządzenia z dnia 19 czerwca 2007 r. z naruszeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, który to pogląd NSA w niniejszym składzie w pełni podziela. W art. 29 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich zawarte zostało upoważnienie dla ministra właściwego do spraw rozwoju wsi do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków i trybu przyznawania wypłaty lub zwracania pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem, a także zasięg wdrażania tych działań. W szczególności uregulowania zawarte w § 4 pkt 5 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 określającymi wymóg przekazania gospodarstwa rolnego o powierzchni minimum 6 ha użytków rolnych oraz wymóg przekazania wszystkich użytków rolnych wchodzących w skład gospodarstwa będących zarówno przedmiotem odrębnej własności rolnika i jego małżonka, jak również przedmiotem ich wspólności oraz uregulowanie zawarte w § 19 ust. 4 pkt 2 nakazującym odmowę przyznania renty strukturalnej, gdy wnioskodawca nie jest właścicielem gospodarstwa rolnego o określonej powierzchni, współwłaścicielem takiego gospodarstwa ze współmałżonkiem ani właścicielem takiego gospodarstwa nie jest małżonek rolnika; nie wykraczają poza granice upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, nie naruszają wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego. Omawiane wytyczne odczytywać należy w powiązaniu z przepisami prawa wspólnotowego. Przepisy prawa krajowego dotyczące rozdziału środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich są ustanowione w wyniku dostosowania prawa krajowego do prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (RFRROW) (Dz.Urz.UE.L.277 z 21.10.2005 r., s. 1). Należy mieć na uwadze, że renty strukturalne zostały przewidziane jako wsparcie rozwoju obszarów wiejskich poprzez przyśpieszenie zmiany pokoleniowej w rolnictwie i umożliwienie przejęcia gospodarstwa przez młodszych następców i prowadzenie przez nich produkcji rolnej. Przepisy cyt. rozporządzenia (§ 4 pkt 5, § 6 ust. 1 pkt 1, § 19 ust. 4 pkt 2) nie zawężają kręgu podmiotów uprawnionych do pomocy w formie renty strukturalnej. Dotyczą one gospodarstwa, które ma być przekazane następcy i nie pozwalają na wliczenie do obszaru przekazywanego gospodarstwa nieruchomości, które stanowią współwłasność (wnioskodawcy lub jego małżonka) z innymi osobami niż współmałżonek. Z niekwestionowanych przez S. K. ustaleń faktycznych zaaprobowanych przez Sąd I instancji wynika, że w skład gospodarstwa rolnego stanowiącego jego własność wchodzą użytki rolne o pow. 4,09 ha. Zadeklarowane we wniosku kolejne działki nr [...] i [...] stanowią współwłasność wnioskodawcy z osobami trzecimi, tj. I. K. i E. K. Organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały prawidłowej wykładni przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisów i prawidłowo je zastosowały, odmawiając skarżącemu przyznania renty strukturalnej. Uznając za zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 4 pkt 5 i § 19 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie rent strukturalnych, polegających na ich błędnej wykładni i odmowie zastosowania – w oparciu o art. 188, art. 151 uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę S. K. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).