II SA/Wr 5/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz- Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant: Adrianna Gaj po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] "[...]" we [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia zagrożenia w obrębie nawierzchni tarasu pomiędzy budynkami poprzez wykonanie określonych robót budowlanych oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej [...] "[...]" - zarządcy budynku przy ul. [...][...] we [...] - usunięcie zagrożenia w obrębie nawierzchni tarasu pomiędzy budynkami, poprzez: wykonanie dylatacji technologicznych o szerokości 10 mm przy zarysowaniach nawierzchni tarasu (stanowiących "naturalnie" powstałą dylatację), wykonanie dylatacji technologicznych nawierzchni tarasu przy narożach budynku oraz przy wbudowanych w strop elementach budowlanych, zapewnienie szczelności odwodnienia liniowego (posiadającego nieszczelności) oraz wykonanie izolacji przeciwwodnej w miejscach nieszczelności (w celu zapobiegania przedostawania się wilgoci), uzupełnienie ubytków spoin pomiędzy płytkami nawierzchni tarasu oraz biegów schodowych prowadzących na taras, w miejscach ubytków posadzki betonowej tarasu - uzupełnienie posadzki, a następnie uzupełnienie braków płytek tarasu, naprawę uszkodzonych podstopnic biegów schodowych tarasu poprzez usunięcie uszkodzonych fragmentów betonu, następnie uzupełnienie jego braków, a następnie - uzupełnienie brakujących płytek okładzinowych, uzupełnienie otuliny, a następnie powłoki wodoszczelnej czół płyt tarasu, w miejscach ich braków, zapewnienie szczelności cokolików z płytek biegów schodowych oraz przy balustradach betonowych tarasu. W osnowie decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł również, że powyższe obowiązki należy wykonać w terminie 5 miesięcy od daty, kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne. Organ ponadto pouczył, że roboty budowlane należy wykonać zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając bezpieczeństwo podczas prowadzenia robót, pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz przynależącej do odpowiedniej izby zawodowej. Organ poinformował też, że o zakończeniu robót należy powiadomić organ nadzoru budowlanego, załączając oświadczenie osoby nadzorującej roboty o wykonaniu robót. Z uzasadnienia decyzji wynika, że po powzięciu informacji o zagrożeniu związanym z wadliwością nawierzchni tarasu pomiędzy budynkami przy ul. [...][...] we [...] - nadmiernej śliskości pokrycia kafli, upoważnieni pracownicy organu przeprowadzili w dniu [...] lipca 2017 r. kontrolę po czym wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zagrożenia wynikającego z wadliwości nawierzchni tarasu pomiędzy budynkami przy ul. [...][...] we [...]. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego – stwierdzając wątpliwości, co do zapewnienia przez zobowiązanego bezpiecznego użytkowania obiektu, w zakresie zastosowanego wyboru co do pokrycia nawierzchni przedmiotowego tarasu – organ nakazał przeprowadzenie kontroli przedmiotowego budynku, w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz sporządzenie ekspertyzy technicznej obejmującej kwestie zagrożenia związanego z wadliwością nawierzchni tarasu. W przedłożonej ekspertyzie technicznej stwierdzono zarysowania wzdłuż odwodnienia liniowego, oraz przy krawędziach budynków i jego elementów, których przyczyną są zbyt rzadko umiejscowione dylatacje i naprężenia termiczne wywołane zmianami temperatur. W miejscu powstania znacznych zarysowań wskazano na możliwość przerwania warstwy przeciwwilgociowej i penetracji wody opadowej do wnętrza stropu, pod płytki okładzinowe i izolację (a zatem zagrożenie bezpieczeństwa mienia). Zalecono wykonanie, w pobliżu miejsc zarysowań (stanowiących naturalnie powstałą dylatację) - prawidłowych dylatacji technologicznych. Wskazano, że dylatacje winny być wykonane co ok. 3m i mieć szerokość ok. 10 mm, również posadzka powinna być oddylatowana. Ponadto stwierdzono nieszczelności w obrębie odwodnienia liniowego i przedostawanie się wody opadowej do wnętrza garażu pod tarasem (wskazano na ślady uszkodzeń w obrębie otuliny elementów konstrukcyjnych w jego obrębie). Wskazano również, że należy uzupełnić wypłukane spoiny pomiędzy płytkami (w obrębie tarasu oraz prowadzących na niego biegów schodowych), gdyż przez braki spoinowania następuje przedostawanie się wody opadowej pod płytki, powodujące ich odspajanie (obecnie występujące miejscowo). Należy również uzupełnić ubytki posadzki betonowej oraz brakujące, odspojone płytki (z uwagi na możliwość potknięcia osób, zagrożenie). Wskutek oddziaływań atmosferycznych również biegi schodowe prowadzące z tarasu na poziom terenu przy budynku posiadają uszkodzenia podstopnic, braki okładzin, zasadne jest zatem nakazanie ich naprawy, w celu zapobiegnięcia dalszej degradacji. Krawędzie tarasu, miejscowo posiadają braki otuliny i braki zabezpieczenia papą, narażone są zatem na działanie wody opadowej, która powoduje korozję płyty stropowej - zatem należy uzupełnić w tych miejscach otulinę i powłokę wodoszczelną. Stwierdzono nieszczelności przy cokolikach z płytek wokół balustrad betonowych (wskazano na przecieki przez balustrady betonowe wód opadowych). Zalecono naprawę ubytków otuliny nadproży garażu i zawilgoconych podokienników. W dostarczonym protokole wskazano, iż część barierek jest w dobrym stanie technicznym, jedynie niektóre elementy wymagają "drobnej naprawy", stan zamocowania barierek stalowych i żelbetowych określono jako dostateczny, lecz wymagający napraw. W dostarczonej ekspertyzie stwierdzono, że płytki tarasu dobrze przylegają do podłoża, posiadają dobrą wytrzymałość, odporność na ekspozycję i spełniają wymagania stawiane powierzchniom tarasów w zakresie wytrzymałości, nasiąkliwości i przemarzania, a badania klasy antypoślizgowości (włączone do opracowania), przeprowadzone przez Laboratorium Badawcze Oddziału Ceramiki i Betonów w [...] wykazały, że przedmiotowa posadzka lastryko ma klasę R9. Rzeczoznawca budowlany inż. R. D. w "opinii technicznej uzupełniającej ekspertyzę techniczną" wskazał, że "może jednoznacznie stwierdzić, że wykonana z płytek lastriko nawierzchnia tarasu nie jest śliska", jak również, że pozostałe wyniki badań laboratoryjnych świadczą o tym, że przedmiotowe płytki nadają się do zastosowania na zewnątrz. Organ orzekający wskazał przy tym, że zalecenia sformułowane w przedłożonym opracowaniu technicznym (ekspertyzie) przez jego autora zostały uwzględnione w sentencji wydanej w tej sprawie decyzji. W dalszej części uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wskazał na przepisy rozdziału 6 Prawa budowlanego, mające zastosowanie w niniejszej sprawie, które wskazują także podmioty, do których winny być adresowane decyzje wydane na ich podstawie - do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Ze względu na występujące zagrożenie oraz w celu zapobiegnięcia pogłębienia istniejących nieprawidłowości organ uznał za zasadne nałożenie obowiązku wykonania robót budowlanych wyszczególnionych w sentencji niniejszej decyzji na zarządzającą budynkiem Spółdzielnię Mieszkaniową. Ponadto w uzasadnieniu organ orzekający przywołał przepis art. 66 Prawa budowlanego i wskazał, że w toku postępowania prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosował się do wszystkich wymogów procedury administracyjnej. W zakończeniu uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], wyjaśnił, że termin na wykonanie obowiązków wynikających z niniejszej decyzji wyznaczył mając na uwadze konieczność zapobiegania pogłębianiu się nieprawidłowości, techniczne możliwości wykonania robót, konieczność usunięcia zagrożenia, a także uwzględniając okres warunków atmosferycznych niezbędnych dla wykonania robót oraz stopień skomplikowania robót. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] "[...]" - zarządcę budynku przy ul. [...][...] we [...], która w odwołaniu wskazała, że ma świadomość istnienia usterek i ubytków w tarasie. Jednak zdaniem Spółdzielni Mieszkaniowej problem remontu tarasu nie może pozostawać jako autonomiczna część nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że stwierdzone usterki nie mogą stanowić zagrożenia i wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji. Ponadto Spółdzielnia wniosła o zmianę terminu wykonania prac w obrębie nawierzchni tarasu na okres 2022 r. - 2023 r. z uwagi na zawartą umowę z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na dofinansowanie remontu polegającego na termomodernizacji budynku. Roboty przewidziane są zgodnie z harmonogramem do wykonania na lata 2021-2022. W związku z tym, zdaniem Spółdzielni Mieszkaniowej, za uzasadnione ekonomicznie i celowościowo należy uznać kompleksowe rozpoczęcie robót związanych z remontem budynku jako całości. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2019 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a następnie wyjaśnił, że celem art. 66 Prawa budowlanego jest, aby jego stosowanie prowadziło do zapewnienia właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nałożeniem obowiązków zmierzających do likwidacji zagrożeń jakie wykazuje część obiektu budowlanego, tj. taras budynków mieszkalnych przy ul. [...][...] we [...], stanowiący równocześnie stropodach dla części tych budynku garaży i komórek gospodarczych. Równocześnie wyjaśnić, należy, że co prawda art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się do obiektów budowlanych, jednakże należy mieć na uwadze, że budynek stanowi pewną całość techniczno-użytkową i składa się z różnych części, które mogą wypełniać przesłanki z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego bądź też nie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy taras może stwarzać zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, wobec, powyższego tylko w tym zakresie organ I instancji wszczął postępowanie. Organ nadzoru zaznaczył, że PINB [...] poprzez określenie obowiązków w zaskarżonej decyzji, słusznie stwierdził, że doprowadzą one do wyeliminowania potencjalnych zagrożeń, jakie wykazuje przedmiotowy taras. DWINB pokreślił, że organ I instancji wyznaczając termin wykonania obowiązków określił go w sposób racjonalny uwzględniając okoliczności związane ze sposobem wykonania tych prac, czy też poziomem ich skomplikowania, jak i inne warunki jak np. atmosferyczne związane z możliwością ich wykonywania oraz zagrożenia wynikające z dalszego tolerowania stanu w jakim znajduje się przedmiotowy taras, a w szczególności jego nawierzchnia. Organ II instancji nie znalazł przesłanek na wyznaczenie innego okresu. Organ zaznaczył, iż z uwagi na okres rozpatrywania odwołania od przedmiotowej decyzji, zakreślony termin na wykonanie obowiązków w decyzji PINB wydłużył się i będzie liczony od momentu odebrania niniejszej decyzji. Podkreślił, że przy określaniu terminu na wykonanie obowiązków organy nie badają możliwości finansowych, czy też innych aspektów ekonomicznych związanych z wykonaniem obowiązków. Odnosząc się do odwołania i podnoszonych w nim kwestii związanych z terminami w jakich należy wykonać nałożone obowiązki, organ wyjaśnił, że określając termin nie bierze pod uwagę sytuacji ekonomicznej, ani trudności formalnych jakie może mieć osoba zobowiązana do wykonania obowiązku. Najważniejszym z czynników jakie bierze się pod uwagę jest natomiast czas w jakim nieprawidłowości, jakie wykazuje budynek, w tym wypadku mogące powodować zagrożenia, mogą być dalej tolerowane z punktu widzenia prawnego. Termin określony w decyzji ma za zadanie przymusić zobowiązanego, w tym przypadku zarządcę budynku do podjęcia działań, które ciążą na nim z mocy prawa, tj. utrzymywanie i użytkowanie obiektu zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 5 ust. 2 Prawa budowalnego oraz zgodnie z art. 61 pkt 2 Prawa budowlanego. Prawidłowość decyzji wydanej w tej sprawie w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] "[...]" we [...], która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1-7 Prawa budowlanego, przez przyjęcie, że zaszły przesłanki do ustalenia, że obiekt budowlany może stwarzać zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez przyjęcie, że istnieją zaniedbania związane z utrzymaniem obiektu budowlanego, tj. tarasu, które uzasadniają wydanie decyzji o usunięciu nieprawidłowości stwierdzonych w obiekcie, w terminie 5 miesięcy od daty, kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne. Powołując się na tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji; 2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Zaprzecza temu, aby wady techniczne tarasu wymienione w pkt 1- 8 zaskarżonej decyzji stanowiły zagrożenie życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Wyjaśniła, że budynek wybudowany został w latach 90-tych, według zasad i standardów obowiązujących w tamtych czasach. Zdaniem skarżącej wbrew logice jest ocena stanu budynku z lat 90-tych w świetle obecnie obowiązujących norm technicznych i rozwiązań. Oczywistym jest, że uszkodzenia w postaci ubytków nawierzchni można i należy usunąć w trybie doraźnym, to nie już możliwa ingerencja w części konstrukcyjne na tych samych zasadach i to w terminie 5 miesięcy. Spółdzielnia wyjaśnia, że drobne naprawy są wykonywane na bieżąco. Taras był remontowany w 2007 r. Budynek poddawany jest okresowym przeglądom. Ponadto w skardze wskazano, że została zawarta umowa z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na dofinansowanie remontu polegającego na termomodernizacji budynku. Roboty przewidziane są do wykonania zgodnie z harmonogramem na lata 2021-2022. Na obecnym etapie budynek został w całości objęty termomodernizacją, a jeśli chodzi o taras to trwają prace projektowe. Sam proces związany z projektowaniem, uzyskaniem pozwoleń i wyłonieniem wykonawcy nie pozwoli na zachowanie terminu zakreślonego na wykonanie obowiązków wskazanych w zaskarżonej decyzji. Spółdzielnia wskazuje, że na obecnym etapie inwestycji, remontu tarasu nie można traktować jako autonomicznej części, gdyż jest on powiązany z termomodernizacją budynku, oraz jest objęty dofinansowaniem ze środków unijnych i w tym zakresie zarząd jest związany procedurą wynikającą z zawartej umowy z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. W doręczonej Sądowi w dniu [...] stycznia 2020 r. odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podtrzymując stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 28 stycznia 2020 r. nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 22 września 2020 r. strona skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje skargę i wnioski w niej zawarte. Zwróciła szczególną uwagę, że nie kwestionuje konieczności usunięcia złego stanu technicznego tarasu, a jedynie termin zakreślony na wykonanie robót budowalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane, należącej do sfery prawa administracyjnego. Zgodnie z treścią powołanego w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, bądź środowiska - organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten ma charakter restytucyjny i służy doprowadzeniu istniejącego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Traktowany jest też w praktyce orzeczniczej jako instrument egzekwowania od właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego obowiązku utrzymywania obiektu w należytym stanie, który ustawodawca przyjął w art. 61 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z nakazem ustawowym podmioty powyżej określone powinny utrzymywać obiekt budowlany w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-7 powoływanej wcześniej ustawy. Z zastosowanego przez legislatora sposobu zredagowania przepisu art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego należy wnosić, że decyzja nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym powinna zawierać rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego zobowiązujące odpowiednio wskazany podmiot do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym oraz rozstrzygnięcie wyznaczające zobowiązanemu podmiotowi określony w sposób konkretny termin wykonania orzeczonego obowiązku. Podstawę dla wydania pierwszego rozstrzygnięcia stanowi ustalenie co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, natomiast w odniesieniu do drugiego rozstrzygnięcia ustawodawca nie określił normatywnych przesłanek, którymi powinien kierować się organ przy wyznaczaniu terminu wykonania obowiązku. Powyższe uprawnia zatem do stwierdzenia, że decyzje wydawane na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego mają charakter związany jedynie w zakresie nałożenia na określony podmiot obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku. Stwierdzenie bowiem zaistnienia którejkolwiek z sytuacji (okoliczności) uwzględnionych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego obliguje właściwy organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazowej w trybie powołanego przepisu. Natomiast przy wyznaczaniu terminu, przed upływem którego należy wykonać orzeczone obowiązki organ nadzoru budowlanego pozostaje w sferze uznania, bowiem nie dysponuje żadnymi wskazaniami ustawodawcy w tym zakresie ani kryteriami przez niego ustanowionymi. W judykaturze administracyjnej zwraca się uwagę, że w istniejących warunkach prawnych organ nadzoru budowlanego ma zapewnioną przez ustawodawcę swobodę w przedmiocie określenia terminu wykonania nakazanych w decyzji robót budowlanych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3287/17). W ocenie Sądu czynności wyjaśniające organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje doprowadziły do dokonania takich ustaleń faktycznych, które uprawniły właściwy organ nadzoru budowlanego do zastosowania w sposób legalny – jako podstawy orzekania – przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne, z których wynika, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności adekwatne do tak skonstruowanego przez ustawodawcę wzorca normatywnego. Doręczone wraz z odpowiedzią na skargę akta sprawy, na podstawie których orzeka sąd administracyjny, wskazują jednoznacznie, że na przedmiotowym tarasie występują: zarysowania wzdłuż odwodnienia liniowego, oraz przy krawędziach budynków i jego elementów, których przyczyną są zbyt rzadko umiejscowione dylatacje i naprężenia termiczne wywołane zmianami temperatur; w miejscu powstania znacznych zarysowań istnieje możliwość przerwania warstwy przeciwwilgociowej i penetracji wody opadowej do wnętrza stropu, pod płytki okładzinowe i izolację. Powyższe wiąże się z występowaniem zagrożenia związanego z bezpieczeństwem mienia, a to z uwagi na znajdujące się pod tarasem garaże i instalacje, do których może dostawać się woda, stwarzając możliwość zwarcia np. w instalacjach elektrycznych. Ponadto taras wykazuje w obrębie odwodnienia liniowego przedostawanie się wody opadowej do wnętrza garażu pod tarasem (ślady uszkodzeń w obrębie otuliny elementów konstrukcyjnych w jego obrębie), w związku z czym, woda opadowa w pewnych miejscach penetruje części konstrukcyjne budynku, co z kolei prowadzić może do zmniejszenia ich wytrzymałości powodujących możliwości wystąpienia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi w przypadku przekroczenia wartości granicznych wytrzymałości elementów konstrukcyjnych. W obrębie tarasu występują również braki: w spoinowaniu płytek, samych płytek w nawierzchni tarasu, również niektóre płytki są odspojone; ponadto biegi schodowe prowadzące z tarasu na poziom terenu przy budynku posiadają uszkodzenia podstopnic, braki okładzin, krawędzie tarasu, miejscowo posiadają braki otuliny i braki zabezpieczenia papą,, przy cokolikach z płytek wokół balustrad betonowych (przecieki przez balustrady betonowe wód opadowych). Zdaniem Sądu wobec takich ustaleń organy właściwe instancyjnie zasadnie uznały, że stan techniczny obiektu budowlanego może stanowić zagrożenie dla zdrowia, życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia i wymaga interwencji w formie działań ustawowo określonych. Zakres orzeczonych robót znajduje uzasadnienie i potwierdzenie swojej prawidłowości w zebranym w sprawie materiale dowodowym, w tym przede wszystkim w treści ekspertyzy technicznej, sporządzonej przez uprawnioną osobę i przedłożonej do akt sprawy w wykonaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...]. Jak wyjaśniły organy orzekające w postępowaniu instancyjnym w uzasadnieniach podjętych w sprawie decyzji, zalecenia wskazane w ekspertyzie technicznej, stanowiły podstawę dla sformułowania nakazów zawartych w decyzji pierwszoinstancyjnej i określenia zakresu orzeczonych obowiązków. Z ekspertyzy tej bezspornie wynika, że taras wymaga wykonania określonych w niej prac budowlanych, koniecznych ze względu na jego stan techniczny i zagrożenia dla dóbr ustawowo chronionych. W uznaniu Sądu w rozpoznawanej sprawie czynności wyjaśniające zostały przeprowadzone w sposób wymagany przepisami art. 77 § 1 kpa, wszystkie istotne w sprawie kwestie zostały ustalone w sposób prawidłowy, a oceniając materiał dowodowy organy zastosowały się do reguł przyjętych w przepisach art. 80 i art. 81 kpa, uznając prawidłowo – na co Sąd zwrócił już wcześniej uwagę, że ustalone fakty odpowiadają hipotezie normy zawartej w przepisie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W sposób zgodny z prawem określony też został w decyzji adresat orzeczonych nakazów, przy czym zasadnie zakres obowiązków został nałożony na Spółdzielnię Mieszkaniową [...] "[...]" we [...] jako zarządcę budynku przy ul. [...][...] we [...]. Ponadto mimo zarzutów skargi i argumentacji przedstawionej w jej uzasadnieniu, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości terminów wykonania orzeczonych nakazów, określonych w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu na aprobatę zasługuje stanowisko przyjęte w tym zakresie przez organy przy orzekaniu w sprawie, zgodnie z którym należy minimalizować czasokres utrzymywania obiektu budowlanego w nieodpowiednim stanie technicznym i postrzegać go w kontekście konieczności zagwarantowania bezpiecznego użytkowania obiektu, co nadaje też określonym w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego terminom charakter dyscyplinujący. Prawidłowo też organy wskazały, że podejmując orzeczenie w trybie art. 66 ust. 1 powoływanej powyżej ustawy, organ nadzoru budowlanego nie rozstrzyga o sposobach finansowania nakazanych robót i nie rozważa tej kwestii. Aspekty ekonomiczne związane z możliwościami finansowymi zobowiązanego podmiotu nie są przedmiotem ustaleń i czynności wyjaśniających organu nadzoru budowlanego, szczególnie w odniesieniu do takich robót, których wykonanie jest konieczne ze względu na bezpieczeństwo użytkowników obiektu lub osób trzecich (np. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1751/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 613/10). W związku z powyższym nie można uznać zawartej umowy z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na dofinansowanie remontu polegającego na termomodernizacji budynku za przeszkodę do wykonania obowiązków nakazanych zaskarżoną decyzją. W istniejących w sprawie okolicznościach faktycznych i prawnych Sąd uznał, że organy orzekające w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym właściwie zastosowały przy orzekaniu przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni i nie naruszyły zasad procedury administracyjnej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając brak podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.