III SA/Łd 521/22

SENTENCJA Dnia 19 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2022 roku sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 15 czerwca 2022 r. nr 38/2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 15 czerwca 2022 r. nr 38/2022, utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Łęczycy o nr 3/2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia rozkazu nr 104 Komendanta Powiatowego Policji z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych na okres od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia 10 maja 2022 r. st. asp. P. W. s. S. (...). Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 17 pkt 3, art. 144, art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej: kpa. Odmawiając wszczęcia postępowania organ I instancji wskazał, że w przypadku st. asp. P. W. zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, tj.: policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego - było więc to zawieszenie obligatoryjne i wynikające z obowiązujących przepisów. W tych warunkach organ uznał, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowe zawieszenie ma charakter obligatoryjny, uznać należy, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania, a istnieją uzasadnione przyczyny dla których, postępowanie nie może zostać wszczęte. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie, zarzucając organowi błędne uznanie, że jeżeli doszło do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, to ta podstawa prawna uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania w sprawie, w sytuacji gdy organ powinien wszcząć postępowanie i wydać merytoryczne rozstrzygnięcie. W ten sposób, zdaniem skarżącego, organ I instancji naruszył art. 61a § 1 kpa w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi nie podzielił wniosków zażalenia i opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r., o nr 38/2022 utrzymał zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Łęczycy o nr 3/2022 w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że w dacie wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w Łęczycy zaskarżonego postanowienia, stosownie do brzmienia art. 39d ust. 2 ustawy o Policji, brak było w sposób bezsporny i niebudzący wątpliwości podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego nr 104 z dnia 11 lutego 2022 r. Nie wystąpiły żadne okoliczności, o których mowa w tym przepisie i fakt ten mógł być ustalony w sposób niebudzący wątpliwości już po lekturze brzmienia tego przepisu. Uchylenie rozkazu o zawieszeniu w czynnościach możliwe jest tylko w dwóch przypadkach, nie budzących wątpliwości pod względem interpretacyjnym, co należy podkreślić: po pierwsze, w przypadku gdy policjant jest zawieszony na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji i ustały przesłanki wskazujące na celowość zawieszenia (art. 39d ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji); po drugie, w przypadku ustania przesłanek, które były podstawą przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, innymi słowy instytucji uregulowanej w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji (art. 39d ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji). Organ odwoławczy przypomniał przy tym, że rozkaz personalny nr 104 KPP w Łęczycy z dnia 11 lutego 2022 r. jako podstawę prawną zawieszenia st. asp. P. W. w czynnościach służbowych wskazywał art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Uznać więc należy, iż postępowanie administracyjne w tym zakresie nie mogło być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. Stosownie do utrwalonego stanowiska orzecznictwa, odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa – tj. "z innych uzasadnionych przyczyn" - może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, a więc gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania. Tym samym rozstrzygnięcie organu I instancji uznać należy za prawidłowe. Niezależnie od powyższego z ostrożności procesowej, organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż rozkazem personalnym nr 1840 KWP w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2022 r. st. asp. P. W. został z dniem 30 kwietnia 2022 r. zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. gdy wymaga tego ważny interes służby. Rozkaz ten opatrzony został rygorem natychmiastowej wykonalności - art. 108 § 1 kpa i tym samym pomimo wniesionego odwołania do Komendanta Głównego Policji, podlegał wykonaniu. Zatem st.asp. P. W. nie był już w dacie rozpatrywania niniejszego zażalenia funkcjonariuszem Policji. W tym stanie faktycznym i prawnym ma zastosowanie art. 39d ust. 1 ustawy o Policji. Stosownie do tego przepisu wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku: 1) upływu terminu określonego w decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, jeżeli zawieszenia nie przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego; 2) prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego; 3) zwolnienia policjanta ze służby; 4) śmierci lub zaginięcia policjanta. W tym stanie faktycznym i prawnym, w ocenie organu odwoławczego, w dacie zwolnienia ze służby w Policji decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych uległa wygaśnięciu. Organ odwoławczy wskazał także, iż brak jest możliwości dalszego procedowania w przedmiocie uchylenia rozkazu o zwieszeniu w czynnościach służbowych, gdyż wobec zwolnienia strony ze służby w Policji, decyzja ta wygasła z mocy prawa. Reasumując organ stwierdził, że postanowienie nr 3/2022 Komendanta Powiatowego Policji w Łęczycy należało utrzymać w mocy jako niesprzeczne z obowiązującym prawem. W skardze do sądu strona skarżąca zarzuciła, iż na czas wydawania przez KPP w Łęczycy postanowienia nr 3/2022 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi (dalej: KWP), błędnie uznał, że jeżeli doszło do zawieszenia P. W. w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, to ta podstawa prawna uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania w sprawie, w sytuacji gdy w takiej konfiguracji organ powinien wszcząć postępowanie i wydać merytoryczne rozstrzygnięcie. W ten sposób KWP w Łodzi nie dostrzegł, że KPP w Łęczycy naruszył art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, a tym samym należy uznać, że sam KWP w Łodzi naruszył te przepisy. Nadto, jak wskazała strona skarżąca - ewentualnie, z ostrożności – zarzucono, iż KWP w Łodzi, na dzień składania skargi naruszył art. 39d ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 135ja ust. 1 pkt 5) ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia nr 3/2022 KWP w Łęczycy, podczas gdy jeżeli P. W. przestał być funkcjonariuszem policji organ powinien był wydać postanowienie uchylające postanowienie nr 3/2022 KWP w Łęczycy, a następnie umorzyć postępowanie w sprawie. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi nr 38/2022 z dnia 15 czerwca 2022 r. oraz postanowienia, które je poprzedza, tj. postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Łęczycy nr 3/2022, a następnie o umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz P. W. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżone postanowienie KWP w Łodzi z dnia 15 czerwca 2022 r., jak również utrzymane nim w mocy postanowienie KPP w Łęczycy z dnia 28 kwietnia 2022 r. nie naruszają prawa. Organ prawidłowo zastosował przepis art. 61a kpa i zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia rozkazu nr 104 KPP z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie zawieszenia strony skarżącej w czynnościach służbowych na okres od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia 10 maja 2022 r. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 61a § 1 kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przy czym, w myśl art. 61a § 2 kpa na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania, tj.: podstawę podmiotową (gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało "wniesione przez osobę niebędącą stroną" i podstawę przedmiotową (gdy "z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte"). Przy czym obie wskazane powyżej przyczyny uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w formie decyzji administracyjnej. Przyczyny te muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku i być oczywiste. Na tym etapie postępowania organ bada bowiem jedynie kwestie formalne, tj. czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie złożonego wniosku, nie podejmując analizy jego zasadności. Jak wynika z przesłanych do sądu akt administracyjnych: - rozkazem personalnym na 104 KPP w Łęczycy z dnia 11 lutego 2022 r. zawieszono stronę skarżącą w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od 11 lutego 2022 r. do 10 maja 2022 r. Rozkaz te został wydany na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji – dalej: uP – (w myśl tego przepisu policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące), a także w oparciu o art. 39a ust. 1 pkt 6c uP, art. 39b uP, art. 39c, art. 6f uP oraz art. 45 ust. 3 uP. W uzasadnieniu tego rozkazu wyjaśniono, iż w dniu 11 lutego 2022 r. do KPP w Łęczycy wpłynęło postanowienie Prokuratury Okręgowej w Łodzi z dnia 9 lutego 2022 r. o postawieniu stronie skarżącej zarzutów o czyn z art. 231 § 1 kk i art. 189 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk; - pismem z dnia 24 marca 2022 r. skierowanym do KWP w Łodzi strona skarżąca złożyła wniosek o umorzenie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w sprawie nr Ks-1241/165/22/ER w całości jako przedwczesnego (pkt 1 wniosku) oraz uchylenie rozkazu personalnego nr 104 KPP w Łęczycy z dnia 11 lutego 2022 w sprawie zawieszenia strony skarżącej w czynnościach służbowych (pkt 2 wniosku – który to wniosek został przekazany przez KWP w Łodzi w dniu 4 kwietnia 2022 r. - według właściwości – do KPP w Łęczycy); - postanowieniem nr 3/2022 z dnia 28 kwietnia 2022 r. KPP w Łęczycy postanowił odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia rozkazu nr 104 KPP w Łęczycy z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie zawieszenia strony skarżącej w czynnościach służbowych na okres od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia 10 maja 2022 r.; - rozkazem personalnym nr 1840 z dnia 14 kwietnia 2022 r. KWP w Łodzi zwolniono stronę skarżącą ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2022 r., nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz ten wydano w oparciu o treść art.41 ust. 2 pkt 5 uP (przepis ten stanowi, iż policjanta można zwolnić ze służby m.in. w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby); - rozkazem personalnym nr 1814 z dnia 9 czerwca 2022 r. Komendant Główny Policji w Warszawie - po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego nr 1840 KWP w Łodzi z dnia 14 czerwca 2022 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr 1840; - postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r. o nr 38/2022 (zaskarżonym do sądu) KWP w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone doń postanowienie KPP w Łęczycy o nr 3/2022 z dnia 28 kwietnia 2022 r. W świetle powyższego sąd uznał, iż organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wszczęcia postępowania z wniosku strony skarżącej - pismo z dnia 24 marca 2022 r. (w sprawie uchylenia rozkazu personalnego nr 104 KPP w Łęczycy z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie zawieszenia strony skarżącej w czynnościach służbowych), a co za tym idzie organ prawidłowo zastosował art. 61a § 1 kpa i odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia wskazanego rozkazu personalnego nr 104 KPP w Łęczycy z dnia 11 lutego 2022 r. Jak bowiem słusznie zauważył organ w myśl art. 39 ust. 1 uP w okolicznościach niniejszej sprawy wydanie rozkazu personalnego nr 104 z dnia 11 lutego 2022 r. przez KPP w Łęczycy, którym zawieszono stronę skarżącą w czynnościach służbowych było obligatoryjne. Co więcej rozkaz ów stał się ostateczny i prawomocny (jak bowiem wynika z akt sprawy nie został on zaskarżony). Odnotować bowiem należy, iż przepisy uP normują instytucję uchylenia rozkazu personalnego w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych. W myśl art. 39d ust. 2 uP decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych uchyla się w przypadku ustania przesłanek: 1) wskazujących na celowość zawieszenia, o których mowa w art. 39 ust. 2; 2) które były podstawą przedłużenia okresu zawieszenia. Przy czym przepis art. 39 ust. 2 uP normuje tzw. fakultatywne zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych stanowiąc, iż policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Zatem zgodnie z wolą ustawodawcy wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych – o które wnosiła strona skarżąca w piśmie z dnia 24 marca 2022 r. - byłoby możliwe jedynie w przypadku, gdyby owo zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło w oparciu o treść art. 39 ust. 2 uP, a więc miało charakter zawieszenia fakultatywnego. Nadto, ustawodawca przewidział jeszcze jedną sytuację, związaną z przedłużeniem okresu zawieszenia (art. 39d ust. 2 pkt 2 uP) – ta jednak w niniejszej sprawie również nie miała miejsca. Równocześnie ustawodawca zaznaczył, iż do decyzji o uchyleniu zawieszenia w czynnościach służbowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 39a ust. 1 i 2, art. 39b ust. 2 pkt 1-5, 7-10 i ust. 3 oraz art. 39c uP – niemniej jednak wobec odmowy wszczęcia postępowania w oparciu o treść art. 61a § 1 kpa i te przepisy nie mogą mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Wskazane powyżej okoliczności – tj. fakt oparcia rozkazu personalnego (decyzji) KPP w Łęczycy nr 104 z dnia 11 lutego 2022 r. na podstawie art. 39 ust. 1 uP, a więc jego obligatoryjny charakter – w świetle przedłożonych akt administracyjnych nie budzą żadnych wątpliwości – są niesporne. Wątpliwości strony skarżącej budzi jednak w istocie to: czy w świetle brzmienia art. 39d ust. 2 uP w niniejszej sprawie zasadnie doszło do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego nr 104 KPP w Łęczycy z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie zawieszenia strony skarżącej w czynnościach służbowych na okres od 11 lutego 2022 r. do 10 maja 2022 r.; czy też – jak twierdzi strona skarżąca – powinno dojść do wszczęcia postępowania i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Sąd stoi na stanowisku, iż w niniejszej sprawie organy administracji zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia rozkazu personalnego nr 104 z dnia 11 lutego 2022 r. – zaistniały bowiem "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w treści art. 61a § 1 kpa. W świetle brzmienia art. 39d ust. 2 uP nie można mieć bowiem żadnych wątpliwości co do tego, że postępowanie nie powinno być wszczęte. Już bowiem zawieszenie strony skarżącej w czynnościach służbowych miało charakter obligatoryjny (nastąpiło w oparciu o treść art. 39 ust. 1 uP), a nie jak wskazał ustawodawca w treści art. 39d ust. 2 uP - fakultatywny (art. 39 ust. 2 uP). Nie było zatem podstaw do wszczynania postępowania i badania okoliczności wskazujących na celowość zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 2 uP, w przypadku gdy w niniejszej sprawie doszło do obligatoryjnego zawieszenia w czynnościach służbowych. Zważyć bowiem należy na cel wskazanej regulacji (art. 39d ust. 2 uP) dotyczącej możliwości uchylenia decyzji o zwieszeniu w czynnościach służbowych w świetle art. 39 uP. Nie może być bowiem żadnych wątpliwości, że wszczynanie postępowania w oparciu o treść art. 39d ust. 2 uP w sytuacji, gdy oczywistym jest, iż w sprawie doszło do obligatoryjnego zawieszenia w czynnościach służbowych (art. 39 ust. 1 uP), byłoby bezcelowe i niepotrzebnie absorbowało organy administracji (a więc byłoby niezgodne z zasadami ekonomiki procesowej). Tym samym trudno w sposób uzasadniony zarzucić organowi administracji naruszenie przepisów obowiązującego prawa w sytuacji, gdy organ ten w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania ustalił wystąpienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym – gdyż w takiej sytuacji należy, tak jak to uczynił organ administracji, wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 kpa). Zatem w niniejszej sprawie organ administracji zasadnie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego nr 104 z dnia 11 lutego 2022 r., gdyż w niniejszym przypadku brak było podstaw do prowadzenia postępowania. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie z art. 61a kpa ma charakter postanowienia formalnego, a z punktu widzenia jego skutków procesowych, stwierdzić należy, iż odpowiadają one decyzji o umorzeniu postępowania, które już zostało wszczęte. Wobec tego zgodzić się należy ze stanowiskiem, iż złożenie zażalenia na postanowienie wydane w oparciu art. 61a kpa nie wszczyna postępowania administracyjnego w sprawie. Jak zatem słusznie wywiódł organ, toczące się z tego zażalenia postępowanie nadal nie ma charakteru postępowania administracyjnego sensu stricte, a jest tylko postępowaniem mającym zagwarantować stronie - wobec odmowy wszczęcia postępowania - dwuinstancyjność rozpoznania sprawy z takiego wniosku, zamykającego formalnie etap rozpoznania wniosku w pierwszej instancji jeszcze przed wszczęciem sprawy. Postanowienia wydawane na podstawie art. 61a kpa są wydane na skutek wniosków, które nie mogą w sposób nie budzący wątpliwości – a więc w sposób oczywisty, także z przyczyn materialnych - spowodować wszczęcia postępowania administracyjnego, a w przypadku gdyby do wszczęcia takiego postępowania jednak doszło, to powinno ono – jako bezprzedmiotowe – zostać umorzone. Wobec powyższego słusznie wywiódł organ, iż w przedmiotowej sprawie, na etapie rozpoznania zażalenia, obok przyczyn uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania, które wystąpiły na etapie rozpoznania wniosku przez organ pierwszej instancji, dodatkowo na etapie rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, uległ rozszerzeniu zakres przyczyn uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania – jak już bowiem wskazywano, strona skarżąca przestała być funkcjonariuszem policji (a co za tym idzie okoliczność ta spowodowała wygaśnięcie rozkazu nr 104 KPP w Łęczycy z dnia 11 lutego 2022 r.). Przy czym i ta okoliczność nie stanowiła podstawy do uchylenia postanowienia organu I instancji i umorzenia postępowania. Tym samym sąd nie podzielił zarzutów skargi, uznając że trafnie stwierdziły organy administracji, iż w sprawie zaistniała przedmiotowa przeszkoda do wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 39d ust. 2 uP, która uzasadniała wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia rozkazu nr 104 z dnia 11 lutego 2022 r. w sprawie zawieszenia strony skarżącej w czynnościach służbowych na okres od 11 lutego 2022 r. do 10 maja 2022 r. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ppsa, orzekł jak w wyroku. a.l.