I SA/Wa 2070/12

SENTENCJA Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M.Z. na Prezydenta W. w przedmiocie wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2554/10 postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w W. UZASADNIENIE W związku ze skargą na Prezydenta W. w przedmiocie wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2554/10 skarżący M.Z. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W formularzu PPF wnioskodawca wyjaśnił, że jest osoba samotną i jedynym jego dochodem są środki otrzymywane w ramach przyznanego zasiłku stałego z pomocy społecznej. Wnioskodawca podkreślił jednocześnie, że jest osobą niepełnosprawną z licznymi dodatkowymi schorzeniami. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Za uzasadniony należy uznać wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w związku z tym, że sytuacja materialna wnioskodawcy wskazuje na to, iż nie posiada on jakichkolwiek dochodów ani oszczędności, które pozwalałyby mu na samodzielne opłacenie kosztów zastępstwa procesowego. W odniesieniu do drugiej części żądania (zwolnienie od kosztów sądowych) przyjąć należało, że wniesienie skargi w sprawie, która swoim przedmiotem dotyczyła pomocy społecznej, zwalniała skarżącego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z powyższym sformułowane we wniosku żądanie, odnoszące się do tej formy prawa pomocy, która nie może zostać przyznana na mocy orzeczenia sądowego w związku z tym, iż przysługuje stronie z mocy prawa, pozostawione zostało bez rozpoznania. W tych warunkach, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.