VII SA/Wa 384/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. S., A. L., E. L., E. L., O. L., W. L., A. A. – K., D. K., I. J. – K., J. L., J. K., M. S., M. Ch., R. K. i W. A. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku naruszenia przez przewoźnika lotniczego postanowień rozporządzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżących A. S., A. L., E. L., E. L., O. L., W. L., A. A. – K., D. K., I. J. – K., J. L., J. K., M. S., M. Ch., R. K. i W. A kwotę 3.257 (trzy tysiące dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...], po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez A. S., A. L., E. L., E. L., O. L., W. L., A. A. – K., D. K., I. J. – K., J. L., J. K., M. S., M. Ch., R. K. i W. A, stwierdził brak naruszenia przez przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. przepisów rozporządzenia w związku z opóźnieniem lotu [...] na trasie [...] - [...] z dnia [...] marca 2013r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. złożyli A. S., A. L., E. L., E. L., O. L., W. L., A. A. – K., D. K., I. J. – K., J. L., J. K., M. S., M. Ch., R. K. i W. A. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzją z dnia [...] października 2014r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2014r. w całości i w tym zakresie stwierdza brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2014r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego podał, że w dniu [...] marca 2013r. start lotu na trasie [...]-[...] - [...] w stosunku do planowego został opóźniony o 15 godzin i 32 minuty, przy czym lot odbył się na trasie [...]-[...], a pasażerowie z [...] zostali dowiezieni do [...] transportem naziemnym. Strony skarżące miały zapewnioną bezpłatnie stosowną opiekę. Faktem powszechnie znanym jest, iż zarówno w terminalu portu lotniczego w [...] jak i w terminalu portu lotniczego w Gdańsku wywieszone są plakaty, a przy pulpitach stanowisk odpraw umieszczona jest informacja o prawach pasażerów określonych przepisami rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (Dz. Urz. WE L 46 s. 1, 2004, s. 1). Ponadto w obu terminalach powszechnie dostępne są broszury informacyjne traktujące o prawach pasażerów. Organ wskazał, że mierzona metodą trasy po ortodromie odległość pomiędzy [...] a [...] wynosi 3671 km. Natomiast tak liczona odległość pomiędzy [...] a [...] wynosi 3884 km. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego podał, że [...] sp. z o.o. wyjaśniła, że przewoźnik planował wykonać skarżony lot statkiem powietrznym o znakach [...]. Z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych panujących na wysokości przelotowej (silnych wiatrów czołowych) i związanego z tym szybszego spalania paliwa, zakłócona została w dniach [...] marca 2013r. rotacja na trasie [...] - [...] - [...]-[...] - [...]-[...] - [...] - [...], gdyż wystąpiła konieczność lądowania w [...] celem uzupełnienia zapasu paliwa. Ponadto przewoźnik wskazał, iż zarządzający portem lotniczym w Karaczi przedłużył pobyt samolotu na tym lotnisku na czas przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalić zasadność lądowania w tym porcie. Lot na trasie [...] - [...] - [...] doznał opóźnienia w dolocie do [...] wynoszące 4 godziny i 30 minut. Z uwagi na powyższe przewoźnik skierował do wykonania skarżonego lotu samolot o znakach rej. [...]. Skarżony rejs wystartował z [...] zgodnie z planem, tj. o godz. 14.55 UTC(PL), jednak z uwagi na niekorzystne warunki meteorologiczne na lotnisku w [...] w postaci mgły, opadów śniegu oraz silnych wiatrów odstąpił od lądowania w [...] i wrócił do [...], gdzie samolot oczekiwał na dotarcie drogą lądową pasażerów, którzy mieli być przyjęci na pokład w [...]. Z uwagi, na okoliczność, iż pasażerowie przybyli na lotnisko w [...] w czasie, który uniemożliwiał wykonanie lotu na trasie [...] - [...] z uwagi na zamknięcie w godzinach nocnych, tj. między 23.00 a 7.30 UTC lotniska w miejscu docelowym lot na tej trasie został przeniesiony na dzień następny. Strony skarżące odbyły lot na trasie [...] - [...] w godzinach 2.30 UTC – 6.40 UTC. Dyrektor Departamentu Operacyjno-Lotniczego w piśmie z dnia 3 kwietnia 2014r. znak: [...] potwierdził, iż warunki pogodowe panujące w dniu [...] 2013r. w godzinach 12.00 – 22.30 UTC, tj. zamieć śnieżna, opad marznącego śniegu oraz porywiste wiatry uniemożliwiały wykonanie bezpiecznego lądowania statku powietrznego wykonującego skarżony lot na lotnisku w [...] i spowodowały konieczność zawrócenia tego lotu na lotnisko w [...]. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego powołał art. 2 lit. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, zgodnie z którym "odwołanie" oznacza nieodbycie się lotu, który był uprzednio planowany i na który zostało zarezerwowane przynajmniej jedno miejsce. Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 13 października 2011r. w sprawie C 83/10 w postępowaniu Aurora Sousa Rodriguez i in. p-ko Air France SA "Pojęcie odwołania (lotu) określone w art. 2 lit. 1) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania krajowego dotyczy ono nie tylko sytuacji, gdy odlot danego samolotu wcale nie następuje, ale obejmuje również przypadek, w którym ten samolot wprawdzie wystartował, ale następnie z jakichkolwiek względów był zmuszony zawrócić na lotnisko wylotu, a jego pasażerowie zostali przeniesieni na inne loty." Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 10 lipca 2008r. Emirates Airlines - Direktion für Deutschland p-ko Diether Schenkel orzekł, że "lot" oznacza co do istoty operację transportu lotniczego, stanowiąc tym samym w pewien sposób "odcinek" tego transportu, obsługiwany przez przewoźnika lotniczego, który wytycza swoją trasę, przy czym Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 19 lipca 2009r. w sprawie C-402/07 w postępowaniu Christopher Sturgeon i in. p-ko Condor Flugdienst GmbH oraz w sprawie C- 432/07 w postępowaniu Stefan Bock i in. p-ko Air France SA orzekł, że trasa stanowi zasadniczy element lotu, który wykonywany jest zgodnie z rozkładem uprzednio opracowanym przez przewoźnika - natomiast zgodnie z art. 2 lit. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 odwołanie jest konsekwencją faktu, że lot zgodnie z pierwotnie przewidzianym przez przewoźnika lotniczego rozkładem nie został wykonany. Zdaniem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie budzi wątpliwości, iż w doszło do odwołania lotu z dnia [...] marca 2013r. na trasie [...] – [...] - [...] o oznaczeniu kodowym [...], gdyż lot ten wystartował, ale następnie zawrócił na lotnisko wylotu, a pasażerowie tego lotu zostali przeniesieni na lot z dnia [...] marca 2013r. na trasie [...] - [...] o oznaczeniu kodowym [...], przy czym trasa ta nie była trasą tożsamą z trasą lotu, na który pasażerowie posiadali potwierdzoną rezerwację. Stosownie do art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 8. W myśl art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004: "W przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie mają prawo wyboru pomiędzy: a) zwrotem w terminie siedmiu dni, za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust. 3, pełnego kosztu biletu po cenie za jaką został kupiony, za część lub części nie odbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera, wraz z, gdy jest to odpowiednie, - lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie; b) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w najwcześniejszym możliwym terminie; lub c) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera, w zależności od dostępności wolnych miejsc." Organ wskazał, że każda ze stron skarżących decydując się odbyć podróż lotem z dnia [...] marca 2013r. na trasie [...] - [...] o oznaczeniu kodowym [...] dokonała wyboru jednego z uprawnień przemiennych, o których mowa powyżej. Mając powyższe na uwadze Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził brak naruszenia przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie. Stosownie do art. 5 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 2, jak również, w przypadku zmiany trasy, gdy racjonalnie spodziewany czas startu nowego lotu ma nastąpić co najmniej jeden dzień po planowym starcie odwołanego lotu, pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. b) i c). W myśl art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004: "W przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują bezpłatnie posiłki oraz napoje w ilościach adekwatnych do czasu oczekiwania." Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004: "W przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują bezpłatnie zakwaterowanie w hotelu w przypadku: - gdy występuje konieczność pobytu przez jedną albo więcej nocy, lub - gdy zachodzi konieczność pobytu dłuższego niż planowany przez pasażera. Na podstawie art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004: "W przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują bezpłatnie transport pomiędzy lotniskiem a miejscem zakwaterowania (hotelem lub innym)." Natomiast art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wskazuje, że "Ponadto, pasażerom bezpłatnie przysługują dwie rozmowy telefoniczne, dwa dalekopisy, dwie przesyłki faksowe lub e-mailowe." W myśl motywu 12 zd. 1 preambuły rozporządzenia (WE) "Powinno się również zminimalizować trudności i niedogodności dla pasażerów wynikające z odwołania lotów. W tym celu należy nakłaniać przewoźników do informowania pasażerów o odwołaniach lotów przed planową godziną odlotu i ponadto do oferowania pasażerom możliwych do przyjęcia zmian planów podróży, tak by mieli oni możliwość dostosowania się do nich." Przewoźnik zapewnił stronom możliwość skorzystania z bezpłatnej opieki, o której mowa powyżej. Mając powyższe na uwadze Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził brak naruszenia przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie. Stosownie do art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to od-wolanie dotyczy mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7. W myśl art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004: "W przypadku odwołania do niniejszego artykułu, pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości: a) 250 EUR dla wszystkich lotów o długości do 1.500 kilometrów; b) 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1.500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1.500 do 3.500 kilometrów; c) 600 EUR dla wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b). Przy określaniu odległości, podstawą jest ostatni cel lotu, do którego przybycie pasażera nastąpi po czasie planowego przylotu na skutek opóźnienia spowodowanego odmową przyjęcia na pokład lub odwołaniem lotu." Stosownie do art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest obowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. W świetle motywu 14 preambuły rozporządzenia (WE) nr 261/2004 nadzwyczajne okoliczności, których nie można uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika. Zdaniem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego - po pierwsze, fakt opóźnienia statku powietrznego o znakach rej. [...] wykonującego w dniach [...] marca 2013r. rotację na trasie [...]-[...] - [...] - [...] - [...] jest bez znaczenia dla rozpatrzenia sprawy, gdyż przewoźnik przystąpił do wykonania skarżonego lotu zgodnie z rozkładem przy użyciu innego statku powietrznego wchodzącego w skład jego floty, tj. statku powietrznego o znakach rej. [...]; po drugie, w postępowaniu zostało dowiedzione, iż bezpośrednią przyczyną odwołania lotu z dnia [...] marca 2013r. start lotu na trasie [...] - [...] - [...] była niemożność wykonania skarżonego lotu zgodnie z rozkładem uprzednio opracowanym przez przewoźnika, a bezpośrednią przyczyną powyższego było wystąpienie niekorzystnych warunków meteorologicznych uniemożliwiających wykonanie skarżonego lotu zgodnie z rozkładem uprzednio opracowanym przez przewoźnika. Skoro zaś bezpośrednią przyczyną odwołania lotu było zaistnienie nadzwyczajnych okoliczności, tj. niekorzystnych warunków meteorologicznych uniemożliwiających lądowanie w [...], a tym samym uniemożliwiających wykonanie skarżonego lotu zgodnie z rozkładem uprzednio opracowanym przez przewoźnika, a wystąpienia których nie można było uniknąć pomimo w żaden racjonalny sposób, a zaistnienie tych nadzwyczajnych okoliczności zostało przez przewoźnika dowiedzione, a także z uwagi na okoliczność, iż, w ocenie organu wykonanie całego lotu po ustaniu nadzwyczajnych okoliczności, skutkowałoby zwiększeniem niedogodności oraz straty czasu przez pasażerów w dotarciu na [...] - należy stwierdzić, iż nie powstało prawo pasażerów skarżonego lotu do odszkodowania, a tym samym, iż przewoźnik nie naruszył przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie. Nie budzi wątpliwości organu, iż każda ze stron skarżących miała zapewniony dostęp do informacji, a tym samym stwierdził brak naruszenia przepisów w powyższym zakresie. Skargę do Sądu na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] października 2014r. znak: [...] wnieśli A. S., A. L., E. L., E. L., O. L., W. L., A. A. – K., D. K., I. J. – K., J. L., J. K., M. S., M. Ch., R. K. i W. A wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, 3) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów oraz nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 5 ust. 1 lit. c oraz art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) numer 261/2004 poprzez ich niezastosowanie, 2) art. 205 b ust. 1 ustawy Prawo lotnicze poprzez jego niezastosowanie, 3) art. 5 ust. 3 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) numer 261/2004 poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ drugiej instancji (podobnie jak organ pierwszej instancji) w sposób nieprawidłowy i nierzetelny przeprowadził postępowanie dowodowe, w następstwie którego wydał błędną decyzję administracyjną. Wskazali, że wystąpili do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w związku z opóźnieniem startu samolotu zaplanowanego do wylotu w dniu [...] marca 2013r. na godzinę 3.30. To właśnie ten lot został opóźniony i to właśnie w związku z tym lotem organ winien stwierdzić naruszenie przez przewoźnika lotniczego przepisów prawa. Podali, że opóźnienie lotu [...] w dniu [...] marca 2013r. wynosiło 4 godziny i 30 minut. Zdaniem skarżących nieprawdą jest, że pierwotnie lot [...] zaplanowany był do wykonania w dniu [...] marca 2013r. na godzinę 14.55. Zgodne z prawdą jest, iż lot ten wystartował praktycznie o czasie i nie mogąc wylądować na lotnisku w [...], na którym zaplanowane było techniczne międzylądowanie ze względu na obiektywnie złe lub wręcz bardzo złe warunki pogodowe, które oczywiście stanowiły nadzwyczajną okoliczność zwalniającą przewoźnika z obowiązku zapłaty na rzecz pasażerów odszkodowania, zawrócił na lotnisko [...]. Następnie jednak odlot skarżących został zaplanowany (ponownie z tym samym numerem [...]) na dzień [...] marca 2013 r. na godzinę 3.30 (LT). Podkreślili, iż to przewoźnik lotniczy wyznaczył taką a nie inną godzinę odlotu, na taką nic inną godzinę odlotu otrzymał slot lotniczy a którykolwiek ze skarżących nie miał żadnego wpływu na ustalenie tej godziny odlotu. Skarżący stawili się na lotnisku [...] z wyprzedzeniem i o godzinie 3.30 (LT) wszyscy skarżący byli gotowi odbyć podróż. Co bardzo istotne, w dniu [...] marca 2013r. o godzinie 3.30 (i w godzinach kolejnych) panowały nad lotniskiem [...] bardzo dobre warunki atmosferyczne jak również na godzinę 3.30 przewoźnik lotniczy miał przydzielony slot lotniczy, zatem mógł bez przeszkód ów lot wykonać o czasie. Możliwe było również lądowanie na lotnisku na [...], gdyż lądowanie zaplanowane było na godzinę 7.40, podczas, gdy lotnisko [...] otwarte jest od godziny 7.30. W ocenie skarżących organ nie zapoznał się ze złożonym w sprawie wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, który to wniosek wskazywał wszelkie błędy. Organ na żadnym etapie postępowania nie zbadał dlaczego lot [...], zaplanowany do wykonania w dniu [...] marca 2013r. na godzinę 3.30 wystartował dopiero o godzinie 8.18, czyli niemalże 5 godzin później, pomimo, iż skarżący wskazywali, iż powodem opóźnienia było zgubienie przez przewoźnika lotniczego szpilki blokującej koło samolotu, a zatem problem organizacyjny pozostający po stronie przewoźnika lotniczego, za który to problem przewoźnik lotniczy ponosi pełną odpowiedzialność. Zdaniem skarżących przyjęcie, że trasa lotu została zmieniona, ze względu na pominięcie jedynie technicznego międzylądowania jest niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 3 § § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodność z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.ps.a.). Procesową podstawą prawną rozstrzygnięcia organu jest art. 138 § 1 pkt w w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267). Okoliczności, że sprawa rozpatrywana jest w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ oznacza, że do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W odniesieniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie będą miały zastosowania te przepisy o postępowaniu odwoławczym, które są powiązane z cechą dewolutywności odwołania tj. art. 129 § 1, art. 132, art. 136 in fine i art. 138 § 2 kpa. Natomiast organ ponownie rozpatrując sprawę zobowiązany jest do jej rozstrzygnięcia w takich samych granicach jak w przypadku odwołania i ma możliwość na skutek wniesionego wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy samokontroli wydanego rozstrzygnięcia, nie może jedynie przekazać sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. W każdym zaś razie organ rozpatrujący wniosek jest zobowiązany do przeprowadzenia powtórnego postępowania w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Zastosowanie mają wprost przepisy regulujące postępowanie przed organem drugiej instancji co do zakresu ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Sprawa podlega zatem merytorycznej kontroli w szczególności przy uwzględnieniu zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 grudnia 2011r. SK 3/11). Zwracając się o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucali naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...] sp. z o.o. przepisów rozporządzenia w związku z opóźnieniem lotu [...] na trasie [...] dnia 11 marca 2013r., który miał się odbyć o godzinie 3.30, a odbył się o godzinie 8.18. Okoliczność ta całkowicie uszła uwadze organu, który stwierdził, że " z uzasadnienia wniosku wynika, że strony nie są zadowolone z wydanej decyzji, gdyż w ich ocenie zakłócenie rotacji w dniu [...] marca 2013r. na trasie [...]-[...]-[...] - [...] - [...]-[...] - [...] - [...], w tym konieczność lądowania w [...], nie powinna zostać uznana przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego za nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004, gdyż przewoźnik z dużym wyprzedzeniem wiedział, iż opóźnienie, którego doznał lot na trasie [...] – [...] będzie miało wpływ na opóźnienie skarżonego lotu. Skarżący wskazali, że Agencja [...], z siedzibą w [...] /[...]/ w rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2014r. odnośnie lotu z dnia [...] marca 2013r. na trasie [...]-[...] o oznaczeniu kodowym [...], który to lot bezpośrednio poprzedzał skarżony lot, potwierdził powstanie obowiązku wypłaty pasażerom skarżonego lotu odszkodowania w kwocie €400 per capita. Ponadto strony skarżące zarzuciły organowi I instancji brak obiektywizmu oraz rzetelności przy załatwianiu sprawy. W ocenie organu doszło do odwołania lotu z dnia [...] marca 2013r. na trasie [...] - [...] - [...] o oznaczeniu kodowym [...], gdyż lot ten wystartował, ale następnie zawrócił na lotnisko wylotu, a pasażerowie zostali przeniesieni na lot z dnia [...] marca 2013r. na trasie [...] - [...] o oznaczeniu kodowym [...] przy czym trasa ta nie była tożsama z trasą lotu, na który pasażerowie posiadali potwierdzoną rezerwację. Organ wskazał ponadto, że skarżący dokonali wyboru w myśl art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 decydując się na podróż lotem [...] marca 2013r., a prawo do odszkodowania z tytułu odwołania lotu nie powstało, bowiem odwołanie lotu spowodowane było zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności. Organ powinien odnieść się natomiast do zarzutu zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącego naruszenia przepisów rozporządzenia w związku z opóźnieniem lotu[...] na trasie [...] - [...] planowanego na dzień [...] marca 2013r., na godzinę 3.30., a wykonywanego o godzinie 18.18. Brak rozpoznania sprawy co do istoty w tym zakresie uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji wydanej z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 kpa. Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c i art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W kwocie 3257 zł zalicza się kwota 3000 zł z tytułu zwrotu nieuiszczonego wpisu sądowego i 257 zł (240 zł + 17 zł) z tytułu kosztów zastępstwa prawnego przyznane na podstawie § 18 ust. 1 pkt. 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.