II SAB/Op 53/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 29 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Burmistrza Nysy w przedmiocie umieszczenia na liście osób oczekujących na przydział lokalu socjalnego postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 lipca 2020 r. D. D. zwany dalej też jako : strona, skarżący, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu ze skargą na bezczynność Burmistrza Nysy, dalej też jako : organ, w przedmiocie bezczynności w zakresie umieszczenia na liście osób oczekujących na przydział lokalu socjalnego. W skardze wniósł także o nakazanie Gminie Nysa przyznania lokalu socjalnego z zasobów gminnych. W uzasadnieniu wskazał, że organ nie odpowiada na jego wniosek z dnia 21 czerwca 2020r. o przyznanie mieszkania. Zwrócił uwagę, że odpowiedź organu z dnia 7 lipca 2020r. nie odnosi się do jego wniosku "złożonego zgodnie z prawem". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie podnosząc, że sprawa przyznania lokalu mieszkalnego nie podlega kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Dotyczy ona czynności prawnej właściwej prawu cywilnemu a nie formie aktu administracyjnego. Organ dodał , że każde postępowanie z wniosku o przydział lokalu socjalnego jest w gminie prowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawowymi, jak i regulacjami prawa miejscowego przewidującymi, że przyznanie mieszkania następuje dopiero po zakwalifikowaniu wnioskodawcy na listę oczekujących na zawarcie umowy najmu. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi m.innymi przez sprecyzowanie żądania oraz wykazanie wyczerpania trybu przedsądowego z art. 37 § 1 k.p.a. W odpowiedzi z dnia 20 września 2020r. skarżący złożył 8 dokumentów, w tym własne pisma z lat 2016-2020 r. odnoszące się do obecnej sprawy oraz wcześniej posiadanego lokalu gminnego przy ul. [...] w [...] . Żadne z nich nie było pismem, które można kwalifikować jako ponaglenie organu w czasie między złożonym wnioskiem do organu a wniesieniem skargi sądowej. Ponadto strona wyraziła się stanowczo, że skarży bezczynność w zakresie umieszczenia na liście osób oczekujących na przydział lokalu socjalnego i domaga się pisemnego informowania co miesiąc o zajmowanym miejscu na tej liście oraz "przyznania lokalu socjalnego (komunalnego)". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga odnośnie do żądania stwierdzenia bezczynności organu w zakresie umieszczenia na liście osób oczekujących na przydział lokalu socjalnego i pisemnego informowania co miesiąc o zajmowanym miejscu na tej liście podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. – obejmuje również orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 ( w tym decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie obejmowała swoim przedmiotem m.innymi bezczynność organu w zakresie umieszczenia na liście osób oczekujących na przydział lokalu socjalnego i informowania go o zajmowanym miejscu na tej liście. Tak żądanie strony odczytał Sąd zwłaszcza po odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. To żądanie stało się przedmiotem badania Sądu i nin. rozstrzygnięcia . Natomiast kolejne żądanie z pisma - odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi – odnośnie do "przyznania lokalu socjalnego (komunalnego)" skarżącemu będzie przedmiotem odrębnej sprawy, o czym strony zostaną powiadomione przez Sąd. Wniesiona skarga- w tym pierwszym przedmiocie- okazała się niedopuszczalna z uwagi na brak ponaglenia organu przed wniesieniem skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest jednak uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania taki tryb został określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017, poz. 1257 z późn. zm.) zwanej K.p.a. W kwestii wyczerpania tego trybu wyjaśnić trzeba, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), z dniem 1 czerwca 2017 r. dokonana została nowelizacja, która wprowadziła istotne zmiany w art. 37 K.p.a. związane z ustanowieniem środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, które zastąpiło wcześniejsze zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W aktach sprawy brak dokumentu wykazującego wniesienie ponaglenia, w każdym razie nie jest nim żaden z 8 dokumentów złożonych 20 września 2020 r. Regulacje prawne dotyczące wynajmowania lokali komunalnych, w tym także i nabywania prawa do lokali socjalnych, zawarte są w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 611 ze zm.) oraz w podjętych na jej podstawie aktach prawa miejscowego, do których zalicza się uchwała nr XXII/361/20 Rady Miejskiej w Nysie w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Nysa ( Dz.Urz. Woj.Opolskiego poz. 1448). Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne nie obejmuje jednak wszystkich aktów i czynności (a co za tym idzie także i bezczynności) podejmowanych w związku z gospodarowaniem mieszkaniowym zasobem gminy w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej. Należy przede wszystkim wskazać pogląd wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 stwierdzający, że postępowanie w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę składa się z dwóch etapów. W pierwszym, wnioskujący o najem lokalu składa wniosek, który podlega analizie i weryfikacji przez właściwy organ gminy. Następnie wniosek jest rozpoznawany przez organ, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście oczekujących na najem lokalu bądź o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście. W tym pierwszym etapie działanie organu ma charakter administracyjnoprawny, bowiem organ decyduje o tym, czy danej osobie może być udzielona pomoc w zakresie jej potrzeb mieszkaniowych, z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Drugi etap postępowania w zakresie udzielania konkretnej pomocy mieszkaniowej, związany jest natomiast z podjęciem czynności cywilnoprawnych, zmierzających do zawarcia umowy najmu. Pierwszy z nich może podlegać kontroli Sądu, ale strona musi uruchomić procedurę przewidzianą prawem miejscowym, czyli wyżej przytoczoną uchwałą z 29 kwietnia 2020 r. Oznacza to konieczność złożenia wniosku według ściśle określonego wzoru i kompletu załączników. Tego skarżący ani przed wniesieniem skargi ani dotychczas nie uczynił. W tych okolicznościach skarga na bezczynność organu okazała się niedopuszczalna, w pierwszej kolejności z uwagi na brak wniesienia ponaglenia przed wniesieniem skargi. W takiej sytuacji należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. | | | | |