I SAB/Wa 264/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. w przedmiocie bezczynności Rzecznika Praw Obywatelskich postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 30 kwietnia 2022 r. D. J. złożył skargę na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie naruszenia praw obywatelskich. Pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. Rzecznik Praw Obywatelskich udzielił odpowiedzi na skargę, powołując się na rozliczne orzeczenia sądów administracyjnych, wskazujących na niedopuszczalność skarg analogicznych jak wniesiona w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329, tekst jednolity z dnia 9 lutego 2022 r.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a tej ustawy. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub z dokonaniem czynności dotyczących uprawnień, lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W tej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego o naruszenie praw obywatelskich. W tym miejscu należy zauważyć, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest organem administracji publicznej, lecz konstytucyjnym organem ochrony prawa (rozdział IX ustawy zasadniczej - Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.). Stosownie do treści art. 210 ustawy zasadniczej jest on w swojej działalności niezawisły, niezależny od innych organów państwowych i odpowiada jedynie przed Sejmem na zasadach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz.U.2020.627, tekst jednolity z dnia 8 kwietnia 2020 r.) Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innych aktach normatywnych, w tym również na straży realizacji zasady równego traktowania. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy Rzecznik Praw Obywatelskich po zapoznaniu się z każdym skierowanym do niego wnioskiem może podjąć sprawę, poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu środków działania, przekazać sprawę według właściwości lub nie podjąć sprawy – zawiadamiając o tym wnioskodawcę i osobę, której sprawa dotyczy. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak trafnie wskazał Rzecznik Praw Obywatelskich, ugruntowane jest stanowisko, że rozpatrywanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kierowanych do niego wniosków nie następuje w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Dlatego też ocena podejmowanych przez Rzecznika Praw Obywatelskich działań nie należy do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. I OSK 3272/14 oraz z dnia 12 maja 2017 r., sygn. I OZ 589/17). Skoro zatem działania Rzecznika Praw Obywatelskich podejmowane na podstawie przepisów ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich nie należą do aktów podlegających kontroli sądu administracyjnego, skarga wniesiona w tej sprawie jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) i § 3 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.