I SA/Gl 1052/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 15 czerwca 2022 r. nr COF.OUR.6375.5955.2022 ŁD.JJ.ZZ 06868026 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z 15 czerwca 2022 r. nr COF.OUR.6375.5955.2022 ŁD.JJ.ZZ 06868026, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: K.p.a.) w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479; dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689, dalej: ustawa abonamentowa), po rozpoznaniu zażalenia M. Z. (dalej: zobowiązana, skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie z 12 maja 2022 r. nr COF.OUR.6375.5955.2022 ŁD.GJ.P 06868026, wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w którym oddalił zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor COF w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązaną przekazał do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy z 9 września 2021 r. nr 161395E1-65/GD/2021. Wskazany tytuł wykonawczy obejmował zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2016 r. do maja 2021 r. W piśmie z dnia 18 października 2021 r., zobowiązana złożyła zarzut do organu egzekucyjnego, w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podniosła zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Wierzyciel postanowieniem z dnia 12 maja 2022 r. oddalił zarzuty zobowiązanej. Na postanowienie wierzyciela zobowiązana, zastępowana przez pełnomocnika, w piśmie z dnia 24 maja 2022 r. złożyła zażalenie. Pełnomocnik zobowiązanej zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1. art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., nr 187, poz. 1342; dalej: Rozporządzenie) oraz z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez rozpatrzenie zarzutu nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji w oparciu jedynie o wybiórcze elementy stanu faktycznego sprawy, tj.: a) uznanie faktu zarejestrowania odbiornika telewizyjnego przez zobowiązaną w oparciu jedynie o dokumenty pozbawione mocy dowodowej na podstawie § 5 ust. 1 Rozporządzenia, podczas gdy badaniu winna podlegać okoliczność udowodnienia przez wierzyciela faktu zarejestrowania przez zobowiązaną odbiornika telewizyjnego po 2000 r., w którym go wyrejestrowała, a także po 13 grudnia 2008 r., tj. po dniu, od którego jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem na fakt zarejestrowania odbiornika telewizyjnego jest oświadczenie o nadaniu numeru indentyfikacyjnego oraz powiadomienia zobowiązanej o tej okoliczności; b) poprzez całkowite pominięcie faktu, iż wierzyciel odstąpił od wszczynania postępowania egzekucyjnego przeciwko zobowiązanej w 2015 r., kiedy to zobowiązana przedstawiła tożsame okoliczności, dotyczące wyrejestrowania odbiornika i wygaśnięcia obowiązku, co winno mieć wpływ na ocenę omawianego zarzutu, albowiem okoliczności faktyczne sprawy nie uległy zmianie; c) poprzez pominięcie okoliczności, iż organ pierwszej instancji nie wysłał do zobowiązanej informacji o nadaniu numeru identyfikacyjnego przez ponad 8 lat, pomimo że obciążał go obowiązek powiadomienia zobowiązanej o nadaniu numeru indentyfikacyjnego w ciągu 12 miesięcy od daty wejścia w życie rozporządzenia, jeżeli jego zdaniem zobowiązana posiadała zarejestrowany odbiornik telewizyjny, co potwierdza dotychczasowe stanowisko zobowiązanej o wyrejestrowaniu odbiornika telewizyjnego w 2000 r.; 2. art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez rozpatrzenie zarzutu niedoręczenia upomnienia zobowiązanej przed wszczęciem egzekucji w oparciu jedynie o wybiórcze elementy stanu faktycznego sprawy, tj. z pominięciem faktu, że zobowiązana poinformowała wierzyciela w piśmie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o adresie korespondencyjnym, na który wierzyciel nie wysłał przedmiotowego upomnienia, pomimo nieodebrania przez zobowiązaną upomnienia wysłanego na adres zameldowania. Dyrektor COF utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do podniesionego przez zobowiązaną zarzutu nieistnienia obowiązku, Dyrektor COF wskazał, że w dniu 7 lipca 1995 r. w Urzędzie Pocztowym G., zobowiązana zgłosiła rejestrację odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...], [...] G.. Po zgłoszeniu rejestracji przedmiotowych odbiorników wydana została imienna książeczka radiofoniczna numer [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Kolejne książeczki opłat posiadały numery: [...], [...]. W dniu 5 listopada 1997 r. złożono w Urzędzie Pocztowym G. odcinek "U" z książeczki radiofonicznej numer [...] w celu otrzymania nowej książeczki opłat abonamentowych o numerze [...] stanowiącej kontynuację opłat z poprzedniej książeczki ([...]). Zdaniem wierzyciela stanowi to dowód na okoliczność, iż zobowiązana została zarejestrowana w bazie danych o abonentach i posiada status abonenta zobowiązanego do uiszczania opłat abonamentowych jak również, że poprzez złożenie przedmiotowego wniosku rejestracyjnego uzyskała książeczkę radiofoniczną, która służyła do dokonywania wpłat za abonament radiowy/telewizyjny. Dalej wierzyciel wyjaśnił na czym polegał proces rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, a także jak proces ten zmieniał się wraz z upływem czasu (nowelizacja przepisów związanych z rejestracją odbiorników, zmiany technologiczne). Wierzyciel wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem zobowiązanej - jako zarejestrowanemu już użytkownikowi odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego - nadany został indywidualny numeru identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych numer [...]. W momencie wejścia w życie Rozporządzenia zobowiązana obciążona była obowiązkiem abonamentowym z uwagi na brak skutecznego wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych w 2000 r., a rejestracja z dnia 5 listopada 1997 r. nie utraciła swojej ważności. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane do zobowiązanej pismem z dnia 11 lipca 2008 r., na adres: ul. [...], [...] G., będący adresem zameldowania od sierpnia 1999 r., czyli aktualny w dacie wysłania przedmiotowego zawiadomienia. Następnie Dyrektor COF wyjaśnił, że Rozporządzenie nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania zawiadomienia". Zatem Poczta Polska S.A. przez przesłane zawiadomienia wykonała obowiązek zawiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat RTV) o nadaniu indywidualnych numerów. Poczta Polska S.A. przyjęła formę wysyłania do abonentów zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką zwykłą, gdyż przepisy rozporządzenia nie normowały sposobu wysyłki. Zatem przesłanie informacji do abonenta w tej formie było prawidłowym działaniem (skoro poprzez dokonanie rejestracji abonent zobowiązany był do uiszczania opłaty abonamentowej). Wierzyciel podkreślił, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Wierzyciel stwierdził, że Poczta Polska S.A. realizując Rozporządzenie nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej. Jak również nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. To na abonencie spoczywa natomiast obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, czy o zaprzestaniu korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Zobowiązana dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego i radiofonicznego, których rejestracja nie utraciła ważności, a wierzyciel spełnił nałożony na niego rozporządzeniem obowiązek nadania zobowiązanej indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] jak i powiadomienia o jego nadaniu przesyłając zawiadomienie przesyłką zwykłą na adres, którym Poczta Polska S.A. dysponowała, aktualny w dacie wysłania zawiadomienia. Wierzyciel wyjaśnił następnie, iż zobowiązana nie udowodniła, aby w 2000 r. doszło do skutecznego wyrejestrowania przez nią odbiorników. Szeroko omówił regulacje prawne dotyczące obowiązków spoczywających na abonentach, w tym w szczególności w zakresie zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników. Wskazał, że zobowiązana była informowana w latach 2015-2016 o braku skutecznego wyrejestrowania odbiorników w 2000 r. oraz że nie podjęła żadnych działań związanych ze skutecznym wyrejestrowaniem odbiorników. Podkreślił, że nie posiada dokumentu potwierdzającego, iż zobowiązana dopełniła formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego. Również sama zobowiązana nie przedstawiła takiego dokumentu w toku prowadzonego postępowania. Z tych też przyczyn wszczęta egzekucja w oparciu o tytuł wykonawczy numer 161395E1-65/GD/2021 z dnia 9 września 2021 r. jest uzasadniona. W postanowieniu z dnia 12 maja 2022 r. prawidłowo zatem uznano, iż zarzut nieistnienia obowiązku należy oddalić. W kwestii zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, jeżeli jest wymagane, Dyrektor COF stwierdził, że Poczta Polska S.A., wypełniając obowiązek nałożony na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., skierowała do zobowiązanej listem poleconym o numerze [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie numer [...] z dnia 14 czerwca 2021 r., wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych, pod adres ul. [...], [...] G. (będący adresem zameldowania zobowiązanej). Wierzyciel wyjaśnił, że zobowiązana adres do korespondencji, tj. ul. [...], [...] G., wskazała tylko w piśmie datowanym na dzień 5 sierpnia 2015 r. Natomiast w dalszej korespondencji, w pismach z dnia 16 września 2015 r., 6 listopada 2015 r. podany został adres: ul. [...], [...] G. (będący aktualnym adresem zameldowania), pod który wierzyciel przesłał upomnienie z dnia 14 czerwca 2021 r. Upomnienie uznano za prawidłowo doręczone w myśl art. 44 § 4 K.p.a. Z tych też przyczyn, zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, jeżeli jest wymagane, właściwie oddalono. W skardze na postanowienie Dyrektora COF z 15 czerwca 2022 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, profesjonalny pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia z dnia 12 maja 2022 r., oddalającego zarzuty skarżącej względem wszczętego przeciwko niej postępowania egzekucyjnego, podczas gdy wierzyciel winien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. i uchylić zaskarżone postanowienie oraz umorzyć postępowanie egzekucyjne w całości; 2. art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. § 5 ust. 1 Rozporządzenia oraz z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez rozpatrzenie zarzutu nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji w oparciu jedynie o wybiórcze elementy stanu faktycznego sprawy, tj.: a) uznanie faktu zarejestrowania odbiornika telewizyjnego przez skarżącą w oparciu jedynie o dokumenty pozbawione mocy dowodowej na podstawie § 5 ust. 1 Rozporządzenia, podczas gdy badaniu winna podlegać okoliczność udowodnienia przez wierzyciela faktu zarejestrowania przez skarżącą odbiornika telewizyjnego po 2000 roku, w którym go wyrejestrowała, a także po 13 grudnia 2008 r., tj. po dniu, od którego jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem na fakt zarejestrowania odbiornika telewizyjnego jest oświadczenie o nadaniu numeru indentyfikacyjnego oraz powiadomienia skarżącej o tej okoliczności; b) poprzez całkowite pominięcie faktu, iż wierzyciel odstąpił od wszczynania postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej w 2015 r., kiedy to skarżąca przedstawiła tożsame okoliczności, dotyczące wyrejestrowania odbiornika i wygaśnięcia obowiązku, co winno mieć wpływ na ocenę omawianego zarzutu, albowiem okoliczności faktyczne sprawy nie uległy zmianie; c) poprzez pominięcie okoliczności, iż wierzyciel nie wysłał do skarżącej informacji o nadaniu numeru identyfikacyjnego do 2015 r., pomimo że obciążał go obowiązek powiadomienia skarżącej o nadaniu numeru indentyfikacyjnego w ciągu 12 miesięcy od daty wejścia w życie rozporządzenia, jeżeli jego zdaniem skarżąca posiadała zarejestrowany odbiornik telewizyjny; 3. art. 33 § 2 pkt 4 w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez rozpatrzenie zarzutu niedoręczenia upomnienia skarżącej przed wszczęciem egzekucji w oparciu jedynie o wybiórcze elementy stanu faktycznego sprawy, tj. z pominięciem faktu, że w toku postępowania nie przedstawiono kopii przesyłki, w tym koperty, potwierdzającej fakt fizycznego wysłania upomnienia do skarżącej, a także z pominięciem faktu, że wydruk z systemu przesyłkowego jest niewiarygodny, albowiem wskazuje informację, iż przesyłka adresowana do skarżącej, rzekomo zawierająca upomnienie, została zarejestrowana już w dniu 10 czerwca 2021 r., a więc na cztery dni przed datą sporządzenia upomnienia, co w sposób ewidentny potwierdza, że dokument ten jest nierzetelny i nie potwierdza spełnienia przez wierzyciela wymogu wysłania upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego; 4. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niedokonanie ponownego rozpoznania sprawy i poprzestanie jedynie na powieleniu twierdzeń organu pierwszej instancji oraz przytoczeniu nowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, a także nie odniesienia się w jakikolwiek sposób do zarzutów skarżącej: a) że wierzyciel odstąpił od wszczęcia postępowania egzekucyjnego w 2015 r. na skutek przedstawienia okoliczności dotyczących wyrejestrowania odbiornika i wygaśnięcia obowiązku uiszczenia abonamentu RTV, co winno mieć wpływ na ocenę zarzutu nieistnienia obowiązku, albowiem okoliczności faktyczne sprawy nie uległy zmianie; b) dotyczących niewszczynania przez wierzyciela postępowania egzekucyjnego przez ponad 20 lat o egzekucję należności abonamentowych; c) dotyczących pozostawania przez skarżącą w uzasadnionym przekonaniu, że skoro wierzyciel nie wszczynał postępowania egzekucyjnego przez ponad 20 lat, to fakt wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego został przez niego zaakceptowany, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z 12 maja 2022 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sformułował również wnioski o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi na rozprawie w trybie zdalnym z uwagi na odległość pomiędzy miejscem zamieszkania skarżącej i jej pełnomocnika od siedziby sądu. Uzasadniając podniesione zarzuty pełnomocnika skarżącej wyjaśnił, że skarżąca w 2000 r. wyrejestrowała odbiornik telewizyjny, dokonując stosownego zgłoszenia w urzędzie pocztowym, zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, które ówcześnie obowiązywało. Z uwagi na upływ ponad 20 lat od dokonania czynności wyrejestrowania odbiornika, nie posiada już potwierdzenia tej czynności, jednak na tę okoliczność wielokrotnie powoływała się w treści korespondencji prowadzonej z wierzycielem w okresie od 5 sierpnia 2015 r. do 3 lutego 2016 r., składając odpowiedź na otrzymane ówcześnie upomnienie z dnia 20 lipca 2015 r. nr [...]. Skarżąca dokonała wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego z uwagi na fakt, że uległ on uszkodzeniu na początku 2000 r. i nigdy nie dokonała zakupu nowego. Już w 2015 r. wyrażała gotowość poddania się kontroli wierzyciela w celu weryfikacji prawdziwości oświadczenia o nieposiadaniu odbiornika oraz gotowości przedstawienia świadków, którzy mogliby potwierdzić tą okoliczność. Wierzyciel ówcześnie nie przeprowadził kontroli, nie zażądał wskazania świadków, mogących potwierdzić stanowisko skarżącej, a nadto, po dalszej wymianie korespondencji, odstąpił od wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że skoro wierzyciel w 2015 r. odstąpił od egzekwowania nienależnego abonamentu RTV, za okres od stycznia 2010 r. do czerwca 2015 r., to tym bardziej nie ma on obecnie podstaw, aby żądać jego zapłaty od skarżącej za okres późniejszy, skoro nie uległy zmianie okoliczności faktyczne sprawy. Zdaniem pełnomocnika powyższe potwierdza, że skarżąca skutecznie wyrejestrowała odbiornik telewizyjny, skoro nie zostało uprzednio przeciwko niej wszczęte postępowanie egzekucyjne. Dalej podniósł, iż skoro skarżąca otrzymała zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru dopiero po 15 latach od daty wyrejestrowania odbiornika i to pomimo jego nieposiadania, a dodatkowo wierzyciel ówcześnie odstąpił od wszczęcia przeciwko skarżącej postępowania egzekucyjnego, to w konsekwencji należy uznać, iż wierzyciel nie udowodnił, w sposób niebudzący wątpliwości, aby skarżąca posiadała zarejestrowany odbiornik i była zobowiązana do zapłaty abonamentu RTV. Zdaniem skarżącej wierzyciel jest zobowiązany do wykazania faktu posiadania przez nią zarejestrowanego odbiornika. Skoro przez ponad 20 lat nie dochodził od niej jakiejkolwiek należności z tytułu nienależnego abonamentu RTV, a dodatkowo odstąpił od wszczęcia egzekucji po przedstawieniu przez nią w 2015 r. argumentacji o wyrejestrowaniu odbiornika, to należy stwierdzić, iż skarżąca skutecznie wyrejestrowała odbiornik na początku 2000 r., a w konsekwencji że nie jest już obecnie zobowiązana do zapłaty abonamentu RTV. Następnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że organy obu instancji, jedynie w oparciu o wniosek o rejestrację odbiornika z 7 lipca 1995 r. i numery książeczek abonamentowych, wydanych w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, uznały, że skarżąca dokonała rejestracji odbiornika i na tym w zasadzie zaprzestały dalszego badania przedmiotowej kwestii. Całkowicie pominęły przy tym treść § 5 ust. 1 Rozporządzenia, który stanowi, że dowody w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie Rozporządzenia, tj. nie dłużej niż do dnia 13 grudnia 2008 r. W konsekwencji organy obu instancji nie mogły skutecznie powoływać się na wniosek z 1995 r. o zarejestrowanie odbiornika telewizyjnego oraz na książeczki abonamentowe, jako na wystarczające dowody, świadczące o zarejestrowaniu przez skarżącą odbiornika telewizyjnego, albowiem było to niezgodne z Rozporządzeniem, a ponadto okoliczności te nastąpiły przed 2000 r., kiedy to skarżąca dokonała wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego. W tym kontekście osią sporu nie jest okoliczność kwestionowania przez skarżącą faktu zarejestrowania odbiornika kiedykolwiek, ale braku jego ponownej rejestracji po wyrejestrowaniu w 2000 r.. Zważywszy, iż wszystkie przywołane przez organy obu instancji dowody na fakt zarejestrowania przez skarżącą odbiornika telewizyjnego powstały przed 2000 r., to nie sposób z nich wywodzić, aby skarżąca dokonała na ich podstawie ponownej rejestracji odbiornika telewizyjnego po 2000 r., w którym go wyrejestrowała. W tym kontekście niezasadne jest przerzucanie na skarżącą obowiązku przedstawienia, po ponad 20 latach, dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego, skoro wierzyciel przez ponad 15 lat nie żądał od skarżącej zapłaty abonamentu RTV, a ponadto odstąpił od rozpoczęcia postępowania egzekucyjnego w 2015 r. po przedstawieniu przez skarżącą swojego stanowiska względem wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego i nieotrzymania numeru indentyfikacyjnego. Ponadto, pełnomocnik skarżącej podkreślił, że skarżąca wskazywała, że nigdy wcześniej nie otrzymała powiadomienia o nadaniu jej numeru indentyfikacyjnego, co było dla niej naturalną konsekwencją wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego na skutek jego zniszczenia w 2000 r. i niedochodzenia przez wierzyciela roszczeń z tytułu abonamentu RTV przez ponad 20 lat. Dalej pełnomocnik wyjaśnił, że skarżąca nie otrzymała przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego jakiegokolwiek upomnienia, które dotyczyłoby należności objętych tytułem wykonawczym. Fakt nieotrzymania upomnienia przez skarżącą pośrednio potwierdza nieprzedłożenie przez organ wiarygodnego dokumentu, z którego wynikałaby powyższa okoliczność. W szczególności nie potwierdza stanowiska organu o rzekomym otrzymaniu przez skarżącą upomnienia dokument, stanowiący wydruk z systemu Poczty Polskiej S.A. z dnia 23 sierpnia 2021 r., gdyż wynika z niego, że przesyłka, rzekomo zawierająca upomnienie skierowane do skarżącej, została zarejestrowana do wysyłki już w dniu 10 czerwca 2021 r., a więc na 4 dni przed datą sporządzenia tego dokumentu. Ponadto podniesiono, że adres zameldowania i adres zamieszkania skarżącej nie są ze sobą tożsame. Wierzyciel powinien ustalić, czy wobec braku skutecznego doręczenia upomnienia dysponuje innym adresem skarżącej. Skarżąca, w treści pisma z dnia 5 sierpnia 2015 r., wskazała, że jej adres korespondencyjny to: ul. [...], [...] G.. Wierzyciel nie wysłał upomnienia na wskazany adres korespondencyjny, pomimo że posiadał o nim wiedzę i to w sytuacji, w której skarżąca nie odebrała adresowanej do niej korespondencji na adres zameldowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, na które służy zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zatem odnosząc się do zawartego w skardze wniosku pełnomocnika skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie w trybie zdalnym stwierdzić należy, iż żądanie to nie znajduje oparcia w przepisach regulujących tryb i zasady postępowania przed sądami administracyjnym. Zgodnie z § 32 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 177), to przewodniczący wydziału orzeczniczego kieruje sprawy, o których mowa w art. 119 P.p.s.a., do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym według kolejności ich wpływu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepis ten, podobnie jak i art. 119 pkt 3 P.p.s.a., nie przewiduje w tym zakresie wniosku stron postępowania o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Natomiast w myśl art. 122 P.p.s.a., to Sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie, jednakże w niniejszej sprawie nie skorzystano z tej możliwości z uwagi na jej charakter. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie. Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324). Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie Rozporządzenia. W aktach sprawy znajduje się dokument, z którego wynika, że w dniu 7 lipca 1995 r. w Urzędzie Pocztowym G., skarżąca zarejestrowała odbiorniki RTV. Następnie skarżącej - jako zarejestrowanemu już użytkownikowi odbiorników RTV - nadany został indywidualny numeru identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych numer [...]. W momencie wejścia w życie Rozporządzenia skarżąca obciążona była obowiązkiem abonamentowym z uwagi na brak skutecznego wyrejestrowania odbiorników, a rejestracja z 7 lipca 1995 r. nie utraciła swojej ważności. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane do skarżącej pismem z 11 lipca 2008 r., na adres: ul. [...], [...] G., będący adresem zameldowania od sierpnia 1999 r., czyli aktualny w dacie wysłania przedmiotowego zawiadomienia. Dodatkowo wskazać należy, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiorników przez konkretnego abonenta. Trzeba także podkreślić, że nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w sytuacji, kiedy abonent nie powiadomił Poczty Polskiej o zmianie swojego adresu nie upoważnia go do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych. Jak już wcześniej wyjaśniono obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bowiem bezpośrednio z ustawy abonamentowej. Natomiast wskazany w Rozporządzeniu tryb wykonania przez Pocztę Polską obowiązku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych użytkownikom odbiorników nie jest tożsamy z trybem przyjętym w postępowaniu administracyjnym, w którym następuje wydanie decyzji. Nadawanie przez Pocztę Polską indywidualnych numerów identyfikacyjnych nie było decyzją administracyjną. Przepisy Rozporządzenia, normujące, w przepisie § 5 tryb nadawania i przesyłania użytkownikom odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie odwoływały się również do przepisów K.p.a., co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 (art. 39-49) "Doręczenia". Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15 z treści przepisów § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, "nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia" (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15). Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło zatem do naruszenia § 5 ust. 1 Rozporządzenia. Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. Natomiast w aktach sprawy brak jest dowodu wyrejestrowania przez skarżącą odbiornika RTV. To na skarżącej ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały obowiązek w zakresie opłat abonamentowych. Powszechnie, w doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że w sytuacji, gdy zobowiązany podnosi zarzut nieistnienia obowiązku powinien przedstawić dowody potwierdzające tę okoliczność. Na zobowiązanym bowiem spoczywa ciężar, gdyż to zobowiązany wnosząc zarzut egzekucyjny, usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie ustaleń w tym zakresie. Dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego/radiofonicznego nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu, że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18). Regulacja dotycząca opłat abonamentowych, którą obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać dokument jego wyrejestrowania w okresie dłuższym niż 5 lat, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/GI 481/15). Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa więc do czasu wyrejestrowania, choćby użytkownik odbiornika faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej to na zobowiązanej ciążył obowiązek przechowywania do czasu upływu terminu przedawnienia dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1020/17; z 21 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1610/16; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 593/16). Reasumując, w świetle powyższych rozważań za niezasadny Sąd uznał zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Aby bowiem skutecznie podważyć ciążący obowiązek uiszczania abonamentu, należy wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika, czego strona skarżąca nie uczyniła, przyznając, że dokumentu wyrejestrowania odbiorników RTV nie posiada. Nie zasługują także na uwzględnienie podniesione przez pełnomocnika skarżącej zarzuty naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 K.p.a. Nie zostały naruszone ogólne zasady prowadzenia postępowania takie jak: zasada praworządności, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. (art. 7 K.p.a.) Wierzyciel podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie. Wierzyciel dokładnie wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie przekraczając przy tym swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, że wierzyciel uznał fakt zarejestrowania odbiorników RTV przez skarżącą jedynie w oparciu o dokumenty pozbawione mocy dowodowej na podstawie § 5 ust. 1 Rozporządzenia. Na mocy Rozporządzenia nie utraciły bowiem ważności dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników, dokonane na podstawie przepisów poprzedzających ustawę abonamentową, co oznacza, że użytkownicy posiadający, przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia zarejestrowane odbiorniki nadal pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności wyrejestrowania odbiorników. Nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego stanowiło element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem i temu miało też służyć przesłanie dotychczasowym użytkownikom odbiorników RTV zawiadomienia o indywidualnym numerze identyfikacyjnym. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej indywidualny numer indentyfikacyjny został skarżącej nadany i przesłany na jej adres. Natomiast akcentowana w sprawie okoliczność, że wierzyciel odstąpił od wszczynania postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej w 2015 r., kiedy to skarżąca przedstawiła tożsame okoliczności, dotyczące wyrejestrowania odbiornika i wygaśnięcia obowiązku, nie może mieć wpływu na aktualnie toczące się postępowanie egzekucyjne. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Wierzyciel ponownie rozpatrzył sprawę, a okoliczność, że nie odniósł się do wszystkich twierdzeń skarżącej dotyczących dotychczasowego niewszczynania postępowania egzekucyjnego (w tym w 2015 r.) nie może być skutecznym argumentem dla uchylenia zaskarżonego postanowienia. Niezasadny okazał się zarzut niedoręczenia skarżącej upomnienia przed wszczęciem egzekucji (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.). Wierzyciel, wypełniając obowiązek nałożony na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., wysłał do zobowiązanej upomnienie numer [...] z 14 czerwca 2021 r., wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych, pod adres ul. [...], [...] G. (będący adresem zameldowania zobowiązanej). Natomiast adres do korespondencji, tj. ul. [...], [...] G., skarżąca wskazała tylko raz - w piśmie datowanym na dzień 5 sierpnia 2015 r. Co więcej w dalszej korespondencji, w pismach z dnia 16 września 2015 r., 6 listopada 2015 r. podany został adres: ul. [...], [...] G. (będący aktualnym adresem zameldowania), pod który wierzyciel przesłał upomnienie z 14 czerwca 2021 r. Tak więc wierzyciel wysyłając upomnienie na adres aktualny zameldowania skarżącej, w sytuacji podania różnych adresów korespondencyjnych postąpił prawidłowo. Upomnienie uznano za prawidłowo doręczone w myśl art. 44 § 4 K.p.a. Odnosząc się do twierdzeń skargi odnośnie zarejestrowania przesyłki zawierającej upomnienie z 14 czerwca 2021 r. w dniu 10 czerwca 2021 r., wiarygodne wyjaśnienia w tym zakresie zawarł wierzyciel w odpowiedzi na skargę. Mianowicie zgodnie z elektronicznym potwierdzeniem odbioru (EPO) przedmiotowego upomnienia, przesyłka zawierająca to upomnienie została nadana w dniu 14 czerwca 2021 r. Natomiast w dacie 10 czerwca 2021 r. nastąpiła rejestracja pliku zawierającego m. in. upomnienie nr [...], przygotowane do skarżącej na dzień 14 czerwca 2021 r., w którym to dniu nastąpiło nadanie przesyłki zawierającej to upomnienie. Z tych też względów Dyrektor COF, uwzględniając obowiązujący stan prawny oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, prawidłowo zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie z 12 maja 2022 r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.