I SA/Wa 810/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Marta Maciejkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Mazowiecki, postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] odmawiające wydania M.K. zaświadczenia potwierdzającego, że budynek posadowiony na działce ewidencyjnej nr [...] z Obr. [...], położonej w W. przy ul. [...], z wyłączeniem lokali mieszkalnych nr [...], odpowiada warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przywołał treść art. 218 § 1 kpa i uznał, że organ I instancji słusznie odmówił wydania zaświadczenia, bowiem na podstawie dowodów znajdujących się w jego posiadaniu nie było możliwe dokonanie potwierdzenia, że przedmiotowy budynek odpowiada warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. W skardze na postanowienie Wojewody Mazowieckiego M.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7 i 28 kpa. W uzupełnieniu swojej skargi M.K., w piśmie z dnia 30.10.2007 r. (k. 28 – 31), zarzucił, że Wojewoda Mazowiecki orzekając o odmowie wydania zaświadczenia naruszył również przepisy prawa materialnego, a to art. 1 ust. 3 i 4 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o rozbiórce i naprawie budynków zniszczonych i uszkodzonych w czasie wojny przez niezastosowanie jak i prawa procesowego: poprzez niezastosowanie art. 6, art. 7 i art. 217 § 2 pkt 1 kpa oraz art. 218 § 1 kpa w zw. z § 61 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17.09.2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbirów dokumentów przez zastosowanie art. 218 § 1 kpa w sprawie, w której nie miał on zastosowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. We wniosku z dnia 27 października 2007 r. M.K. wniósł o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że budynek posadowiony na działce ewidencyjnej nr [...] z Obr.[...], położonej w W. przy ul. [...], z wyłączeniem lokali mieszkalnych nr [...], odpowiada warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Zgodnie z art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z powołanych przepisów wynika, że wydanie zaświadczenia wymaga jedynie ustalenia, czy osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego i czy obowiązujący w dacie wydania zaświadczenia stan prawny ma swoje odzwierciedlenie w posiadanej przez organ dokumentacji, z której wynikają fakty, których potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o jego wydanie. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ przeprowadza postępowania wyjaśniające tylko w zakresie koniecznym, który potwierdzi treść, której żąda wnioskodawca. Wskazuje to na ograniczenia ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 – 86 kpa. Postępowanie wyjaśniające spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Główną rolę, w tej sytuacji, pełnią dane z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami. Organ odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści powołując się na to, że na podstawie dowodów znajdujących się w jego posiadaniu oraz w posiadaniu organu I instancji nie było możliwe wydanie takiego zaświadczenia. Stanowisko takie organu należy uznać za zgodne z prawem. Nie wynika aby jakikolwiek organ prowadził ewidencję, rejestr lub zbiór dokumentów dotyczących budynków odpowiadających warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Wydanie zaświadczenia o żądanej przez M.K. treści nie jest możliwe również na podstawie treści decyzji administracyjnych, które powołuje skarżący w uzasadnieniu skargi, gdyż żadna z tych decyzji nie stwierdza stanu prawnego, którego potwierdzenia zaświadczeniem domaga się skarżący. Wydanie zaświadczenia o treści wnioskowanej przez skarżącego sprowadzałoby się do dokonania przez organ oceny prawnej, której sformułowanie wymaga przeprowadzenia szeroko zakreślonego postępowania dowodowego. To zaś przekracza ramy postępowania o wydanie zaświadczenia zakreślone w art. 218 kpa. Nie znajdują więc potwierdzenia zarzuty naruszenia przepisów prawa wskazane przez skarżącego w skardze. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie stosuje przepisów dekretu z dnia 26.10.1945 r. o rozbiórce i naprawie budynków zniszczonych i uszkodzonych w czasie wojny, a więc nie mógł ich naruszyć przez ich niezastosowanie, podobnie jak i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17.09.2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów. Nie doszło także do naruszenia zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 i 7 kpa. Błędnie także skarżący zarzuca naruszenie art. 28 kpa poprzez udział w postępowaniu odwoławczym Wojewody Mazowieckiego jako strony, gdyż materiał dokumentacyjny takiego zarzutu nie potwierdza. Z powołanych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.