II OSK 1599/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 559/19 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 559/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza S. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] ustalającej, na wniosek P. Spółki z o.o. w W., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w S., obręb [...] gmina S. oraz umorzono postępowanie dotyczące stwierdzenia powyższej decyzji w zakresie wniosku D. B. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że w skardze, a także we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej Burmistrza, skarżąca wskazała na przesłankę rażącego naruszenia przepisów prawa określoną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2018 r. poz. 2096) zwanej dalej w skrócie jako K.p.a., upatrując jej zaistnienia w naruszeniu przepisów postępowania, które doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.p.z.p. oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.g.n., a w konsekwencji do błędnej kwalifikacji inwestycji w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jako inwestycji celu publicznego. Przywołując treść art. 156 § 1 K.p.a. Sąd wskazał, że przepisem, który może być rażąco naruszony jest co do zasady przepis prawa materialnego. Wynika to z faktu, że naruszenia prawa stanowiące podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, są wadami tkwiącymi w samej decyzji, a nie wadami postępowania, w którym ta decyzja zapadła. Te ostatnie nie mogą być kwalifikowane jako wyczerpujące dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Dlatego nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., polegające na braku zweryfikowania przez Burmistrza przesłanki zakresu oddziaływania przedsięwzięcia, tj. określenia, czy można inwestycję zaliczyć do działań o charakterze lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym. Z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wynika, ażeby poza zakresem rozpoznania organu pozostała wskazana okoliczność. Organ dokonał analizy akt sprawy i wynikających z nich okoliczności, w tym w szczególności charakterystyki planowanej inwestycji, jak również treści samej decyzji lokalizacyjnej i doszedł do wniosku, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również z innych podstaw określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Także przeprowadzona wykładnia pojęcia urządzeń i obiektów łączności publicznej, oparta o analizę art. 2 pkt 5 u.p.z.p., art. 6 pkt 1 u.g.n., art. 4 pkt 18 u.g.n. oraz art. 2 pkt 31, pkt 46 i pkt 48 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460) z jednej strony dowodzi, że stacja bazowa telefonii komórkowej jako jeden z elementów sieci telekomunikacyjnej służącej ogółowi użytkowników, zalicza się do inwestycji celu publicznego i uzasadnia wydanie decyzji lokalizacyjnej na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.z.p., z drugiej strony potwierdza brak możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji lokalizacyjnej Burmistrza z powodu rażącego naruszenia wskazanych wyżej przepisów materialnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparłszy się na wypracowanej w orzecznictwie i doktrynie koncepcji uznającej stacje bazowe telefonii komórkowej za inwestycje celu publicznego, w których istotę immanentnie wpisane jest znacznie co najmniej lokalne, nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza, z czym w pełni zgadza się Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Odnosząc się do kwestii umorzenia przez organ postępowania wszczętego wnioskiem D. B. podkreślono, że organ dostrzegając brak legitymacji do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji przez konkretny podmiot, niemający w postępowaniu statusu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., powinien odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., a ewentualnie po wszczęciu postępowania powinien je umorzyć. W aktach znajduje się wyłącznie zawiadomienie o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności z wniosku skarżącej oraz A. M., E.M., B. W., M. S. i A. S. W ocenie Sądu dostrzeżone uchybienie procesowe nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem ujawnione okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości co do braku po stronie D. B. interesu prawnego. W tym stanie rzeczy, wskazując na bezzasadność podniesionych przez skarżącą zarzutów Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, w związku z czym podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. B., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z: a) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 u.g.n., polegające na błędnym przyjęciu, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza S. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], a w konsekwencji bezpodstawnym oddaleniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza S. rażąco naruszającą prawo (są obarczone kwalifikowaną wadą prawną), a to pomimo faktu, że stacje bazowe telefonii komórkowej nie w każdym przypadku stanowią inwestycje celu publicznego; b) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 u.g.n., polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi oraz nieuwzględnieniu skutków ekonomicznych i gospodarczych wydanych przez organy administracji publicznej decyzji, a to z uwagi na przyjęcie, że przepisy prawa materialnego określające charakter inwestycji celu publicznego wymagają złożonej wykładni prawa, przez co nie mogło dojść do rażącego naruszenia prawa, podczas gdy w sprawie brak jest jakichkolwiek luzów interpretacyjnych; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. w związku z art. 8 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku dokonało wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego załatwienia sprawy ze względu na słuszny interes skarżącej, skutkujące bezpodstawnym oddaleniem skargi; 3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie innych uchybień niż te, które zostały przytoczone przez skarżącą w treści skargi, a w efekcie niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2019 r. oraz obarczonej kwalifikowaną wadą prawną decyzji Burmistrza S. z dnia [...] maja 2018 r.; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n. w związku z art. 4 pkt 18 u.g.n. w związku z art. 2 pkt 46 Prawa telekomunikacyjnego i art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że istnienie niezaspokojonych potrzeb społeczności (między innymi lokalnej), których zaspokojeniu inwestycja miałaby służyć nie jest elementem koniecznym do uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi skarżącej poprzez jej uwzględnienie w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Istotą rozstrzygnięcia w tej sprawie jest ustalenie, czy decyzja Burmistrza S. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] ustalająca na wniosek P. Spółki z o.o. w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości S. jest dotknięta którąkolwiek wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy, tak organ odwoławczy (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku) jak i Sąd pierwszej instancji uznały, że decyzja ta nie jest dotknięta żadną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje to stanowisko za trafne. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stwierdzenie nieważności decyzji dotyczy zasadniczo przesłanek materialnoprawnych, a więc dotyczących przepisów prawa materialnego na podstawie których organ wydał daną decyzję. Żadna z tych przesłanek w sprawie nie zaistniała, w tym nie zaistniała przesłanka objęta art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zgodnie z którą stwierdza się nieważność decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Prawidłowym jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy kumulatywnie zostaną spełnione trzy przesłanki: a) ma miejsce oczywiste naruszenie prawa, b) z uwagi na charakter naruszonego przepisu wydana decyzja nie może być akceptowana w państwie praworządnym, c) za stwierdzeniem nieważności przemawiają względy (racje) społeczne i gospodarcze (por. wyrok NSA z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 579/19, opub. w Lex nr 3039429; wyrok NSA z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt I GSK 284/19. opub. w Lex nr 3020120; wyrok NSA z 3 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 2173/18, opub. w Lex nr 3034247). Wystarczy, że chociażby jedna z ww. przesłanek nie zaistnieje i wówczas nie ma podstaw do stwierdzania nieważności danej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Podnosi się również w orzecznictwie, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy jest ono oczywiste, jasne i bezsporne oraz nie dopuszcza możliwości odmiennej wykładni, a stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli status ostatecznej decyzji administracyjnej, a także kiedy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 356/19, opub. w Lex nr 3028175). Nie budzi wątpliwości stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie można w okolicznościach tej sprawy mówić o oczywistości naruszenia prawa w sytuacji, gdy właściwy organ prowadząc postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wydał taką decyzję dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 1 u.g.n. celem publicznym jest wykonywanie robót budowlanych dotyczących urządzeń łączności publicznej. Objęta decyzją Burmistrza S. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] baza telefonii komórkowej jest urządzeniem (budowlą) służącą łączności publicznej. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest częścią łączności publicznej w rozumieniu art. 4 pkt 18 u.g.n. i jest w orzecznictwie traktowana jako cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n. (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1276/08, opub. w Lex nr 552850; wyrok NSA z 27 marca 2012 r sygn. akt II OSK 35/11, opub. w Lex nr 1252028). Nie można pominąć także art. 46 ust. 1-2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2410), zgodnie z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jako element infrastruktury telekomunikacyjnej z zakresu łączności publicznej jest traktowana jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, a art. 46 ust. 3 ww. ustawy wprost stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na warunkach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona skarżąca kasacyjnie trafnie podnosi, że o inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 50 ust. 1 u.p.z.p. rozstrzygają dwa elementy: po pierwsze ma to być inwestycja objęta art. 6 u.g.n., po drugie ma to być inwestycja o znaczeniu co najmniej lokalnym. Znacznie lokalne (lub ponadlokalne) nie zawsze oznacza sytuację, w której społeczność lokalna (lub ponadlokalna) nie ma zaspokojonych potrzeb i dlatego realizacja danej inwestycji jest konieczna. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne może także przejawiać się z podniesieniu standardów świadczenia danych usług. Jak wynika z wniosku inwestora złożonego do organu pierwszej instancji, planowane przedsięwzięcie pod nazwą stacja bazowa telefonii komórkowej miało na celu obsługę sieci telefonii komórkowej operatora P.. To już mogło wskazywać na jej charakter i znaczenie co najmniej lokalne. Okoliczność, że ten operator telefonii komórkowej świadczy usługi telefonii komórkowej na obszarze Gminy S. nie oznacza, że budowa nowej stacji bazowej telefonii komórkowej w żadnym zakresie nie ma na celu np. przyczynienia się do zwiększenia jakości tych usług lub dostępności. W związku z tym niezasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n., w związku z art. 4 pkt 18 u.g.n., w związku z art. 2 pkt 46 Prawa telekomunikacyjnego i art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego. Niewątpliwie było pewną wadliwością brak dogłębniejszej oceny przez organ pierwszej instancji zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji w zakresie jej znaczenia dla społeczności co najmniej lokalnej. Jednakże w okolicznościach tej sprawy nie można uznać, że stanowiło to rażące naruszenie prawa. W dacie wydawania przez Burmistrza S. decyzji obowiązujące przepisy pozwalały na kwalifikowanie takich inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Także orzecznictwo sądowe co do zasady pozwalało na zaliczenie stacji bazowych telefonii komórkowej do kategorii inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym racje ma Sąd pierwszej instancji, że nie doszło w tej sprawie do oczywistego naruszenia prawa przez Burmistrza S. wydającego decyzję z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] ustalającą, na wniosek P. Spółki z o.o. w W., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości S. Mając powyższe należy stwierdzić, że nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Burmistrza S. nie narusza rażąco prawa. Brak odrębnego wyjaśnienia przez Burmistrza S. tego, czy inwestycja ta ma znaczenie lokalne bądź ponadlokalne nie stanowi w okolicznościach tej sprawy przesłanki uzasadniającej stwierdzenie jej jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Nie może odnieść skutku zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji braku uwzględnienia skutków ekonomicznych i gospodarczych wydanych przez organy administracji publicznej decyzji. W sytuacji, w której w tej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że nie doszło do oczywistego naruszenia prawa, kwestia oceny skutków społecznych lub gospodarczych wydanej decyzji nie miała istotniejszego znaczenia. Brak bowiem stwierdzenia oczywistego naruszenia prawa stanowi wystarczającą przeszkodę uniemożliwiającą stwierdzenie nieważności decyzji. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. w związku z art. 8 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku dokonało wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego załatwienia sprawy ze względu na słuszny interes skarżącej. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonywało ponownego załatwienia sprawy, ale jedynie skupiło się na ocenie, czy zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważnościowym wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., w tym szczegółowo oceniło brak wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zakresie rażącego naruszenia prawa. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 156-159 K.p.a. (tzw. postępowaniu nieważnościowym) nie bada się merytorycznie sprawy a jedynie to, czy zaistniała którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił, że w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie innych uchybień niż te, które zostały przytoczone przez skarżącą w treści skargi, a w efekcie niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2019 r. oraz obarczonej kwalifikowaną wadą prawną decyzji Burmistrza S. z dnia [...] maja 2018 r. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że w tej sprawie Sąd pierwszej instancji winien dokonać wszelkich ustaleń faktycznych i ewentualnie uchylić zaskarżoną decyzję stwierdzając, że zaistniała lub mogła zaistnieć podstawa wznowieniowa wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Takie stanowisko strony skarżącej kasacyjnie jest błędne. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze. W tej zaś sprawie granice sprawy wyznaczał art. 156 K.p.a. określający zakres badania w postępowaniu mającym za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji. Odrębnym zaś przedmiotem sprawy byłoby prowadzenie postępowania w oparciu o art. 145 K.p.a. Tym samym Sąd pierwszej instancji orzekając w sprawie prowadzonej w tzw. postępowaniu nieważnościowym nie mógł oceniać zaskarżoną decyzję w zakresie nieprowadzonego przez organ postępowania wznowieniowego. Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.