II SA/Ol 556/09

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J.S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia przyznać radcy prawnemu J.S. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w kwocie 180 zł (stu osiemdziesięciu złotych) netto powiększonej o należny podatek VAT. UZASADNIENIE Po zapadnięciu wyroku w sprawie referendarz sądowy wydał postanowienie uwzględniające wniosek skarżącego o ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego. Do pełnienia tej funkcji Okręgowa Izba Radców Prawnych w Olsztynie wyznaczyła radcę prawnego J.S., której skarżący udzielił następnie stosownego pełnomocnictwa. W opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zawała ona wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zawierający oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) stanowiący, iż wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zmianami), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Z uwagi na to, iż w rozpatrywanym przypadku zasadniczym przedmiotem zaskarżenia jest uznanie świadczenia za nienależnie pobrane, a nie należność pieniężna, zastosowanie ma stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynosząca 240 zł. Mając powyższe na uwadze, należy więc stwierdzić, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu radcy prawnemu wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto (240 zł x 75%), powiększonej o należny podatek VAT. W skład kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w przedmiotowej sprawie, dotyczącej zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych, nie wchodzi wydatek na opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Nie można go bowiem zaliczyć do wydatków niezbędnych, jako że złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w sprawach świadczeń socjalnych nie podlega opłacie skarbowej [art. 2 ust 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.)]. Wobec powyższego, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.