II OPP 54/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Zofia Flasińska Marek Stojanowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi S. K. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach o sygn. akt II SAB/Gl 65/14 w sprawie ze skargi S. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania UZASADNIENIE W dniu 7 sierpnia 2014 r. (data prezentaty sądu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga S. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych. Zgodnie z zarządzeniem dnia 8 sierpnia 2014 r. skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gl 65/14. Zarządzono doręczenie skarżącemu odpisu odpowiedzi na skargę oraz stosownego pouczenia. Wezwano nadto organ do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy. Przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 r. organ przekazał żądane akta sprawy. Zarządzeniem z dnia 4 września 2014 r. wezwano skarżącego do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi do Sądu administracyjnego złożył w trybie art. 37 § 1 K.p.a. zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do organu wyższego stopnia. Pismem z dnia 24 września 2014 r. (data prezentaty sądu) skarżący ustosunkował się do wezwania Sądu, określonego zarządzeniem z dnia 4 września 2014 r. Postanowieniem z dnia 13 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę S. K. na bezczynność organu, wskazując, że jest ona niedopuszczalna, albowiem została wniesiona już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 30 października 2014 r. W dniu 12 listopada 2014 r. (data prezentaty sądu), a więc w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedstawionej sprawie i wniósł o zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 20 000 złotych. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał na wadliwość działań Sądu I instancji, które uniemożliwiają merytoryczne zajęcie się sprawą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm. - zwanej dalej "ustawą"). Konieczne jest, więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Ustawa nie określa, wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. Od dnia wpływu skargi do Sądu (7 sierpnia 2014 r.) do dnia wniesienia przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania (12 listopada 2014 r.) upłynęły nieco ponad 3 miesiące. W tym okresie Sąd I instancji wydał postanowienie z dnia 13 października 2014 r. o odrzuceniu skargi (nieprawomocne na dzień wniesienia skargi na przewlekłość Sądu I instancji). W tych okolicznościach nie można stwierdzić aby prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.