III SA/Po 194/20

SENTENCJA Dnia 26 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 roku sprawy ze skargi Spółki A w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. z dnia [...] września 2019r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno – Skarbowego w P. z dnia [...] września 2019 r. o - wymierzeniu stronie skarżącej kary [...] zł jako posiadaczowi samoistnemu lokalu w którym była prowadzona działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa i w którym znajdowały się niezarejestrowane [...] automaty do gier - umorzeniu postępowania w zakresie wymierzenia kary pieniężnej jako posiadaczowi zależnemu lokalu, w którym znajdowały się [...] niezarejestrowane automaty do gier i w którym była prowadzona działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Organ wskazał, że kontroli lokalu dokonano w dniu [...] stycznia 2018 r. stwierdzając w nim obecność [...] przedmiotowych automatów do gier, których numery wskazano w decyzji . Automaty były własnością strony skarżącej. W odwołaniu strona podniosła, że w sprawie urządzania w spornym lokalu gier w dniu [...] stycznia 2018 r. wydana została już wobec skarżącej decyzja nakładająca na nią podobną karę pieniężną. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; 2) urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry; 3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa; 4) posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego; 5) dostawca usług płatniczych, który nie przestrzega zakazu, o którym mowa w art. 15g; 6) uczestnik gry hazardowej urządzanej bez koncesji, bez zezwolenia lub bez zgłoszenia; 7) przedsiębiorca telekomunikacyjny, który nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 15f ust. 5; 8) urządzający grę hazardową, której urządzanie stanowi monopol państwa. Zdaniem organu z ustawy wynika prawo do nałożenia kary z więcej niż jednego tytułu. Bezsporne było to, że urządzenia stanowiły automaty do gier i były ustawione w lokalu, którego właścicielem była strona skarżąca. W skardze do WSA w Poznaniu strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji, ewentualnie o ich uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucono naruszenie art. 2 Konstytucji, art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Zdaniem strony skarżącej niezasadnie zastosowano wobec niej 2 kary pieniężne za urządzenie gier na [...] automatach w przedmiotowym lokalu. W postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...].07.2019.r skarżącej wymierzono karę [pieniężną w kwocie [...]zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji t.j. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy. W przedmiotowym postępowaniu strona skarżąca została ukarana niejako po raz drugi, tym razem jako posiadacz samoistny lokalu, w którym stwierdzono obecność automatów. W odpowiedzi na powyższe organ podtrzymał swoje stanowisko odnośnie niezasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; 2) urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry; 3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa; 4) posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego; 5) dostawca usług płatniczych, który nie przestrzega zakazu, o którym mowa w art. 15g; 6) uczestnik gry hazardowej urządzanej bez koncesji, bez zezwolenia lub bez zgłoszenia; 7) przedsiębiorca telekomunikacyjny, który nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 15f ust. 5; 8) urządzający grę hazardową, której urządzanie stanowi monopol państwa. Przepis ten wymienia taksatywnie wszystkie możliwe sytuacje, w którym można nałożyć na dany podmiot karę za naruszenie przepisów powyższej ustawy. Celem tego przepisu jest zatem karanie podmiotów łamiących obowiązki i zakazy wynikające z ustawy. Ustawodawca krajowy nie zakazuje całkowicie organizowania gier hazardowych, a jedynie zawiera regulacje mające na celu zmniejszenie dostępności do hazardu i zwiększenie kontroli nad branżą hazardową. Odpowiedzialność administracyjna za naruszanie warunków urządzania gier na automatach w zakresie odnoszącym się do miejsca ich urządzania i podmiotu urządzającego jest odpowiedzialnością za delikt administracyjny. Tak więc oparta jest na przesłance obiektywnego naruszenia prawa. Ponadto, o ile główną funkcją odpowiedzialności karnej jest funkcja represyjna, czyli odwet za popełniony czyn zabroniony, to główną funkcję odpowiedzialności administracyjnej stanowi funkcja szeroko pojętej prewencji, której mogą towarzyszyć również inne jeszcze funkcje. Celem art. 89 ust. 1 u.g.h. jest w ocenie Sądu potencjalne poszerzenie kręgu podmiotów odpowiedzialnych za łamanie przepisów ustawy o grach hazardowych. Nowelizacja tego przepisu nie miała natomiast prowadzić do umożliwienia kilkukrotnego ukarania jednego ( tego samego ) podmiotu raz jako samoistnego posiadacza lokalu, w którym są automaty do gry w rozumieniu przepisów u.g.h. a kolejny raz uznając ten sam podmiot jako podmiot urządzający gry na przedmiotowych automatach w tymże lokalu. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca została objęta przepisem art. 89 ust. 1 pkt 4, ust. 4 pkt 3 1 u.g.h. jako posiadacz samoistny lokalu , w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona była działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa i lokal nie był oddany w posiadanie zależne. Z tej podstawy nałożono na stronę karę w wysokości [...] zł. Nie było zarazem przesłanek by uznając, że w tym samym lokalu zatrudniając pracowników strona skarżąca na tych samych automatach była podmiotem urządzającym gry. Sąd nie podzielił stanowiska strony, że w sprawie należy stwierdzić nieważność decyzji. Z tożsamością sprawy administracyjnej mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Sąd nie ma wiedzy co do okoliczności wydania decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. a nadto brak jest informacji czy decyzja jest ostateczna i prawomocna. Z tego względu w ocenie Sądu należało uchylić decyzje organów obu instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy wezmą pod uwagę powyższe okoliczności i rozważą celowość dalszego prowadzenia postępowania w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019.2325) . O kosztach postanowiono w oparciu o art. 200 ww ustawy w zw. z § 14 pkt 1 ppkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2018.265).