I OSK 3044/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 122/10 o odrzuceniu skargi J. D. w sprawie ze skargi J. D. na bezczynność Komendanta [...] w Z. w przedmiocie wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z dnia 8 marca 2007 r. postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE Postanowieniem z 27 lipca 2011 r., II SAB/Wa 122/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. D. na bezczynność Komendanta [...] w Z. w przedmiocie wydania zaświadczenia, zgodnie z wnioskiem z 8 marca 2007 r. Postanowieniem z 25 października 2011 r., I OSK 2022/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez J. D. na opisane powyżej postanowienie. Pismem, które złożono w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 maja 2014 r., J. D. wniósł o wznowienie postępowania między innymi w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 122/10, gdyż wydane orzeczenie jest "ewidentnie złe, niesprawiedliwe". Dalej skarżący wyjaśnił, że jest ono niezgodne z prawem i szkodzi interesowi publicznemu oraz prywatnemu (narusza prawa skarżącego wynikające z ustawy o uposażeniu żołnierzy oraz z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Postępowanie poprzedzające wydanie orzeczenia jest dotknięte nieważnością, ponieważ zostały naruszone zasady obowiązujące w postępowaniu administracyjnym (praworządności, prawdy obiektywnej, uwzględnienia interesu społecznego, pogłębiania zaufania obywateli, czynnego udziału stron). Ponadto, zostało ono uzyskane za pomocą przestępstwa "oczywistego poświadczenia nieprawdy" m.in. że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej [...] marca 1991 r. i wydano mu zaświadczenie o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego. Żaden organ wojskowy nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W postępowaniu między innymi fałszywie stwierdzono, że: 1) skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej [...] marca 1991 r. i wraz z należną odprawą otrzymał ekwiwalent za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe za rok 1990 i 1991, i nie ma podstaw do wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za rok 1989; 2) odmowa rozliczenia się z jednostką wojskową spowodowała utratę możliwości zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w korzystniejszym finansowo czasie; 3) nie ma potrzeby, aby skarżący przedstawiał osobiście swoje racje w rozmowie, ponieważ sporne zagadnienia będą rozstrzygane przez sądy, a prawomocne wyroki będą przez Ministerstwo Obrony Narodowej respektowane. O podstawach do wznowienia postępowania skarżący dowiedział się 10 lutego 2014 r., gdy przygotowywał się do rozprawy w sprawie o sygn. akt I OSK 2715/12. Postanowieniem z 1 października 2014 r., II SAB/Wa 376/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wskazując, że stosownie do treści art. 275 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. W niniejszej sprawie właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, który ostatnio orzekał w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu. W niniejszej sprawie wniesiono o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale z uwagi na to, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał następnie skargę kasacyjną od tego postanowienia, właściwy w sprawie wznowienia postępowania jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ma zastosowanie przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że musi być ona sporządzona przez jednego z profesjonalnych pełnomocników wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Zgodnie z art. 276 p.p.s.a., do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175. Przepis ten stanowi w § 1, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. W sprawie bezsporne jest, że skarga została podpisana przez J. D., który nie jest osobą, o której mowa w art. 175 p.p.s.a., to znaczy w szczególności nie jest adwokatem, ani radcą prawnym. Niedopełnienie tego obowiązku jest brakiem nieusuwalnym skargi o wznowienie postępowania. Z tego względu, skarżącego nie wezwano do uzupełnienia tego braku. Na marginesie można jeszcze wskazać, że nie może być przesłanką wznowienia postępowania z powodu nieważności naruszenie zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 271 p.p.s.a. dotyczy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto, twierdzenie przez skarżącego, że wyrok WSA w Warszawie został uzyskany za pomocą przestępstwa "oczywistego poświadczenia nieprawny" nie stanowi podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Subiektywne przekonanie strony o tym, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa jest niewystarczające. Do skargi o wznowienia postępowania należy dołączyć odpis prawomocnego wyroku skazującego, stwierdzającego że orzeczenia zostało uzyskane na skutek popełnienia przestępstwa. Zgodnie z art. 274 p.p.s.a., z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Jak wynika ze skargi o wznowienie postępowania, nie została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot, a ponadto nie opierała się na ustawowej podstawie wznowienia, a więc podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia. Nie orzekano o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, ponieważ skarżący był zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d p.p.s.a.