VII SA/Wa 850/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] lutego 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania B. K. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] stycznia 2020 r., znak: [...], którą organ odmówił uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego poprzez dobudowę loggii na poziomie parteru, zlokalizowanej przy ul. P. [...] w W., a także decyzji z [...] grudnia 2018 r. zmieniającej ww. decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. P. [...] w W. (dalej: "inwestor"), dla zamierzenia polegającego na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. P. [...] w W., na terenie działek nr ewid. [...], [...] oraz [...], obręb [...], poprzez dobudowę trzech loggii na poziomie parteru, przekrytych tarasami dostępnymi z poziomu pierwszego piętra ("dalej: "inwestycja"). Powyższa decyzja została zmieniona decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] grudnia 2018 r. poprzez objęcie pozwoleniem budowlanym czwartej loggii w przedmiotowym budynku. Skarżąca pismem z 1 marca 2019 r. wniosła o wstrzymanie wykonania inwestycji na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. P. [...] w W. W związku z powyższym organ wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień w sprawie przedmiotowego wniosku poprzez precyzyjne wskazanie, czy chodzi o wstrzymanie wykonania decyzji czy wstrzymanie robót budowlanych prowadzonych na terenie ww. nieruchomości. Skarżąca w piśmie z 7 czerwca 2019 r. wskazała, że wnosi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] grudnia 2018 r. Wniosek został złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Prezydent [...] postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2019 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...]. Jednocześnie wezwano skarżącą do złożenia wyjaśnień poprzez precyzyjne wskazanie przyczyny, która potwierdzi, że przedmiotowa inwestycja budowlana narusza jej interes prawny i faktyczny oraz wskazanie okoliczności uzasadniających przyjęcie, że przysługuje jej przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W piśmie z 16 lipca 2019 r. skarżąca złożyła wyjaśnienia, wskazując, że "inwestycja budynku zatwierdzona decyzją [...] z dn. [...].12.2018 r. narusza [jej] interes prawny i faktyczny przez to, że z dobudowanych dodatkowo 2 tarasów, których do 2017 r. nie było, jeden (...) częściowo znajduje się na działce nr ew. [...] (środkowej części działki nr ew. [...]), będącej w samoistnym posiadaniu [skarżącej], a także [jej] taras różni się od tego sprzed przebudowy budynku, w szczególności nie ma takiego schowka, w którym, do wyburzenia poprzedniego tarasu, przechowywała narzędzia ogrodnicze razem z (...) kijami – podpórkami do pomidorów, czyli stan faktyczny działki ew. nr [...] po przebudowie budynku (...) jest zmieniony (...)". 3. Równolegle ze sprawą o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] grudnia 2018 r., Prezydent [...] prowadził postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W tym zakresie, organ po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, decyzją nr [...] z [...] października 2019 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta [...] z [...] października 2019 r. 4. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z 1 marca 2019 r. dotyczącego decyzji nr [...], Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] stycznia 2020 r. odmówił uchylenia wskazanej ostatecznej decyzji z [...] grudnia 2018 r., zmieniającej ostateczną decyzję nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jen. Dz. U. z 2019 r., poz. 511) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz.1817). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżąca nie wskazała, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja kształtuje jej indywidualny, konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej: "pr.bud."). Organ administracji architektoniczno-budowlanej ponownie przeanalizował obszar oddziaływania inwestycji w zakresie projektu zamiennego i stwierdził, że obszar ten pozostaje bez zmian. Z wnoszonych przez skarżącą pism wywieść można jedynie interes faktyczny. Mimo że może on być dla skarżącej istotny, to nie daje podstaw do uznania jej za stronę w świetle wskazanych przepisów prawa budowlanego. W rezultacie organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki, na które powołuje się skarżąca i które wyrażone są w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sytuacji bowiem, gdy wniosek o wznowienie postępowania wskazuje przesłanki przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. zawiera twierdzenie, że wnioskodawcy przysługiwał przymiot strony w postępowaniu, a został on w tym postępowaniu pominięty, to ocena twierdzeń wnioskodawcy następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ administracji przeprowadza merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonuje weryfikacji twierdzeń wnoszącej podanie, czy przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją, której dotyczy wniosek o wznowienie. W sytuacji gdy organ administracji ustali, że nie występują przesłanki do wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. że podmiot zgłaszający wniosek o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony, to zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ powinien odmówić uchylenia decyzji ostatecznej. 5. Pismem z 16 stycznia 2020 r. skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z 10 stycznia 2020 r., w którym wniosła o uchylenie decyzji w całości. Skarżąca wyjaśniła, że wskazała interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. 6. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] stycznia 2020 r. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że należący do skarżącej lokal mieszkalny nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co skutkuje brakiem posiadania przez nią statusu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego poprzez dobudowę loggii na poziomie parteru, przekrytych tarasami dostępnymi z poziomu pierwszego piętra. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków właścicielem działki nr ewid. [...], obręb [...], jest Miasto [...]. Skarżąca co prawda jako samoistna posiadaczka ww. ogródka przydomowego wystąpiła z wnioskiem o nabycie własności tej nieruchomości przez zasiedzenie, jednakże Sąd Rejonowy [...] w W. postanowieniem z [...] marca 2007 r. wniosek odrzucił. Skarżąca nie wskazała, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja kształtuje jej indywidualny, konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 pr.bud. Nie wskazała bowiem, jaki sposób zagospodarowania jej nieruchomości, dopuszczalny dotychczas, stał się ograniczony lub niedopuszczalny w związku ze sporną inwestycją. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z 28 marca 2020 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 12 § 1 i 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 78 §1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew ustaleniom i konkluzjom przyjętym przez organy pierwszej i drugiej instancji skarżąca jest przekonana, że przysługuje jej interes prawny w rozpatrywanej sprawie. W toku postępowania skarżąca złożyła wszystkie niezbędne dokumenty, w tym pismo z 16 lipca 2019 r. Dokumenty te stanowią dowód na naruszenie przez organy administracji art. 145 § pkt 4 k.p.a., a także art. 103 § 1 i § 3 k.p.a. Organy właściwe w sprawie nie odniosły się bowiem i nie wskazały szczegółowo, jakie naruszenia przepisów przez skarżącą uniemożliwia jej udział w postępowaniu administracyjnym. Przeciwnie, dokumenty sporządzone przez sądy powszechne potwierdzają, że skarżąca powinna mieć możność udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym całej działki nr ewid. [...], położonej przy ul. P. [...]. W przekonaniu skarżącej dokumenty złożone przez nią są wystarczające, aby potwierdzić, że wymieniona działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Skarżąca przedłożyła przecież umowy dzierżawy działki nr ewid. [...], kolejno zawierane ze Wspólnotą Mieszkaniową. W tym kontekście odmówienie jej przymiotu strony stanowi naruszenie wielu przepisów ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 12 k.p.a. Skarżąca zarzuciła również decyzji organu drugiej instancji, że naruszył art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie terminu jednego miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zdaniem skarżącej organ drugiej instancji wydał swoje rozstrzygnięcie faktycznie w dniu 13 marca a nie 13 lutego 2020 r. 8. Odpowiadając w dniu 28 kwietnia 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. 10. Sąd oddalił skargę skarżącej, gdyż uznał, że zarówno zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji są prawidłowe i w pełni zgodne z prawem. Postępowanie administracyjne kontrolowane niniejszym przez Sąd toczyło się w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r. Decyzja ta zmieniała wcześniejszą decyzję nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. w ten sposób, że poszerzała zakres oryginalnego pozwolenia na budowę o czwartą loggię, którą Wspólnota Mieszkaniowa zamierzała dobudować do istniejącego budynku mieszkaniowego. Należy więc podkreślić, że decyzja której miało dotyczyć wznowienie postępowania nie podważała zasadniczo postanowień oryginalnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a tylko zmieniała jej zakres przedmiotowy. Decyzja nr [...] nie była kwestionowana w postępowaniu zwykłym i stała się ostateczna. W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że wniosek o wznowienie dotyczył decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wznowienie należało zastosować te przepisy prawa, które odnosiły się do pozwolenia na budowę. Jednocześnie i przede wszystkim, Prezydent [...] jako organ architektoniczno-budowlany właściwy w sprawie pozwolenia na budowę miał obowiązek zastosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania. W tym zakresie postępowanie prowadzone przez Prezydenta [...] było całkowicie prawidłowe. Organem prowadzący postępowanie w przedmiocie wznowienia, zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. był organ, który wydał w sprawie (o pozwolenie na budowę) decyzję w ostatniej instancji, czyli Prezydent [...]. Nie znajdowały też zastosowania art. 150 § 2 i § 3 k.p.a., według których postępowanie w przedmiocie wznowienia powinno być prowadzone przez organ wyższego stopnia. Prawidłowo również zastosowano przepisy odnoszące się do przesłanek wznowienia postępowania. Skarżąca uzasadniła swoje żądanie wznowienia postępowania argumentem, że jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowania administracyjnym, które doprowadziło do kwestionowanej decyzji nr [...] z [...] grudnia 2018 r. W związku z tym Prezydent [...] wznowił w dniu 4 lipca 2019 r. postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...]. W przypadku postępowania o wznowienie wcześniej zakończonego postępowania administracyjnego, jeśli wskazuje się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie prowadzi się wcześniejszej oceny (kwalifikacji) dopuszczalności wznowienia postępowania, tylko interes prawny wnioskodawcy ocenia się już we wznowionym postępowaniu. Tak też postąpił Prezydent [...] w przedmiotowej sprawie. Z wymienionych względów organ pierwszej instancji skierował do skarżącej (wnioskodawczyni) pismo o złożenie wyjaśnień odnoszących się do interesu prawnego skarżącej w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi skarżąca powołała się na likwidację komórki na narzędzia ogrodnicze, a także na naruszenie jej praw wynikających z samoistnego posiadania działki nr ewid. [...]. Prowadząc wznowione postępowanie organ pierwszej instancji ustalił jednak, że skarżącej przysługuje wobec działki nr ewid. [...] prawo z tytułu umowy dzierżawy zawartej ze Wspólnotą Mieszkaniową. Nie stwierdzono także, aby dobudowa czwartej loggii do budynku przy ul. P. [...] naruszała inne prawa skarżącej, w szczególności przysługujące jej do lokalu położonego na parterze przedmiotowego budynku. W tej sytuacji organ miał obowiązek stwierdzić, że do osoby skarżącej nie ma zastosowania ani art. 28 ust. 2 pr.bud., ani też art. 3 pkt 20 pr.bud. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Tymczasem, skarżąca wywodzi swoje żądania z umowy dzierżawy działki nr ewid. [...]. Nie może więc być wątpliwości, że umowa dzierżawy (art. 693-709 Kodeksu cywilnego) nie jest źródłem własności rzeczy (art. 140 i następne Kodeksu cywilnego). Skarżąca nie jest również inwestorem (tak jak Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. P. [...]) ani też zarządcą nieruchomości. Prawo samoistnego posiadania jest odmienne od wszystkich trzech wskazanych tytułów prawnych do nieruchomości. Z tego więc powodu w związku z jednoznacznym brzmieniem art. 28 ust. 2 pr.bud. Prezydent [...] jako organ administracji nie mógł uznać, że skarżąca mieści się w którejkolwiek z kategorii uprawnionych do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę. W tym miejscu należy również wyjaśnić, że art. 28 ust. 2 pr.bud. uznaje się w praktyce stosowania prawa, w tym w orzecznictwie sądów administracyjnych, za wyraźny wyjątek od art. 28 k.p.a. Art. 28 ust. 2 pr.bud. ma charakter tzw. przepisu szczególnego (lex specialis), a więc takiego, który stosujemy, gdy w stanie faktycznym sprawy występują wszystkie te okoliczności przewidziane w przepisie – wyjątku. W związku z tym w europejskiej kulturze prawnej przyjmuje się, że jeśli w określonej sprawie należy zastosować przepis o charakterze wyjątku, to nie stosujemy przepisu zawierającego ogólną regułę. Tam więc, gdzie ma zastosowanie art. 28 ust. 2 pr.bud. nie stosujemy podstawowego przepisu prawa administracyjnego odnoszącego się do przymiotu strony, czyli art. 28 k.p.a. Oznacza to, że w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę nie można powoływać się wyłącznie na art. 28 k.p.a., lecz trzeba wykazać, że osobie żądającej dopuszczenia do postępowania administracyjnego na prawach strony przysługuje interes prawny ustalany na podstawie omówionego wyżej art. 28 ust. 2 pr.bud. Dodajmy przy tym, że w polskiej kulturze prawnej przyjmuje się zasadę, że w procesie wykładni prawa (interpretacji) przepisów o charakterze szczególnym (wyjątków) nie można interpretować rozszerzającą, tzn. nie można niczego do danego przepisu dodawać albo zmieniać z takim skutkiem, że przepis miałby zastosowanie do większej liczby przypadków. 11. Nieskuteczne było również żądanie skarżącej zapewnienia jej udziału w sprawie, w tym również udziału w postępowaniu o wznowienia wcześniej zakończonego postępowania, na podstawie art. 3 pkt 20 pr.bud. Przepis ten przesądza bowiem, że obszarem oddziaływania obiektu budowlanego będącego przedmiotem inwestycji jest taki teren w otoczeniu tego obiektu, który na podstawie przepisów odrębnych wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie będąc właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą działki nr ewid. [...] nie mogła twierdzić, że jej prawo do korzystania z tej działki zostało ograniczone. Podobnie nie mogła się powoływać na ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości lokalowej stanowiącej jej własność. Czwarta loggia przewidziana w decyzji nr [...] nie powodowała bowiem żadnych ograniczeń w korzystaniu z lokalu należącego do skarżącej. W przedstawionym stanie rzeczy należało więc uznać, że organ pierwszej instancji we wznowionym postępowaniu zasadnie uznał, że skarżącej nie przysługuje interes prawny do udziału w takim postępowaniu. Z tego względu, organ pierwszej instancji słusznie odmówił przyznania skarżącej prawa strony. Za uzasadnioną należy więc uznać także decyzję organu drugiej instancji, a więc zaskarżoną decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2020 r. W sytuacji, w której ustalono brak interesu prawnego skarżącej do udziału we wznowionym postępowaniu w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę udzielonego Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. P. [...], organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ administracji publicznej, który prowadzi wznowione postępowanie, a jednocześnie stwierdził, że wnioskodawcy nie przysługuje interes prawny ma obowiązek odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż brak interesu prawnego jest tożsamy z brakiem podstawy prawnej do uchylenia decyzji. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcia Prezydenta [...] z [...] stycznia 2020 r. oraz organu odwoławczego – Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r. należało uznać za w pełni zgodne z prawem. Wbrew skardze nie było zatem podstawy do uchylenia wskazanych rozstrzygnięć. Można również dodać, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji nie mogło być naruszenie reguły wynikającej z art. 35 § 1 oraz § 3 i § 3a k.p.a. Niedotrzymanie miesięcznego terminu, w którym powinno zakończyć się postępowanie prowadzone przez organ może być podstawą skargi na przewlekłość postępowania lub na bezczynność organu. Wskazana okoliczność co do zasady nie może powodować uchylenia decyzji w całości lub w części. Uchylenie aktu może bowiem nastąpić, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie żadna z wymienionych okoliczności nie miała miejsca. Organ drugiej instancji nie naruszył prawa materialnego ani przepisów postępowania, w sposób który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nie wykazała bowiem, że opóźnienie o miesiąc wysłania jej rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji nie dopatrzył się również Sąd prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie. 12. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.